Nee, deze titel heeft geen zware achterliggende betekenis. Het is simpel een statement wat ik mag maken, nu de laatste schoolweek van het kalenderjaar als enige nog voor me ligt.
Na de kerstvakantie ben ik weer een 'vrij' man. Dat wil zeggen: Het werk zit er in Drachten eerst voor mij op. Beide juffen voor wie ik een zwangerschapsverlof heb vervangen, zijn daarna al weer terug. En dat betekent dus tevens ook afscheid nemen.
Afscheid van 24 leerlingen in groep vier, waarmee ik de afgelopen tijd drie dagen in de week heb mogen opschieten. Ik heb tal van leuke dagen beleefd, met als hoogtepunt wel het uitje in het bos. Om daar, met zeventig kinderen tegelijkertijd samen de dag te beëindigen door gezamenlijk het 'Onze vader' te zingen doet wel wat met je.
Maar dat is natuurlijk lang nog niet alles. Samen hebben we ups (veel) en downs (weinig) meegemaakt, hebben we samen stilgestaan bij het overlijden van een schoolgenoot en hebben we de geboorte van de baby van juf meegemaakt.
Met mijn duocollega kon ik zeer goed opschieten en datzelfde geldt ook voor de collega's in groep 3/4 en 3. Het is jammer om dat zo achter te laten, maar daar kunnen we natuurlijk weinig aan doen: dat is het leven van een invaller...
Tegelijkertijd is het ook het afscheid van 23 - nee 22 - leerlingen uit groep 5. Afgelopen vrijdag nam de eerste zelf al afscheid: ze verhuist naar een andere stad. Maar ook met deze groep, waar ik alleen de vrijdagen geweest ben, zal ik gaan missen. Elke vrijdag weer het beginnen met het nieuws van de afgelopen weken, daarna de overhoringen om daarna vol snelheid de andere dingen te doen: rekenen, taal, spelling en technisch lezen... Elke vrijdagmiddag nog een natuurles en tekenen of - wanneer het uitkwam - een lekkere knutselmiddag... Wel fijn dat je op deze manier zoveel kan doen.
Ook deze duocollega was een fijne vent. Omdat ik afgelopen schooljaar ook al eerder met hem samengewerkt had, wisten we exact wat we van elkaar konden verwachten, hetgeen het werk voor ons beiden wel een stuk makkelijker maakte.
Tja, en na de vakantie zie ik wel weer wat er dan op mijn pad komt. Eerst in januari nog wat 'zakgeld' bij elkaar sprokkelen voor tijdens mijn vakantie in Nieuw Zeeland tijdens de maand februari. En daarna wederom maar weer zien wat de tijd brengt.
Eén mooi voordeel: Als ik het aantal dagen dat ik nu al dit schooljaar bij elkaar optel zit ik al op meer dan tweederde van twee jaar geleden. Dat brengt hoop! En nu nog vast werk...
Posts tonen met het label biweekly. Alle posts tonen
Posts tonen met het label biweekly. Alle posts tonen
zondag 15 december 2013
zondag 1 december 2013
't Heerlijk avondje komt er al weer aan...
Elk jaar weer rond deze tijd,
Heb ik weer last van een interne strijd.
Vier ik dit jaar wel of geen Sinterklaas?
Soms wil ik het graag en soms is het 'nee',
Andere jaren doe ik gewoon mee,
Maar dit jaar komt de Pieterbaas!
Niet alleen komen ze langs in de klas,
En vind je ze op bijna elke winkeltas,
Dit jaar komen ze ook bij mij thuis!
Op school is het logisch dat hij er is
Want anders sla je als school de plank mis,
Maar - zoals gezegd - dit jaar ook in huis.
Het cadeau heb ik al gezien,
Het krijgt van mij ook een dikke tien!
Geef mij muziek en ik ben al klaar.
Alhoewel... dit is niet direct muziek,
Athans... Het klinkt vast wel 'ziek'.
Leren muziek maken op een gitaar...
Elke dag een beetje meer leren,
Oefenen kan me niet deren,
Het resultaat mag er vast zijn.
Bekende muziek van ondermeer Queen,
Green Day en Eric Clapton heb ik gezien...
Die elektrische gitaar, that's mine!
En nu oefenen en leren, Martijn!
Je vingers doen straks vast pijn.
Sint en Piet groeten je nu.
zondag 17 november 2013
De donkere dagen staan voor de deur
Zoals elk jaar weer voorbij gaat, van nieuwjaarsdag naar de zomervakantie in de richting van kerst, is ook dit jaar al een eind gevorderd. Meestal ben ik in de laatste weken van het jaar extra veel bezig met ofwel lezen, danwel schrijven. Zo verslond ik afgelopen jaar negen boeken in een tijdspanne van vier week en het jaar daarvoor hield ik een dagelijkse blog bij.
Dit jaar hoop ik weer eens te gaan schrijven. Geen blogs ditmaal, maar gewoon eens een deel van een verhaal. Verhaallijnen lopen volop door mijn hoofd, evenals genres en het publiek voor wie ik schrijven kan. Zo kan ik kinderverhalen gaan schrijven, maar ook compleet iets anders.
Toen ik in India, Canada en al die andere landen was heb ik veel inspiratie opgedaan voor verhalen. Sommige stukken heb ik al ergens op papier staan terwijl sommigen ook nog geheel in mijn hoofd bestaan. Ik hoef ze enkel even over het papier te gieten. Het enige nadeel daarbij is dat het soms nogal lang duurt. En met mijn aandachtsspanne die niet altijd even lang is... Je snapt 'm vast wel.
Hoe gaaf zou het zijn als er een programma of een app was die je gedachten op papier zet? Dat je er eigenlijk niets voor hoeft te doen? Zeg meelezende ontwikkelaars, kunnen jullie daar niet even bij helpen? ;)
Nee, dat zal natuurlijk toekomstmuziek zijn. Maar toch, misschien dat de komende weken wel weer enkele verhalen, klein of groot, langs zullen komen.
We zullen zien...
Dit jaar hoop ik weer eens te gaan schrijven. Geen blogs ditmaal, maar gewoon eens een deel van een verhaal. Verhaallijnen lopen volop door mijn hoofd, evenals genres en het publiek voor wie ik schrijven kan. Zo kan ik kinderverhalen gaan schrijven, maar ook compleet iets anders.
Toen ik in India, Canada en al die andere landen was heb ik veel inspiratie opgedaan voor verhalen. Sommige stukken heb ik al ergens op papier staan terwijl sommigen ook nog geheel in mijn hoofd bestaan. Ik hoef ze enkel even over het papier te gieten. Het enige nadeel daarbij is dat het soms nogal lang duurt. En met mijn aandachtsspanne die niet altijd even lang is... Je snapt 'm vast wel.
Hoe gaaf zou het zijn als er een programma of een app was die je gedachten op papier zet? Dat je er eigenlijk niets voor hoeft te doen? Zeg meelezende ontwikkelaars, kunnen jullie daar niet even bij helpen? ;)
Nee, dat zal natuurlijk toekomstmuziek zijn. Maar toch, misschien dat de komende weken wel weer enkele verhalen, klein of groot, langs zullen komen.
We zullen zien...
zondag 3 november 2013
Laat de voorpret beginnen!
Afgelopen week heb ik geboekt. De knoop was al eerder doorgehakt, de beslissing was al gemaakt. Ik heb data gecheckt, gekeken naar wat het beste zou zijn en nu is dus ook de eerste 'horde' genomen.
In februari van het jaar 2014 ben ik eindelijk dan toch op vakantie in Nieuw Zeeland. Een paar weken lekker aan het toeren door het land van de Maori, rondkijken in het 'Midden Aarde' van Tolkien en zo lekker genieten van alle dingen om mij heen.
En nu is de voorpret dus echt begonnen. Ik ga vanaf nu heerlijk kijken naar welke activiteiten ik allemaal ga ondernemen, wat er allemaal op mijn pad komt en hoe ik alles ga regelen. Ik weet dat ik vlieg naar het Noordereiland (Auckland) en dat ik terugvlieg vanaf het Zuidereiland (Christchurch)
En verder? Ik hoop in december op bezoek te gaan bij kennissen die daar al geweest zijn (die ik ken van de reis naar China) en daar hoop ik ook weer mooi wat kennis op te doen.
Laat de pret beginnen / Verder gaan!
In februari van het jaar 2014 ben ik eindelijk dan toch op vakantie in Nieuw Zeeland. Een paar weken lekker aan het toeren door het land van de Maori, rondkijken in het 'Midden Aarde' van Tolkien en zo lekker genieten van alle dingen om mij heen.
En nu is de voorpret dus echt begonnen. Ik ga vanaf nu heerlijk kijken naar welke activiteiten ik allemaal ga ondernemen, wat er allemaal op mijn pad komt en hoe ik alles ga regelen. Ik weet dat ik vlieg naar het Noordereiland (Auckland) en dat ik terugvlieg vanaf het Zuidereiland (Christchurch)
En verder? Ik hoop in december op bezoek te gaan bij kennissen die daar al geweest zijn (die ik ken van de reis naar China) en daar hoop ik ook weer mooi wat kennis op te doen.
Laat de pret beginnen / Verder gaan!
zondag 20 oktober 2013
Nationale Donorweek
Stel: Je bent net overleden...
Nogal een binnenkomer, nietwaar? Ook al ga ik er vanuit dat dit voor niemand die dit leest het geval is - als je gestorven bent kun je moeilijk eerst een computer aanzetten en daarna ook nog eens dit stuk lezen - toch hoop ik dat je verder leest. Het is namelijk belangrijk. Nogal raadzaam om verder te lezen. Dus, laat ik weer opnieuw beginnen.
Stel: Je bent gestorven.
Vraag me niet hoe je gestorven bent of waarom ik daarvan weet en, misschien nog wel een betere vraag, waarom ik nu aan een dode schrijf, want ook dat raakt de kern van het verhaal niet. Sterker nog, wederom loop ik bij het verhaal weg. Laat ik dus nog eenmaal opnieuw beginnen en dit keer mag je jezelf dus geen onnodige vragen stellen die ik dan weer moet beantwoorden. Vragen mogen dus alleen nog maar als je het stuk uitgelezen hebt. punt.
Stel: Je bent dood. Morsdood. Artsen hebben je net doodverklaard, er is niets meer aan te doen. Geen weg terug, het einde is gekomen. Je bent de pijp uit en hebt diezelfde pijp aan Maarten gegeven. Helaas pindakaas, de olifant blies jouw verhaaltje uit. The end.
Tja, dat is misschien even schrikken. Je wordt begraven, gecremeerd of wat voor ander gekke wens je dan ook maar hebt - een zeemansgraf lijkt mij nog wel een mooi idee. En dan?
Jij bent in de hemel - of waar jij denkt heen te gaan - en je lichaam is hier op aarde. Wat doe je daar dan nog mee? Wat doe je met je hart, je nieren of je longen? Heb je je alvleesklier, je lever of je hartkleppen nog nodig? Heb je je hoornvlies nog nodig om door te kijken?
Natuurlijk heb je nu een idee waar ik heen wil gaan. Je snapt ook waarom ik je, aan het begin van het verhaal, dood verklaard heb. Althans, dat hoop ik.
Deze week is het de donorweek; een week waarin er extra aandacht wordt gegeven aan de vraag of JIJ al een donor bent. Of jij bereid bent om na je dood nog anderen te kunnen helpen. Let even op het woordje 'na'. Jij bent al gestorven, er kan voor jou niets meer gedaan worden. Toch kan je dan nog anderen helpen!
Stel: je hart begeeft het. Ook al niet zo'n prettig vooruitzicht - sterker nog, dat wil ik eigenlijk helemaal niet - maar het gebeurt wel eens. Een pacemaker werkt dan wel, maar dat is slechts een tussenoplossing. Zo'n apparaat werkt alleen als je hart er deels mee gestopt is. Als hij helemaal stopt dan... tja, dan sterf je ook.
Hetzelfde geldt ook voor je longen, je nieren, je lever, je alvleesklier en je dunne darm. Om nog maar niet te spreken over hartkleppen, bloedvaten en je hoornvlies.
Als jij iemand anders kan helpen, waarom zou je het dan niet doen?
Als je nog geen donor bent: ga dan naar deze site: www.jaofnee.nl
Als je meer wilt weten, ga dan naar de site van de Donorvoorlichting
Ja. Ik ben al donor. Dat heb ik op mijn achttiende al besloten. Tegelijkertijd ook nee, ik geef niet alles weg. Dat is ook iets waar je voor kan kiezen. Je hoeft niet alles weg te doen. Ook al weet ik dat ik er na mijn sterven niets meer mee kan, toch wil ik mijn hart houden. Dat is misschien wat apart - 'ga dan all-in' - maar dat is mijn persoonlijke keus. Dat wil ik. En dat respecteren ze.
---
Om even iets te schetsen het volgende. De Nederlandse overheid - de doktoren, ziekenhuizen en artsen - mogen niets doen tenzij jij hebt aangegeven dat het mag. Netjes van ze, nietwaar? Er zijn ook andere landen waar het andersom gaat: als je niets aangeeft gaan ze er vanuit dat je toestemming geeft. Wie zwijgt stemt immers toe. In ons land zijn ook stemmen geweest om het zo te doen. Want JA zeggen... daar moet je iets voor doen. En als je niets doet, dan ben je toch ook klaar?
Kom op, neem eventjes twee minuutjes van je tijd om jezelf te registreren. Doe je het niet voor jezelf, doe het dan voor anderen. En... wat als jij later iets nodig hebt?
Nogal een binnenkomer, nietwaar? Ook al ga ik er vanuit dat dit voor niemand die dit leest het geval is - als je gestorven bent kun je moeilijk eerst een computer aanzetten en daarna ook nog eens dit stuk lezen - toch hoop ik dat je verder leest. Het is namelijk belangrijk. Nogal raadzaam om verder te lezen. Dus, laat ik weer opnieuw beginnen.
Stel: Je bent gestorven.
Vraag me niet hoe je gestorven bent of waarom ik daarvan weet en, misschien nog wel een betere vraag, waarom ik nu aan een dode schrijf, want ook dat raakt de kern van het verhaal niet. Sterker nog, wederom loop ik bij het verhaal weg. Laat ik dus nog eenmaal opnieuw beginnen en dit keer mag je jezelf dus geen onnodige vragen stellen die ik dan weer moet beantwoorden. Vragen mogen dus alleen nog maar als je het stuk uitgelezen hebt. punt.
Stel: Je bent dood. Morsdood. Artsen hebben je net doodverklaard, er is niets meer aan te doen. Geen weg terug, het einde is gekomen. Je bent de pijp uit en hebt diezelfde pijp aan Maarten gegeven. Helaas pindakaas, de olifant blies jouw verhaaltje uit. The end.
Tja, dat is misschien even schrikken. Je wordt begraven, gecremeerd of wat voor ander gekke wens je dan ook maar hebt - een zeemansgraf lijkt mij nog wel een mooi idee. En dan?
Jij bent in de hemel - of waar jij denkt heen te gaan - en je lichaam is hier op aarde. Wat doe je daar dan nog mee? Wat doe je met je hart, je nieren of je longen? Heb je je alvleesklier, je lever of je hartkleppen nog nodig? Heb je je hoornvlies nog nodig om door te kijken?
Natuurlijk heb je nu een idee waar ik heen wil gaan. Je snapt ook waarom ik je, aan het begin van het verhaal, dood verklaard heb. Althans, dat hoop ik.
Deze week is het de donorweek; een week waarin er extra aandacht wordt gegeven aan de vraag of JIJ al een donor bent. Of jij bereid bent om na je dood nog anderen te kunnen helpen. Let even op het woordje 'na'. Jij bent al gestorven, er kan voor jou niets meer gedaan worden. Toch kan je dan nog anderen helpen!
Stel: je hart begeeft het. Ook al niet zo'n prettig vooruitzicht - sterker nog, dat wil ik eigenlijk helemaal niet - maar het gebeurt wel eens. Een pacemaker werkt dan wel, maar dat is slechts een tussenoplossing. Zo'n apparaat werkt alleen als je hart er deels mee gestopt is. Als hij helemaal stopt dan... tja, dan sterf je ook.
Hetzelfde geldt ook voor je longen, je nieren, je lever, je alvleesklier en je dunne darm. Om nog maar niet te spreken over hartkleppen, bloedvaten en je hoornvlies.
Als jij iemand anders kan helpen, waarom zou je het dan niet doen?
Als je nog geen donor bent: ga dan naar deze site: www.jaofnee.nl
Als je meer wilt weten, ga dan naar de site van de Donorvoorlichting
Ja. Ik ben al donor. Dat heb ik op mijn achttiende al besloten. Tegelijkertijd ook nee, ik geef niet alles weg. Dat is ook iets waar je voor kan kiezen. Je hoeft niet alles weg te doen. Ook al weet ik dat ik er na mijn sterven niets meer mee kan, toch wil ik mijn hart houden. Dat is misschien wat apart - 'ga dan all-in' - maar dat is mijn persoonlijke keus. Dat wil ik. En dat respecteren ze.
---
Om even iets te schetsen het volgende. De Nederlandse overheid - de doktoren, ziekenhuizen en artsen - mogen niets doen tenzij jij hebt aangegeven dat het mag. Netjes van ze, nietwaar? Er zijn ook andere landen waar het andersom gaat: als je niets aangeeft gaan ze er vanuit dat je toestemming geeft. Wie zwijgt stemt immers toe. In ons land zijn ook stemmen geweest om het zo te doen. Want JA zeggen... daar moet je iets voor doen. En als je niets doet, dan ben je toch ook klaar?
Kom op, neem eventjes twee minuutjes van je tijd om jezelf te registreren. Doe je het niet voor jezelf, doe het dan voor anderen. En... wat als jij later iets nodig hebt?
zondag 6 oktober 2013
Help uzelf
Laatst kwam ik weer eens bij de Ikea, het Zweedse warenhuis vol grappen. Ik neem aan dat iedereen wel eens daar geweest is en, sterker nog, dat de meesten van ons wel eens iets aangeschaft hebben in dit warenhuis. Maar, voor diegenen die onder een steen leven, ik zal kort even vertellen wat de Ikea is.
Blij wordt je er van, nietwaar?
Je ziet de gezichten van de mensen bij de kassa's als ze je zien vertrekken niet, maar het lijkt alsof ze al lol hebben voordat je überhaupt thuis het geval in elkaar zet! Alsof ze dingen weten die jij nog niet weet!
Op een bepaalde manier is dat ook het geval: zij weten hoe ze ons kunnen inpakken met mooie plaatjes van keurige meubels om ons daarna een bouwpakket mee te geven dat slecht lichtjes, wanneer je je ogen bijna helemaal dichthoud, lijkt op het bijgeleverde plaatje.
Mooie winkel, die Ikea. Mooi, mooi, mooi...
De Ikea is een fijne winkel waar ze heel veel gratis potloodjes hebben. Je kan er goed vader-en-moedertje spelen en tijdens het spelen kan je vaak verhuizen naar andere huizen. Er zijn immers woon- en slaapkamers genoeg, om nog maar niet te spreken van badkamers en keukens.
Toen ik jonger was, werd het een sport om zoveel mogelijk kleine potloodjes mee te nemen. Op het moment zal ik er vast nog steeds wel een stuk of vijf hebben, de rest zal overal en nergens op de planeet te vinden zijn. Misschien zelfs ook wel daarbuiten.
Je kan bijna alle soorten meubels kopen bij deze winkel en dat is erg mooi. Er is slechts één nadeel van deze winkel vol grappen: ze halen steeds practical jokes uit.
Zo stoppen ze met regelmaat een boutje of moertje te weinig in de verpakking om jou daarna tijdens het bouwen het idee te geven dat je gek bent. In en uit elkaar halen is toch minder leuk terwijl je steeds meer je zelfvertrouwen ziet dalen omdat je het vermoeden hebt dat je het niet kan.
Of kijk maar eens naar onderstaand plaatje. Bij de Ikea helpen ze je erg graag met goede, accurate plaatjes in de handleidingen...
 |
| Eén van de plaatjes van de handleiding |
Je ziet de gezichten van de mensen bij de kassa's als ze je zien vertrekken niet, maar het lijkt alsof ze al lol hebben voordat je überhaupt thuis het geval in elkaar zet! Alsof ze dingen weten die jij nog niet weet!
Op een bepaalde manier is dat ook het geval: zij weten hoe ze ons kunnen inpakken met mooie plaatjes van keurige meubels om ons daarna een bouwpakket mee te geven dat slecht lichtjes, wanneer je je ogen bijna helemaal dichthoud, lijkt op het bijgeleverde plaatje.
Mooie winkel, die Ikea. Mooi, mooi, mooi...
zondag 22 september 2013
De 'Toets van Drie'
Op een dag kwam een bekende naar hem toegelopen en wilde hem graag iets vertellen. Opgewonden begon hij: "Socrates, moet je eens horen! Ik heb iets gehoord over één van je studenten dat je echt even moet weten!"
"Wacht heel even," antwoordde Socrates, "Voor je alles tegen me zegt, wil ik je even een klein testje laten doen. Het is erg simpel en het heet 'de Toets van Drie'."
"De toets van drie?"
"Ja, dat klopt," zei Socrates. "Voordat je me iets verteld over één van mijn studenten wil ik het even testen. Even je woorden toetsen, zogezegd." Socrates haalde even diep adem en vervolgde daarna: "De eerste test is 'Waarheid': weet je absoluut zeker dat wat je wil gaan zeggen de waarheid is?"
"Nee," zei de man, "ik heb het eigenlijk zojuist pas gehoord."
"Oké," zei Socrates, "Dus je weet niet zeker of het waar of niet is. Laten we dan eens gaan kijken naar de tweede test." Socrates keek de man eens goed aan en vervolgde daarna: "De tweede test is 'Goedheid'. Is hetgeen je wilt vertellen over mijn student iets goeds?"
"Nee, integendeel..."
"Aha," lachte Socrates. "Dus hetgeen je me wilt vertellen is iets slechts over iemand en je weet het niet eens zeker?"
De man haalde zijn schouders op, een beetje beschaamd door de woorden van de wijze man.
"Geen paniek," stelde Socrates de man gerust. "Er is nog een derde test! Als die lukt mag je het mij alsnog wel vertellen."
De man haalde opgelucht adem.
"De derde test is het 'filter van de nuttigheid'. Is hetgeen je wilt vertellen over mijn student nuttig voor mij?"
De man liet sip zijn schouders hangen en antwoordde: "Niet echt."
"Dus," vatte Socrates alles samen, "je weet niet of wat je wilt zeggen waar is, je weet dat het niet iets goeds is en het heeft voor mij geen nut. Waarom wil je het mij dan vertellen?"
---
Als wijzelf alles wat we willen zeggen ook gaan meten met de Toets van Drie, zullen we merken dat de wereld een stuk mooier wordt.
Help je mee? Toets je woorden!
- Is het Waar?
- Is het Goed?
- Heeft het Nut?
Als je je woorden toetst aan deze drie simpele woorden, zal de wereld een stuk mooier worden. Succes!
zondag 8 september 2013
Het verhaal van de Kolibrie
Op een dag brak er een vreselijke brand uit in een bos - de
enorme woudreuzen werden plotseling overspoeld door een brandende vuurzee. Bang
vluchtten alle dieren uit hun huizen en renden het bos uit. Toen ze bij de rand
van een beek waren, stopten ze om naar het vuur te kijken en waren ze erg
verdrietig door het vuur en machteloos door de situatie. Ze waren allemaal aan
het klagen over de vernietiging van hun huizen. Ieder van hen dacht dat er niets
was dat ze konden doen om de brand te stoppen, met uitzondering van een kleine
kolibrie.
Deze bijzondere kolibrie besloot dat het iets zou doen.
Hij dook in de waterstroom en vulde zijn kleine bekje met water. Hij
snelde het bos in en liet deze druppels vallen op het vuur. Daarna ging het terug naar de beek
en deed hetzelfde weer, en het bleef teruggaan, opnieuw en opnieuw en
opnieuw.
Alle andere dieren keken vol ongeloof, sommigen probeerden de kolibrie
zelfs te ontmoedigen met opmerkingen als: "Doe geen moeite, het is te veel,
je bent veel te klein, je vleugels zullen in brand vliegen, je snavel is veel
te klein, het is maar één druppel, je kan dit vuur niet doven."
En terwijl de dieren daar stonden, de inspanningen van de
kleine vogel bagatelliserend, viel het de vogel op hoe hopeloos en verlaten ze eruit
zagen. Toen riep één van de dieren naar de kleine vogel en daagde het uit in
een spottende stem: "Wat denk je wel dat je aan het doen bent?"
En de kolibrie, zonder tijd te verspillen of ook maar een
vleugelslag te missen, keek terug en zei: "Ik doe wat ik kan."
---
Jij kan al een verandering beginnen. Wat iedereen om je heen ook zegt of beweert, JIJ kan het verschil maken! Jij kan, net als de kleine kolibrie, doen wat je kan. Maak je geen zorgen om de anderen, doe wat jij kan doen. Jij kan een verschil maken.
Dit verhaal is geschreven naar aanleiding van Wangari Maathai. Deze bijzondere Keniaanse vrouw heeft de Nobelprijs voor de vrede gekregen voor o.a. haar werk als milieu-activiste. Voor meer informatie over deze bijzondere vrouw kun je hier (wikipedia) kijken of op de site die haar vereniging heeft gemaakt. (Green Belt Movement) Haar motto was, net als de Kolibrie, 'ik doe wat ik kan'. zondag 25 augustus 2013
Hokjes
Af en toe word ik geïrriteerd en tegelijkertijd verdrietig door de ‘plek’ waar de wereld me neerzet. Ik beweer niet dat ik meer ben dan een mens. Ik streef er enkel naar om meer Christelijk te zijn in alles wat ik doe.
Dit betekent niet dat ik perfect ben, dat ik niet twijfel of dat ik nooit zonden doe. Het betekent ook niet dat ik afgezonderd heb geleefd en/of een geloof opgedrongen heb gekregen van mijn ouders.
Het betekent niet dat ik anderen zal beoordelen die een andere religie, een ander geloof of een andere levensstijl kiezen dan ik.
Het betekent, voor mij, dat ik een keus heb gemaakt.
Om me te focussen op wat God met mij wil.
Om mijn leven te leiden vol met ideeën naar zijn wil.
Om van mensen te houden, in plaats van me maar zorgen te maken over hen.
Om eerlijk en oprecht te zijn in alles wat ik doe.
Om niet overal ‘bewijzen voor’ of ‘antwoorden op’ te hoeven hebben.
Om opzij te zetten wat ik wil en verlang voor zijn glorie.
Om te doen wat goed is, niet omdat ik zo nodig vind dat dit zo moet, maar omdat ik geloof dat ik meer waard ben dan dat anderen van mij denken.
Om een levend offer, een levend bewijs te zijn.
Ik leef in een wereld waar iedereen zijn oordeel al klaar heeft staan. Iedereen wordt schaamteloos in hokjes en vakjes geduwd. Gelabeld, zonder te kijken of het label wel past.
Dit zogenaamde ‘hokje’ en zijn vier muren is gebouwd met stenen van vooroordelen en gemetseld met de door mensen gerechtvaardigde stereotypische gedachten. Die gedachten - en vooroordelen - lijken weliswaar hetzelfde te zijn als alle andere gedachten die mensen hebben, maar worden op een dusdanige schijnheilige manier gebruikt door diezelfde mensen dat dit ‘gedachtegoed’ teniet wordt gedaan.
Dit ene hokje…
Kan mij niet bevatten.
Daar pas ik voor.
(geschreven 20/06/2010)
Dit betekent niet dat ik perfect ben, dat ik niet twijfel of dat ik nooit zonden doe. Het betekent ook niet dat ik afgezonderd heb geleefd en/of een geloof opgedrongen heb gekregen van mijn ouders.
Het betekent niet dat ik anderen zal beoordelen die een andere religie, een ander geloof of een andere levensstijl kiezen dan ik.
Het betekent, voor mij, dat ik een keus heb gemaakt.
Om me te focussen op wat God met mij wil.
Om mijn leven te leiden vol met ideeën naar zijn wil.
Om van mensen te houden, in plaats van me maar zorgen te maken over hen.
Om eerlijk en oprecht te zijn in alles wat ik doe.
Om niet overal ‘bewijzen voor’ of ‘antwoorden op’ te hoeven hebben.
Om opzij te zetten wat ik wil en verlang voor zijn glorie.
Om te doen wat goed is, niet omdat ik zo nodig vind dat dit zo moet, maar omdat ik geloof dat ik meer waard ben dan dat anderen van mij denken.
Om een levend offer, een levend bewijs te zijn.
Ik leef in een wereld waar iedereen zijn oordeel al klaar heeft staan. Iedereen wordt schaamteloos in hokjes en vakjes geduwd. Gelabeld, zonder te kijken of het label wel past.
Dit zogenaamde ‘hokje’ en zijn vier muren is gebouwd met stenen van vooroordelen en gemetseld met de door mensen gerechtvaardigde stereotypische gedachten. Die gedachten - en vooroordelen - lijken weliswaar hetzelfde te zijn als alle andere gedachten die mensen hebben, maar worden op een dusdanige schijnheilige manier gebruikt door diezelfde mensen dat dit ‘gedachtegoed’ teniet wordt gedaan.
Dit ene hokje…
Kan mij niet bevatten.
Daar pas ik voor.
(geschreven 20/06/2010)
zondag 11 augustus 2013
What's Next?
Nu de zomervakantie al weer bijna voorbij is begint het gewone leven ook weer normaal te worden. Komende maandag mogen de kinderen uit het zuiden van het land weer naar school toe, ik - en de rest in het noorden van het land - volgen een week later en twee week daarna is ook de laatste groep, het midden, weer op school. De tijd gaat wat dat betreft erg snel. Zes weken schieten voorbij.
De komende week ga ik even op school alle zaken klaarleggen. Voor mij is het slechts een tweede keer dat ik ergens een schooljaar met een groep begin, en dat is erg fijn. Zorgen dat de meeste zaken zo gaan als dat je het zelf wil, in tegenstelling tot het volgen van andermans regels en orde van dienst - hetgeen een invaller eigenlijk steeds doet - is wel een fijne ervaring. Althans, zo voelde het de eerste keer en mijn verwachting is hetzelfde.
De woensdagmiddag blijft mijn studiemiddag. Op dit moment ben ik nog een tweetal cursussen aan het doen via Coursera. Dat zijn zogenaamde MOOC: een Massive Open Online Course, oftewel een wereldwijde, open, online cursus. Afgelopen schooljaar ben ik daarmee begonnen en ik heb sindsdien al best wat cursussen gedaan. Niet dat ze echt iets te maken hebben met mijn werk, maar ze zijn wel erg interessant en dat vind ik wel erg leuk.
Een cursus Griekse en Romeinse mythologie bijvoorbeeld. Mijn interesse lag er al en ik heb er talloze dingen bijgeleerd. Ik heb deze cursus dan ook afgesloten 'with distinction'; met eer. Een dikke 9,6 als eindcijfer.
Ook een cursus filosofie voor beginners, geschiedenis van de Griekse eilanden en nu een cursus over de geschiedenis van de rockmuziek... Het is allemaal erg leuk.
De scholen die de cursussen geven liegen er ook niet om. Ik doe nu mijn tweede cursus bij de University of Rochester, heb er al twee bij Wesleyan University gedaan en ook al één bij de University of Edinburgh. Binnenkort start ik een cursus bij Princeton. Mogelijk zeggen die namen je niets (of hopenlijk wel iets) maar het zijn vrij grote namen in het veld.
Met één van de cursussen, die komende week start, maak ik zelfs kans op een prijs. Een all-inclusive reisje naar Stanford, Californië, om daar op de campus niemand minder dan de Dalai Lama te ontmoeten. Dat zou wat zijn. Winnen doe ik toch niet, maar dromen... :)
De komende week ga ik even op school alle zaken klaarleggen. Voor mij is het slechts een tweede keer dat ik ergens een schooljaar met een groep begin, en dat is erg fijn. Zorgen dat de meeste zaken zo gaan als dat je het zelf wil, in tegenstelling tot het volgen van andermans regels en orde van dienst - hetgeen een invaller eigenlijk steeds doet - is wel een fijne ervaring. Althans, zo voelde het de eerste keer en mijn verwachting is hetzelfde.
De woensdagmiddag blijft mijn studiemiddag. Op dit moment ben ik nog een tweetal cursussen aan het doen via Coursera. Dat zijn zogenaamde MOOC: een Massive Open Online Course, oftewel een wereldwijde, open, online cursus. Afgelopen schooljaar ben ik daarmee begonnen en ik heb sindsdien al best wat cursussen gedaan. Niet dat ze echt iets te maken hebben met mijn werk, maar ze zijn wel erg interessant en dat vind ik wel erg leuk.
 |
| https://www.coursera.org/ |
Een cursus Griekse en Romeinse mythologie bijvoorbeeld. Mijn interesse lag er al en ik heb er talloze dingen bijgeleerd. Ik heb deze cursus dan ook afgesloten 'with distinction'; met eer. Een dikke 9,6 als eindcijfer.
Ook een cursus filosofie voor beginners, geschiedenis van de Griekse eilanden en nu een cursus over de geschiedenis van de rockmuziek... Het is allemaal erg leuk.
De scholen die de cursussen geven liegen er ook niet om. Ik doe nu mijn tweede cursus bij de University of Rochester, heb er al twee bij Wesleyan University gedaan en ook al één bij de University of Edinburgh. Binnenkort start ik een cursus bij Princeton. Mogelijk zeggen die namen je niets (of hopenlijk wel iets) maar het zijn vrij grote namen in het veld.
Met één van de cursussen, die komende week start, maak ik zelfs kans op een prijs. Een all-inclusive reisje naar Stanford, Californië, om daar op de campus niemand minder dan de Dalai Lama te ontmoeten. Dat zou wat zijn. Winnen doe ik toch niet, maar dromen... :)
zondag 28 juli 2013
Vakantie-ideeën
Zoals elke vakantie momenten hebben waarin je je geen moment verveelt, zullen er in elke vakantie ook momenten zijn waarin jij je wel verveelt. Althans, zo geldt het voor mij. Misschien voor jou ook wel. Vandaar even een paar leuke tips die ook jij in je vakantie kan gaan doen. Dan heb je in ieder geval een moment minder waarin je je verveelt. Doe dit met meerdere personen en het wordt als maar leuker!
- Zet je wekker rond drie uur 's ochtends en ga dan met de auto naar het strand toe voor een mooie zonsopgang aan het strand. Neem wat broodjes mee en wat te drinken en geniet van het uitzicht.
- Huur een film die je nog nooit gezien hebt, zet het geluid uit (mute) en improviseer alle gesprekken. Soundeffects mogen ook, sterker nog, het wordt aangeraden om dit ook te doen.
- Pak een paar schoenen en een fototoestel en maak een stop-motion film over een dag in het leven van de 'onzichtbare man'. Het hoeft niet eens stop-motion te zijn, het mogen ook random foto's zijn natuurlijk.
- Ga eens in je eigen buurt de toeristische attracties bij langs. Wedden dat je het merendeel nog niet eens gezien hebt omdat het je dom leek?
- Pak de auto en ga eens uit eten in een stad waar je nog nooit geweest bent. Zoek een mooi restaurantje op en eet smakelijk! Het liefst een exotisch restaurant.
- En, terwijl je daar toch bent: laat de kok iets speciaals voor jou maken, iets wat niet op de kaart staat. Dit vergt wat overredingskracht, maar het resultaat is vaak erg lekker!
- Ga naar het vliegveld, zoek een goedkope lastminute en ga lekker even een dagje weg naar een andere plaats, waar dan ook in de wereld.
Veel plezier deze zomer!
zondag 14 juli 2013
Wegwee
Heb je dat ook wel eens? Dat je in de vakantie zit rond te neuzen op het internet om te kijken waar je allemaal wel niet heen kan gaan? Dat je zoekt naar hotels, de goedkoopste reisoptie - vliegtuig, trein of toch met de auto - en ook dingen die je kan gaan doen.
Op dit moment heb ik een viertal tabbladen op het internet open staan. NS highspeed, een kortingskaart voor musea en openbaar vervoer en een hotelvindsite. En dat allemaal voor de stad Kopenhagen.
Ik ben er zelfs al uit dat de trein het goedkoopste is, ongeveer €100,- goedkoper dan het vliegtuig, en dat de auto toch weliswaar iets goedkoper is, maar dat parkeren een stuk duurder is.
Of ik ook daadwerkelijk weg ga naar Kopenhagen? Ik denk het niet. Tenminste, niet nu direct. Dat heeft weer alles te maken met het feit dat ik geld spaar voor mijn komende vakantie naar de andere kant van de wereld. Maar kijken kan altijd.
Ik heb wegwee. Wegwee is het tegengestelde van heimwee. Ik wil dus weg. Ik wil dingen zien. Dingen beleven. En het liefst in een ander land, met een andere taal.
Enkele jaren geleden is dat begonnen. Toen ben ik met drie anderen - waaronder mijn zus en haar man - naar Noorwegen, Zweden en Finland geweest. Mooie plekken, bijzondere gebeurtenissen... Toen ik daar eenmaal mee begonnen was, is het reisvirus bij me aangeslagen.
In 2011 ben bij mijn zus en haar man op bezoek geweest in Delhi, India. Ook daar heb ik zoveel dingen gezien dat het voor mij niet meer de vraag was of ik weer op vakantie ging, maar wanneer de volgende vakantie begon!
Daarover kun je trouwens teruglezen op deze blog: link.
En dan heb ik het niet over kleine reisjes naar Frankrijk of Denemarken. Het liefst ga ik ver weg. Toen ik dan ook in die zomervakantie naar mijn spaarrekening keek, besloot ik direct weer weg te gaan. Amerika en Canada, dat leek me wel wat. Mooi eens kijken hoe het daar is.
In de tweede week na de zomervakantie ben ik toen weggegaan. Verhalen daarvan kan je ook teruglezen op mijn blog. Ik ben gaan reizen van Washington via New York naar Boston en daarna nog in Canada door naar Quebec, Montreal, Ottawa en Toronto.
In 2012 ben ik, wederom na de zomervakantie - als invaller heb ik de mogelijkheid - naar China en Hong Kong geweest. Dat was een bijzondere reis, waarbij ik zoveel nieuwe indrukken heb gezien, zoveel mensen ontmoet heb en zoveel leuks gedaan heb, dat ik eigenlijk er weinig woorden voor heb. Het was gaaf. En ook daarvan kan je de verhalen lezen. Link.
En nu? Nu verlekker ik me over verre reizen, zoek ik naar mooie plekken om ook naar te gaan en kijk ik naar de mooie plaatjes die vanuit Frankrijk de huiskamer in gebracht worden. Dromend...
Hoe zit het met jouw wegwee? Of heb jij heimwee?
Op dit moment heb ik een viertal tabbladen op het internet open staan. NS highspeed, een kortingskaart voor musea en openbaar vervoer en een hotelvindsite. En dat allemaal voor de stad Kopenhagen.
Ik ben er zelfs al uit dat de trein het goedkoopste is, ongeveer €100,- goedkoper dan het vliegtuig, en dat de auto toch weliswaar iets goedkoper is, maar dat parkeren een stuk duurder is.
Of ik ook daadwerkelijk weg ga naar Kopenhagen? Ik denk het niet. Tenminste, niet nu direct. Dat heeft weer alles te maken met het feit dat ik geld spaar voor mijn komende vakantie naar de andere kant van de wereld. Maar kijken kan altijd.
Ik heb wegwee. Wegwee is het tegengestelde van heimwee. Ik wil dus weg. Ik wil dingen zien. Dingen beleven. En het liefst in een ander land, met een andere taal.
 |
| Voorbij de Poolcirkel |
In 2011 ben bij mijn zus en haar man op bezoek geweest in Delhi, India. Ook daar heb ik zoveel dingen gezien dat het voor mij niet meer de vraag was of ik weer op vakantie ging, maar wanneer de volgende vakantie begon!
Daarover kun je trouwens teruglezen op deze blog: link.
 |
| Abraham Lincoln in Washington |
En dan heb ik het niet over kleine reisjes naar Frankrijk of Denemarken. Het liefst ga ik ver weg. Toen ik dan ook in die zomervakantie naar mijn spaarrekening keek, besloot ik direct weer weg te gaan. Amerika en Canada, dat leek me wel wat. Mooi eens kijken hoe het daar is.
In de tweede week na de zomervakantie ben ik toen weggegaan. Verhalen daarvan kan je ook teruglezen op mijn blog. Ik ben gaan reizen van Washington via New York naar Boston en daarna nog in Canada door naar Quebec, Montreal, Ottawa en Toronto.
 |
| Canadese Parlementsgebouw in Ottawa |
In 2012 ben ik, wederom na de zomervakantie - als invaller heb ik de mogelijkheid - naar China en Hong Kong geweest. Dat was een bijzondere reis, waarbij ik zoveel nieuwe indrukken heb gezien, zoveel mensen ontmoet heb en zoveel leuks gedaan heb, dat ik eigenlijk er weinig woorden voor heb. Het was gaaf. En ook daarvan kan je de verhalen lezen. Link.
En nu? Nu verlekker ik me over verre reizen, zoek ik naar mooie plekken om ook naar te gaan en kijk ik naar de mooie plaatjes die vanuit Frankrijk de huiskamer in gebracht worden. Dromend...
Hoe zit het met jouw wegwee? Of heb jij heimwee?
zondag 30 juni 2013
Het einde van een schooljaar
Met rasse schreden komt het einde van het schooljaar 2012-2013 in zicht. Nog slechts één luttel weekje te gaan en dan begint voor het noorden van het land de zomervakantie. Voor het zuiden is de vakantie al begonnen, het midden mag nog enkele weekjes wachten. Maar dat zij zo. Mijn vakantie kan binnenkort starten!
Niet dat ik weg ga of op een andere manier mij erg druk ga maken deze vakantie. Ik ga lekker rustig aan doen en even wat geld sparen in verband met een vakantie die ik later komend schooljaar ga houden. Ik wil op reis naar een plaats waar de winter net begonnen is en, wanneer ik er naar toe ga, de zomer heerlijk start. En dan is het in Nederland dus winter. De andere kant van de wereld.
Ook weet ik dat ik na de zomervakantie al direct door kan gaan. Dat is erg fijn nieuws, gezien het feit dat ik meestal de eerste weken na de zomervakantie lui op mijn achterste zit te nietsen, hopend dat er snel iets voor mij komt. Dit jaar is het anders.
In Drachten ben ik vier dagen in de week al aan het werk. En dat gaat in ieder geval door tot aan de maand december, mogelijk zelfs iets langer. Drie dagen in de week ben ik de meester van een groep vier en de vierde dag ben ik de meester van groep vijf. Dat laat voor mij dus één enkel dagje in de week over waarop ik nog op zoek ben naar iets anders, maar dat zal ter zijner tijd wel komen, of het moet gewoon weer invalwerk zijn.
Ik heb daar nu dan ook al zin in. Natuurlijk - eerst komt een vakantie waarin ik lekker mag uitrusten. Maar daarna kan ik wel weer lekker aan de slag. En een groep vier, alhoewel ik vaker hogere groepen doe, is wel erg leuk om te doen! Leermomenten zat! En genoeg tijd om te genieten dus! Veel van de leerlingen van mijn komende groep heb ik ook al gezien tijdens de schoolreis. (--> link)
De komende week mag ik ook naar Drachten gaan. Maandag geef ik les aan groep zes, dinsdag heb ik een overleg met mijn duocollega voor volgend jaar en later die dag crash ik enkele musicals, waaronder degene in Leek. Over die school heb ik al eerder geschreven (--> link)
Ach. Een heerlijk laatst weekje ga ik tegemoet. Jij ook?
Fijne week!
Niet dat ik weg ga of op een andere manier mij erg druk ga maken deze vakantie. Ik ga lekker rustig aan doen en even wat geld sparen in verband met een vakantie die ik later komend schooljaar ga houden. Ik wil op reis naar een plaats waar de winter net begonnen is en, wanneer ik er naar toe ga, de zomer heerlijk start. En dan is het in Nederland dus winter. De andere kant van de wereld.
Ook weet ik dat ik na de zomervakantie al direct door kan gaan. Dat is erg fijn nieuws, gezien het feit dat ik meestal de eerste weken na de zomervakantie lui op mijn achterste zit te nietsen, hopend dat er snel iets voor mij komt. Dit jaar is het anders.
In Drachten ben ik vier dagen in de week al aan het werk. En dat gaat in ieder geval door tot aan de maand december, mogelijk zelfs iets langer. Drie dagen in de week ben ik de meester van een groep vier en de vierde dag ben ik de meester van groep vijf. Dat laat voor mij dus één enkel dagje in de week over waarop ik nog op zoek ben naar iets anders, maar dat zal ter zijner tijd wel komen, of het moet gewoon weer invalwerk zijn.
Ik heb daar nu dan ook al zin in. Natuurlijk - eerst komt een vakantie waarin ik lekker mag uitrusten. Maar daarna kan ik wel weer lekker aan de slag. En een groep vier, alhoewel ik vaker hogere groepen doe, is wel erg leuk om te doen! Leermomenten zat! En genoeg tijd om te genieten dus! Veel van de leerlingen van mijn komende groep heb ik ook al gezien tijdens de schoolreis. (--> link)
De komende week mag ik ook naar Drachten gaan. Maandag geef ik les aan groep zes, dinsdag heb ik een overleg met mijn duocollega voor volgend jaar en later die dag crash ik enkele musicals, waaronder degene in Leek. Over die school heb ik al eerder geschreven (--> link)
Ach. Een heerlijk laatst weekje ga ik tegemoet. Jij ook?
Fijne week!
 |
| Bron: Schoolbordportaal.nl |
zondag 16 juni 2013
De Pretpark Avonturen
Zoals jullie weten ben ik nu al enkele weken een paar dagen in de week werkzaam op een school in Drachten. Of, in het geval dat jullie het nog niet wisten, nu weten jullie dat zeker. Elke donderdag tot de zomervakantie sta ik voor een leuke en gezellige groep zes en de vrijdag mag ik lesgeven aan een evenzo leuke en gezellige groep zeven. Fijn om te doen en daarnaast ook nog eens een gaaf team, leuke ouders en mooie school - alhoewel het plein wat aan de kleine kant is...
Afgelopen vrijdag was er echter een bijzondere dag: op mijn werkdag was het schoolreisje. De groepen drie tot en met zeven, zo'n 200 leerlingen, gingen in drie bussen naar Avonturenpark Hellendoorn. Spannend joh!
Bijna alle meesters en juffen gingen mee - mijn incluis - en samen waren we al gauw aan het zingen in de bus. Alhoewel we op meer dan vijftig kilometer van de plaats van bestemming waren, klonk het lied "we zijn er bijna" al lekker op tijd. De sfeer zat er goed in!
Eenmaal in het park kon de pret bijna beginnen. Bijna. Eerst zochten we een plekje om alle jassen en tassen neer te leggen, hetgeen snel gevonden was en de pret niet langer kon stoppen. Kinderen renden alle kanten op. Achtbanen, waterattracties, glijbanen en schommelende boten of schommels... iedereen was los!
Ook de meesters en juffen deden gewoon mee. "Meester, gaat u met mij mee in de achtbaan?" Een meisje kijkt je vragend aan. Voor mij persoonlijk is het heel simpel: geen achtbaan te gek. Natuurlijk ga ik mee! "Wilt u daarna ook met mij in de achtbaan dan?" Alsof het hek van de dam is komen er steeds meer kinderen vragen of ik met hen mee wil.
Uiteindelijk ben ik een vijftien keren in deze achtbaan geweest en nog enkele andere keren in een tweede achtbaan. Maar niet alleen in achtbanen ga ik mee. Een paar kinderen uit groep vijf kwamen naar me toe - let wel, ik geef dus geen les aan deze kinderen, maar dat weerhoudt hen (en mij) niet - en vragen of ik meega in een soortement van reuzenrad met draaiende die uiteindelijk over de kop gaan.
Natuurlijk ga ik mee! De blik in de ogen van deze leerlingen zegt boekdelen.
Nadat we om twaalf uur een patatje hebben gehad en we nog heerlijk verder zijn gaan spelen, was het al gauw drie uur. Verzamelen, weer terug in de bus - verhalen uitwisselend over wat nu de leukste attractie was - en vanzelfsprekend weer verder zingend... Rond vijven waren we weer terug in Drachten. Een heerlijke dag. Een gedenkwaardige dag. En dan heb ik nog niet eens de helft beschreven.
Toen ik op de basisschool zat gingen we eens naar Slagharen. Ook daar is een achtbaan. De eerste keer dat ik daarin zat, volgens mij zelfs de eerste keer dat ik ooit in een achtbaan over de kop ben gegaan, zat een meester naast me in het karretje. Dat vergeet ik niet weer.
Zouden deze leerlingen deze dag ook zo herinneren als ik die ene dag in groep zes?
Afgelopen vrijdag was er echter een bijzondere dag: op mijn werkdag was het schoolreisje. De groepen drie tot en met zeven, zo'n 200 leerlingen, gingen in drie bussen naar Avonturenpark Hellendoorn. Spannend joh!
Bijna alle meesters en juffen gingen mee - mijn incluis - en samen waren we al gauw aan het zingen in de bus. Alhoewel we op meer dan vijftig kilometer van de plaats van bestemming waren, klonk het lied "we zijn er bijna" al lekker op tijd. De sfeer zat er goed in!
Eenmaal in het park kon de pret bijna beginnen. Bijna. Eerst zochten we een plekje om alle jassen en tassen neer te leggen, hetgeen snel gevonden was en de pret niet langer kon stoppen. Kinderen renden alle kanten op. Achtbanen, waterattracties, glijbanen en schommelende boten of schommels... iedereen was los!
Ook de meesters en juffen deden gewoon mee. "Meester, gaat u met mij mee in de achtbaan?" Een meisje kijkt je vragend aan. Voor mij persoonlijk is het heel simpel: geen achtbaan te gek. Natuurlijk ga ik mee! "Wilt u daarna ook met mij in de achtbaan dan?" Alsof het hek van de dam is komen er steeds meer kinderen vragen of ik met hen mee wil.
 |
| De Tornado |
Natuurlijk ga ik mee! De blik in de ogen van deze leerlingen zegt boekdelen.
Nadat we om twaalf uur een patatje hebben gehad en we nog heerlijk verder zijn gaan spelen, was het al gauw drie uur. Verzamelen, weer terug in de bus - verhalen uitwisselend over wat nu de leukste attractie was - en vanzelfsprekend weer verder zingend... Rond vijven waren we weer terug in Drachten. Een heerlijke dag. Een gedenkwaardige dag. En dan heb ik nog niet eens de helft beschreven.
Toen ik op de basisschool zat gingen we eens naar Slagharen. Ook daar is een achtbaan. De eerste keer dat ik daarin zat, volgens mij zelfs de eerste keer dat ik ooit in een achtbaan over de kop ben gegaan, zat een meester naast me in het karretje. Dat vergeet ik niet weer.
Zouden deze leerlingen deze dag ook zo herinneren als ik die ene dag in groep zes?
zondag 2 juni 2013
Fijn hè, die koetjes en kalfjes?
Voor sommige mensen is het aanknopen van een gesprek een eitje. Ze doen het zonder probleem en hebben altijd en overal mensen met wie ze spreken en vinden zo ook overal gezelligheid. Ook aan de andere kant van die lijn staan mensen: personen die het juist erg moeilijk vinden om een gesprek aan te knopen met een wildvreemde.
Ik zat zelf altijd in die laatste categorie. Toch ben ik nu al enkele jaren naar de middenmoot aan het huppelen. Dat is zelf ook wel wat fijner. Op een station of in de trein waar je niemand kent en toch even een praatje wil maken... Er zijn mensen genoeg die het geen probleem vinden om te praten en dan heb je ook nog de mensen die hun hele levensverhaal dan willen afsteken. Geen probleem, dan luister ik gewoon.
Dat laatste kun je ook gewoon afsluiten: lang leve de muziekspelers.
Het makkelijkste om een gesprek te beginnen is simpelweg iets te zeggen over iets wat jullie beide raakt: het weer. En als je daar eenmaal mee begint...
Afgelopen lente was de koudste in 40 jaar! De gemiddelde temperatuur lag zo'n 3 graden onder de normale warmte. Wel heeft het wat minder geregend, maar de zon scheen daarentegen ook minder. Veel grijze dagen dus. En wat de ene ziet als warm, is voor de ander juist weer niet warm genoeg. En een verfrissend regenbuitje is, als je er doorheen moet zonder jas, een minder prettig moment. (<-- netjes geformuleerd, nietwaar?)
Al met al is het weer iets waar we ons over kunnen verbazen. Dit weekend is er in de Pyreneeën een skistation geopend omdat er daar een pak sneeuw gevallen is. En in het land van de Sami, in het noorden van Noorwegen, Finland en Zweden, liggen de mensen op handdoeken bij het water. Een wereld van verschil!
Ze hebben het er over dat de wereld opwarmt, maar dat doet het dan wel op een rare manier. Het ijs op de zuidpool is afgelopen winter flink gegroeid, aldus een onderzoek en dat terwijl in onze winter het op het zuidelijk halfrond zomer is...
Overstromingen, orkanen, windhozen, aardverschuivingen... Afgelopen lente is alles in het nieuws geweest. Doe mij maar een 'gewone' lente: lekker weer, soms een buitje, geen nieuws over natuurrampen...
Op naar de zomer!
Ik zat zelf altijd in die laatste categorie. Toch ben ik nu al enkele jaren naar de middenmoot aan het huppelen. Dat is zelf ook wel wat fijner. Op een station of in de trein waar je niemand kent en toch even een praatje wil maken... Er zijn mensen genoeg die het geen probleem vinden om te praten en dan heb je ook nog de mensen die hun hele levensverhaal dan willen afsteken. Geen probleem, dan luister ik gewoon.
Dat laatste kun je ook gewoon afsluiten: lang leve de muziekspelers.
Het makkelijkste om een gesprek te beginnen is simpelweg iets te zeggen over iets wat jullie beide raakt: het weer. En als je daar eenmaal mee begint...
Afgelopen lente was de koudste in 40 jaar! De gemiddelde temperatuur lag zo'n 3 graden onder de normale warmte. Wel heeft het wat minder geregend, maar de zon scheen daarentegen ook minder. Veel grijze dagen dus. En wat de ene ziet als warm, is voor de ander juist weer niet warm genoeg. En een verfrissend regenbuitje is, als je er doorheen moet zonder jas, een minder prettig moment. (<-- netjes geformuleerd, nietwaar?)
Al met al is het weer iets waar we ons over kunnen verbazen. Dit weekend is er in de Pyreneeën een skistation geopend omdat er daar een pak sneeuw gevallen is. En in het land van de Sami, in het noorden van Noorwegen, Finland en Zweden, liggen de mensen op handdoeken bij het water. Een wereld van verschil!
Ze hebben het er over dat de wereld opwarmt, maar dat doet het dan wel op een rare manier. Het ijs op de zuidpool is afgelopen winter flink gegroeid, aldus een onderzoek en dat terwijl in onze winter het op het zuidelijk halfrond zomer is...
Overstromingen, orkanen, windhozen, aardverschuivingen... Afgelopen lente is alles in het nieuws geweest. Doe mij maar een 'gewone' lente: lekker weer, soms een buitje, geen nieuws over natuurrampen...
Op naar de zomer!
maandag 20 mei 2013
Om succes te hebben, moet je falen
Vandaag wil ik eens
beginnen met een vraag. Dat is iets wat ik niet vaak doe, maar op deze manier
wil ik jullie ook eens - figuurlijk dan - wakker schudden.
Wat betekent het als je niet faalt?
De meeste mensen
antwoorden wanneer ze deze vraag voorgeschoteld krijgen, met het volgende
antwoord: ‘Niet falen betekent succes hebben.’
Succes. Dus als je
dat goed begrijpt lijkt het wel alsof falen en succes antoniemen zijn geworden,
tegengestelde dingen die hoe dan ook niet hetzelfde kunnen zijn. Twee aparte
begrippen, met een kleine link doordat ze elkaars uitersten zijn.
Dit is absoluut
niet het geval. Het is namelijk zo dat de twee woorden op dezelfde weg staan.
Ze hebben meer met elkaar gemeen dan je zou denken.
Ook al lijkt het
dat falen en succes echt de tegenpolen van elkaar zijn, ik wil eens een andere
zienswijze hieraan toevoegen. Out of the box, denk maar eens mee.
Het tegengestelde
van niet falen is, gek genoeg, falen. Het lijkt belachelijk, het klinkt absurd
dat als je dus niet faalt, dat je faalt. Maar lees maar door, ik zal dit
proberen uit te leggen.
Ons leven kun je
zien als een trip. Niet zo eentje waar je ‘speciale medicijnen’ voor moet
hebben, alhoewel dat wel kan, maar een gewone tocht. Een lange reis waar we
dingen leren door te doen en door risico’s te nemen. We proberen de beste
persoon te zijn die we kunnen zijn. Maar elke keer dat we stoppen met het nemen
van risico’s en weglopen bij mogelijke faal- en baalmomenten, stoppen we met
groeien en missen we de dingen die ‘zouden kunnen zijn’. We houden, door weg te
blijven van missers, onze persoonlijke groei tegen.
De enige manier
voor jou en mij om te komen waar we willen komen, waar we willen zijn en wat we
willen bereiken is door te falen. Door dingen verkeerd te doen, te mislukken en
fouten te maken. Door het falen kunnen we leren van die fouten die we gemaakt
hebben.
Je zou dus kunnen
zeggen dat elke keer dat je faalt, je een stap dichter bij het succes bent
gekomen. Zonder falen is er geen succes.
Ik zeg dat om je te
troosten. Je hoeft niet angstig te zijn om te falen. Integendeel, als je op een
plek bent waar je al een tijdje niet gefaald hebt en jezelf niet in zo’n
situatie geplaatst hebt, zou je dat eens moeten doen. Haal jezelf uit de
veilige zone en probeer wat nieuws.
We moeten leren dat
falen net zo goed deel van ons leven is als, laat ik een voorbeeld geven, het
sterven of belastingen betalen; Het zal nooit verdwijnen en, nog belangrijker
dan de dood of de belastingen, we kunnen een heleboel leren - en dus groeien in
het leven - als we leren wat falen is.
Om succes te
hebben, zal je moeten falen. Omhels dit idee en leer om blij te zijn de
volgende keer dat je faalt. Geniet van je fouten.
---
Tja. Dit zeg ik
dan. Het klinkt allemaal zo mooi. Geniet van je fouten. Wees niet bang om iets
fout te doen. Iedereen die me kent die zal nu denken, zeggen of zelfs van de
daken schreeuwen dat dit niet bij mij past. Het hoort niet bij mij.
En gelijk hebben
ze. Ik mocht willen dat ik blij kon zijn met fouten die ik maak. Het is echter
het tegengestelde. Ik word boos, onrustig en soms lichtelijk depressief door
fouten.
Maar, lichtpuntje
in de duisternis, er is één ding wat ik geleerd heb door mijn fouten: Ik kom er
altijd sterker uit.
Ook al duurt het
een tijdje. I’m back!
zondag 5 mei 2013
De kunst van het filmkijken
Als jullie me de afgelopen weken een beetje gevolgd hebben, weten jullie dat er best wat dingen langsgekomen zijn. Naast een verscheidenheid aan nieuwe blogs, voornamelijk over de eerste wereldoorlog en 4/5 mei, heb ik ook vele films mogen en kunnen kijken. Het mogen is niet nieuws, films kijken mag best, maar de tijd ervoor vinden is iets anders.
De afgelopen week had ik vakantie en dus ook tijd om films te kijken. En er lag al een flink rijtje op me te wachten, waarnaar ik ook best uitkeek. Nu beken ik direct dat er films tussen zitten die ik enkel kijk omdat ik de desbetreffende boeken ook gelezen heb, films waarvan mij verteld werd dat ik ze vast erg leuk zou vinden en films die mij leuk leken. Snel even een overzichtje:
Koning van Katoren:
Alhoewel het jaren geleden is dat ik het boek gelezen heb, wilde ik deze film niet missen. Ik kreeg deze als cadeau van de kinderen op de school in Leek en moet eerlijk bekennen dat ik onder de indruk was van een Nederlandse film. Dat gebeurt me niet vaak! Het is goed in beeld gebracht, het verhaal loopt goed en de chemie tussen de hoofdrolspelers Stach en Kim druipt van het scherm. 8/10 punten. En dat voor een Nederlandse film!
Standing Up:
Gebaseerd op het boek van Brock Cole 'The Goats' is deze film een aanrader voor iedereen. Het gaat over twee kinderen die door leeftijdsgenoten op een eiland alleen worden achtergelaten - als grap. De volgende dag willen de anderen hen weer ophalen, niet beseffende dat het tweetal zelf al weggegaan is. Een rol voor Val Kilmer is ook weggelegd in de film, een rol die past bij zijn uiterlijk :) 6/10 punten.
Pitch Perfect:
De strijd tussen a capella bands in beeld gebracht. Alhoewel ik best wat a capella muziek gehoord heb, is dit toch wel erg leuk gedaan. Het is niet direct een superfilm, dat geef ik eerlijk toe, maar het heeft wel leuke momenten. Rebel Wilson is het lichtpuntje van deze film, de Australische comédienne geeft de film extra smaak. 7/10 punten.
Les Misérables:
Alhoewel ik deze film al in de bioscoop heb gezien en tevens zowel het boek van Victor Hugo gelezen en de musical gezien heb, blijft dit erg mooi. Oké, de cast zingt lang niet zo mooi als de musicalsterren, maar de rollen van Eponine - gespeeld door Samantha Barks, ook in de musical - en Colm Wilkinson in de rol van de bisschop (waar hij in de musical zelf Jean Valjean speelde) zijn uitmuntend. De liedjes 'on my own' en 'empty chairs and empty tables' zijn hits. 8/10 punten.
Twilight Saga: Breaking Dawn 1&2:
Stephenie Meyer heeft mooie boeken geschreven. De gehele Twilight-saga en zeker ook 'the Host' zijn aanraders. De films daarentegen vind ik iets minder. Het beeld dat ik in mijn hoofd had bij deze films - één boek maar overigens - was anders, meer bijzonder. Toch heb ik beide films wel afgekeken. En ja, nog steeds vind ik Alice het meest bijzondere karakter uit de film. 7/10 punten.
Ook zag ik nog Dreamgirls, Mamma Mia!, the Hunger Games - ook al zo'n leuke overigens - Hugo en Hanna. Films kijken is mooi en de kunst is het om zonder vooroordeel te kijken, hetgeen lastig is als je de boeken kent...
Laatst geziene films: Zie hierboven
Laatst gekochte cd: Wheelhouse - Brad Paisley
Laatst gelezen Boek: Necromancer - Michael Scott
De afgelopen week had ik vakantie en dus ook tijd om films te kijken. En er lag al een flink rijtje op me te wachten, waarnaar ik ook best uitkeek. Nu beken ik direct dat er films tussen zitten die ik enkel kijk omdat ik de desbetreffende boeken ook gelezen heb, films waarvan mij verteld werd dat ik ze vast erg leuk zou vinden en films die mij leuk leken. Snel even een overzichtje:
Koning van Katoren:
Alhoewel het jaren geleden is dat ik het boek gelezen heb, wilde ik deze film niet missen. Ik kreeg deze als cadeau van de kinderen op de school in Leek en moet eerlijk bekennen dat ik onder de indruk was van een Nederlandse film. Dat gebeurt me niet vaak! Het is goed in beeld gebracht, het verhaal loopt goed en de chemie tussen de hoofdrolspelers Stach en Kim druipt van het scherm. 8/10 punten. En dat voor een Nederlandse film!
Standing Up:
Gebaseerd op het boek van Brock Cole 'The Goats' is deze film een aanrader voor iedereen. Het gaat over twee kinderen die door leeftijdsgenoten op een eiland alleen worden achtergelaten - als grap. De volgende dag willen de anderen hen weer ophalen, niet beseffende dat het tweetal zelf al weggegaan is. Een rol voor Val Kilmer is ook weggelegd in de film, een rol die past bij zijn uiterlijk :) 6/10 punten.
Pitch Perfect:
De strijd tussen a capella bands in beeld gebracht. Alhoewel ik best wat a capella muziek gehoord heb, is dit toch wel erg leuk gedaan. Het is niet direct een superfilm, dat geef ik eerlijk toe, maar het heeft wel leuke momenten. Rebel Wilson is het lichtpuntje van deze film, de Australische comédienne geeft de film extra smaak. 7/10 punten.
Les Misérables:
Alhoewel ik deze film al in de bioscoop heb gezien en tevens zowel het boek van Victor Hugo gelezen en de musical gezien heb, blijft dit erg mooi. Oké, de cast zingt lang niet zo mooi als de musicalsterren, maar de rollen van Eponine - gespeeld door Samantha Barks, ook in de musical - en Colm Wilkinson in de rol van de bisschop (waar hij in de musical zelf Jean Valjean speelde) zijn uitmuntend. De liedjes 'on my own' en 'empty chairs and empty tables' zijn hits. 8/10 punten.
Twilight Saga: Breaking Dawn 1&2:
Stephenie Meyer heeft mooie boeken geschreven. De gehele Twilight-saga en zeker ook 'the Host' zijn aanraders. De films daarentegen vind ik iets minder. Het beeld dat ik in mijn hoofd had bij deze films - één boek maar overigens - was anders, meer bijzonder. Toch heb ik beide films wel afgekeken. En ja, nog steeds vind ik Alice het meest bijzondere karakter uit de film. 7/10 punten.
Ook zag ik nog Dreamgirls, Mamma Mia!, the Hunger Games - ook al zo'n leuke overigens - Hugo en Hanna. Films kijken is mooi en de kunst is het om zonder vooroordeel te kijken, hetgeen lastig is als je de boeken kent...
Laatst geziene films: Zie hierboven
Laatst gekochte cd: Wheelhouse - Brad Paisley
Laatst gelezen Boek: Necromancer - Michael Scott
zondag 21 april 2013
Het leven van een invaller...
Ik ben een invaller. Al enige tijd - lees: jaren - ben ik invaller in het noorden van het land. Dag in, dag uit vlieg ik van hot naar her om op verschillende basisscholen, in verschillende groepen les te geven. De ene dag is het een groep acht, de andere dag een groep vier en ga zo maar door. Of het nu in Drachten, Meppel of Groningen is, ik draai er mijn hand niet voor om. Of het nu openbaar, Christelijk of Gereformeerd onderwijs betreft; mij maakt het niet veel uit. Ik heb al zo'n vijftig scholen van de binnenkant mogen zien en al ruim tachtig verschillende groepen lesgegeven. Soms ben ik een dagje op school, soms een week en soms zelfs nog langer. En dit doe ik nu al bijna vijf jaar. Ik ben in juni 2008 afgestudeerd en eigenlijk sindsdien ook al bezig.
Invallen doe ik met veel plezier. Ja, natuurlijk hoop ik zo snel mogelijk een eigen groep te krijgen, maar ik weet hoe weinig vaste banen er te vinden zijn in het onderwijs. Ook al hoor ik met regelmaat dat 'we' wel een meester als jij willen hebben, concreet laat alles op zich wachten. Toen ik afstudeerde werd het jaartal 2013 genoemd als jaartal dat het weer beter zou worden, nu hoor ik het jaar 2018 al rondzingen. Stug houd ik vol, hopend op dat ene lichtpuntje.
Wat ik echter zelf ook al weet is dat - zodra het moment is aangekomen dat er een derde van de leerkrachten met pensioen gaat - er echt niet veel meer banen gaan komen. Krimpregio's, bezuinigingen en nieuwe regels van de overheid vliegen je om de oren.
Invallen is mijn leven geworden. 's Ochtends vroeg, als ik niet hoef te werken, gaat mijn wekker gewoon om zeven uur. Het zou namelijk gewoon kunnen dat ik gebeld word en dan kan ik wel werken. En als ik werk, krijg ik betaald. Geen werk betekent dus ook geen betaling. Ik scheur met mijn auto het gehele noorden af naar de scholen en kan zonder moeite in kleine dorpjes mijn weg vinden. Scholen fuseren of sluiten rondom mij, maar er is nog wat werk voor mij, dus blijf ik invaller.
Gewaardeerd worden als invaller is echter weer wat anders. Regelmatig hoor ik verhalen van groepen kinderen die de invaller maar proberen weg te pesten - hetgeen met mij nog niet gebeurd is. Natuurlijk heb ik wel eens een groep gehad die lastig was en moeite deed om mij weg te krijgen, maar meestal gaan we gewoon lekker ons werk doen en hebben we flink wat lol tussendoor.
Sommige scholen vragen specifiek om mij als invaller en dat doet me goed. Wetend dat enkele scholen het liefst mij als invaller hebben betekent dat ik mijn werk goed doe. Laatst was er een groep kinderen die, zodra ze merkten dat hun juf ziek was, naar de directeur gingen en vroegen of ik kon komen.
Afgelopen week echter is er iets gaafs gebeurd. De groep waar ik nu al enkele weken werk omdat de juf erg ziek was (het gaat met haar al weer wat beter en ze werkt alweer halve dagen) hoorde dat de schoolfotograaf binnenkort komt. Unaniem hebben ze gevraagd of ik ook op de foto kan, omdat 'ik nu ook hun meester ben'.
En dat in vergelijking met scholen waar de directeur of directrice niet eens na schooltijd vraagt hoe het gegaan is. Niet even bedanken voor het werk, maar gewoon dit aannemen als gewoon.
Invallen is een vak apart.
Laatst gelezen boek: De Tovenares - Michael Scott
Laatst geziene film: Jane Eyre (2011)
Laatst gekochte cd: Paramore - Paramore
Invallen doe ik met veel plezier. Ja, natuurlijk hoop ik zo snel mogelijk een eigen groep te krijgen, maar ik weet hoe weinig vaste banen er te vinden zijn in het onderwijs. Ook al hoor ik met regelmaat dat 'we' wel een meester als jij willen hebben, concreet laat alles op zich wachten. Toen ik afstudeerde werd het jaartal 2013 genoemd als jaartal dat het weer beter zou worden, nu hoor ik het jaar 2018 al rondzingen. Stug houd ik vol, hopend op dat ene lichtpuntje.
Wat ik echter zelf ook al weet is dat - zodra het moment is aangekomen dat er een derde van de leerkrachten met pensioen gaat - er echt niet veel meer banen gaan komen. Krimpregio's, bezuinigingen en nieuwe regels van de overheid vliegen je om de oren.
Invallen is mijn leven geworden. 's Ochtends vroeg, als ik niet hoef te werken, gaat mijn wekker gewoon om zeven uur. Het zou namelijk gewoon kunnen dat ik gebeld word en dan kan ik wel werken. En als ik werk, krijg ik betaald. Geen werk betekent dus ook geen betaling. Ik scheur met mijn auto het gehele noorden af naar de scholen en kan zonder moeite in kleine dorpjes mijn weg vinden. Scholen fuseren of sluiten rondom mij, maar er is nog wat werk voor mij, dus blijf ik invaller.
Gewaardeerd worden als invaller is echter weer wat anders. Regelmatig hoor ik verhalen van groepen kinderen die de invaller maar proberen weg te pesten - hetgeen met mij nog niet gebeurd is. Natuurlijk heb ik wel eens een groep gehad die lastig was en moeite deed om mij weg te krijgen, maar meestal gaan we gewoon lekker ons werk doen en hebben we flink wat lol tussendoor.
Sommige scholen vragen specifiek om mij als invaller en dat doet me goed. Wetend dat enkele scholen het liefst mij als invaller hebben betekent dat ik mijn werk goed doe. Laatst was er een groep kinderen die, zodra ze merkten dat hun juf ziek was, naar de directeur gingen en vroegen of ik kon komen.
Afgelopen week echter is er iets gaafs gebeurd. De groep waar ik nu al enkele weken werk omdat de juf erg ziek was (het gaat met haar al weer wat beter en ze werkt alweer halve dagen) hoorde dat de schoolfotograaf binnenkort komt. Unaniem hebben ze gevraagd of ik ook op de foto kan, omdat 'ik nu ook hun meester ben'.
En dat in vergelijking met scholen waar de directeur of directrice niet eens na schooltijd vraagt hoe het gegaan is. Niet even bedanken voor het werk, maar gewoon dit aannemen als gewoon.
Invallen is een vak apart.
Laatst gelezen boek: De Tovenares - Michael Scott
Laatst geziene film: Jane Eyre (2011)
Laatst gekochte cd: Paramore - Paramore
zondag 7 april 2013
Drukte, overal
Al enige weken ben ik erg druk. Qua hoofd, werk en randzaken. Nu is dat geen probleem, sterker nog, het is soms wel eens lekker. Maar op een gegeven moment is een moment van rust ook wel eens lekker om weer even bij te komen. En dat rest me nu nog, maar het zit er niet direct aan te komen. We blijven dus nog even druk...
Qua hoofd heb ik verschillende zaken lopen overdenken. Want, laat ik eerlijk zijn, een reis naar de andere kant van de wereld heeft een best prijskaartje. Nu heb ik lang geleden al wel de knoop doorgehakt, ik ga zeker weten, maar dan moet ik nog wel even alles op een rijtje zetten. En dat is enigszins een lange lijst aan het worden. Voor en tegens vliegen af en aan en alhoewel ik de meeste direct wel kan plaatsen, zijn er nog al wat vraagtekens.
Onder andere het reisbureau laat op zich wachten. Ze zouden waarschijnlijk in maart of april de data online hebben voor komend kalenderjaar, maar die staan nog niet op de site. Is dat omdat ze niet komen of mag ik nog even wachten...
Qua werk is alles ook mooi druk. Ik zit nu al enkele weken in dezelfde groep acht in het noorden van het land. De klas is erg leuk, ik heb het erg naar mijn zin en heb zelfs afgelopen week een weektaak in elkaar gezet zodat het werk lakker door kan gaan. Maar wanneer komt de leerkracht weer terug? En hoe ziet mijn rooster er uit als ze weer langzamerhand terug komt?
Het plannen van toetsen, excursies, gastlessen en allerlei andere zaken is echter wel weer erg leuk. Het geeft me het gevoel dat het deels mijn groepje ook wordt. En dat is wel heerlijk!
Qua randzaken kan ik erg simpel zijn. Verjaardagen vliegen deze dagen langs (qua familie alleen al vijf binnen een maand) en ook mijn eigen verjaardag komt er aan. Sterker nog: over twee nachtjes al!
We regelen wat af. Een verhuizing die er binnenkort aankomt, een APK die ook geld gaat kosten... Druk druk druk.
En was het dan 's nachts maar rustig in mijn hoofd dat ik lekker wat rust kon pakken. Maar nee, ook midden in de nacht blijven de gedachten doormalen in mijn hoofd. En, ook al ben ik het gewend, lekker is anders. Een dagje uitslapen zou wel eens lekker zijn... misschien dat dit zaterdag zou kunnen?
We zullen zien. Hoe is het met jullie?
zondag 24 maart 2013
Gelukkig hebben we de ANWB nog
Afgelopen dinsdag stond ik - zoals gewoonlijk - om half zeven op. De wekker was gegaan, het werk wachtte op me en nadat ik lekker ontbeten had stond ik rond tien over zeven dus ook op om richting de auto te gaan. Tot zover nog niets bijzonders.
Ik stapte de auto in, zette mijn tas naast me op de grond en mijn telefoon op de bijrijdersstoel, startte de auto en schakelde de verwarming aan. Er is niets vervelender dan te moeten rijden in een steenkoude auto. Ik reed enkele meters achteruit en merkte iets bijzonders: mijn auto wiebelde.
Ik zette de auto stil en stapte uit. Mijn verbazing sloeg al snel om in ergernis toen ik zag dat ik een lekke band had. Nu zal dit zeker voor de meesten geen probleem zijn: band vervangen en klaar is Kees. Nou, voor mij gaat het net iets anders. Mijn twee handen (Lees: linkerhanden) hebben geen flauw benul van hoe zoiets fatsoenlijk aan te pakken. Ik had de band naast de auto liggen, pakte de krik en probeerde eens hoe je zo'n ding in beweging kon brengen.
Ik kreeg er geen beweging in! Mijn beide linkerhanden besloten daarna het meest logische te doen in zo'n situatie, dus pakte ik mijn telefoon en belde de ANWB. Deze heb ik in drie jaar autorijden ook al driemaal aan de lijn gehad. Rond twintig over zeven belde ik de centrale dus, en de reparateur zou binnen een uur te plaatse zijn.
Wachten... Wachten... Ik belde ondertussen de school al even waar ik die dag (en week) werkte om hen te laten weten dat ik later zou zijn in verband met mijn lekke achterband. Ook sms'te ik de invalpoolbeheerder om ook hem te laten weten dat ik later zou arriveren op die school, en hij mailde me vrij vlot terug. 'Blijf rustig Martijn.'
Ik en rustig blijven op zo'n moment... De eerste keer dat ik de ANWB nodig had, na een klapband op de A7, was ik abnormaal kalm. Op dit moment echter stond ik te koken. Ik wilde nog zoveel dingen doen! Ik moest nog even iets kopiëren, wilde nog even wat plaatjes opzoeken voor de rekenles en daarnaast nog even de laatste spullen voorbereiden...
Rond achten kwam de monteur achteloos aanrijden en hielp me met mijn probleem. Hij meldde nog wel even dat de band die hij er nu op zette een 'thuisbrengertje' was, een band waarmee je dus eigenlijk niet te hard mocht rijden. Terloops bracht hij nog naar voren dat de meeste garages wel rond achten hun deuren opende en dat als ik toch al laat was, ik beter nog even een nieuwe band kon halen. Ik zag daar de logica van in en reed door naar de garage.
De garage was net open en mijn 'vaste monteur' (ik heb de auto daar gekocht en sindsdien kom ik met alle problemen bij hem) was er ook en hielp me direct: hij plaatste een nieuwe band en zou mijn oude wel even herstellen. In de tussentijd kon ik gewoon weg. Geen rekening, niets. (deze kreeg ik een dag later via de post, een kleine €15,-)
Daarna racete ik door naar de school waar ik om negen uur aan kwam en de kinderen rustig zaten te lezen met de ib-er voor de groep. Geen probleem, niets aan de hand, zei ze. Voor mij echter wel, maar dat zij dus zo.
Ik verontschuldigde me bij de kinderen en later ook bij mijn collegae maar allen vonden er niets ergs aan. Het kan toch gebeuren? En ja, dat kan. Maar waarom mij nu net op dat moment...
Ach, elk moment zou een vervelend moment zijn geweest...
Laatst Gelezen Boek: De Alchemist - Michael Scott
Laatst Geziene Film: Dark Shadows (2012)
Laatst Geluisterde muziek: RED - Taylor Swift
Ik stapte de auto in, zette mijn tas naast me op de grond en mijn telefoon op de bijrijdersstoel, startte de auto en schakelde de verwarming aan. Er is niets vervelender dan te moeten rijden in een steenkoude auto. Ik reed enkele meters achteruit en merkte iets bijzonders: mijn auto wiebelde.
Ik zette de auto stil en stapte uit. Mijn verbazing sloeg al snel om in ergernis toen ik zag dat ik een lekke band had. Nu zal dit zeker voor de meesten geen probleem zijn: band vervangen en klaar is Kees. Nou, voor mij gaat het net iets anders. Mijn twee handen (Lees: linkerhanden) hebben geen flauw benul van hoe zoiets fatsoenlijk aan te pakken. Ik had de band naast de auto liggen, pakte de krik en probeerde eens hoe je zo'n ding in beweging kon brengen.
Ik kreeg er geen beweging in! Mijn beide linkerhanden besloten daarna het meest logische te doen in zo'n situatie, dus pakte ik mijn telefoon en belde de ANWB. Deze heb ik in drie jaar autorijden ook al driemaal aan de lijn gehad. Rond twintig over zeven belde ik de centrale dus, en de reparateur zou binnen een uur te plaatse zijn.
Wachten... Wachten... Ik belde ondertussen de school al even waar ik die dag (en week) werkte om hen te laten weten dat ik later zou zijn in verband met mijn lekke achterband. Ook sms'te ik de invalpoolbeheerder om ook hem te laten weten dat ik later zou arriveren op die school, en hij mailde me vrij vlot terug. 'Blijf rustig Martijn.'
Ik en rustig blijven op zo'n moment... De eerste keer dat ik de ANWB nodig had, na een klapband op de A7, was ik abnormaal kalm. Op dit moment echter stond ik te koken. Ik wilde nog zoveel dingen doen! Ik moest nog even iets kopiëren, wilde nog even wat plaatjes opzoeken voor de rekenles en daarnaast nog even de laatste spullen voorbereiden...
Rond achten kwam de monteur achteloos aanrijden en hielp me met mijn probleem. Hij meldde nog wel even dat de band die hij er nu op zette een 'thuisbrengertje' was, een band waarmee je dus eigenlijk niet te hard mocht rijden. Terloops bracht hij nog naar voren dat de meeste garages wel rond achten hun deuren opende en dat als ik toch al laat was, ik beter nog even een nieuwe band kon halen. Ik zag daar de logica van in en reed door naar de garage.
De garage was net open en mijn 'vaste monteur' (ik heb de auto daar gekocht en sindsdien kom ik met alle problemen bij hem) was er ook en hielp me direct: hij plaatste een nieuwe band en zou mijn oude wel even herstellen. In de tussentijd kon ik gewoon weg. Geen rekening, niets. (deze kreeg ik een dag later via de post, een kleine €15,-)
Daarna racete ik door naar de school waar ik om negen uur aan kwam en de kinderen rustig zaten te lezen met de ib-er voor de groep. Geen probleem, niets aan de hand, zei ze. Voor mij echter wel, maar dat zij dus zo.
Ik verontschuldigde me bij de kinderen en later ook bij mijn collegae maar allen vonden er niets ergs aan. Het kan toch gebeuren? En ja, dat kan. Maar waarom mij nu net op dat moment...
Ach, elk moment zou een vervelend moment zijn geweest...
Laatst Gelezen Boek: De Alchemist - Michael Scott
Laatst Geziene Film: Dark Shadows (2012)
Laatst Geluisterde muziek: RED - Taylor Swift
Abonneren op:
Posts (Atom)