Manhattan is the place to be!

Op dit moment van de dag kan ik nog een goedenavond zeggen. Het is nu kwart voor twaalf hier in de staat New Jersey, dus zes uur later in Nederland. De meesten van jullie zullen al een beetje wakker aan het worden zijn. Dat is voor mij dus nog niet het geval.

Nee, vandaag was overduidelijk een lange dag voor mij. Desondanks wil ik jullie wel direct laten weten wat ik meegemaakt heb en tegelijkertijd is het voor mij een makkelijke manier om te onthouden wat ik allemaal gezien heb, zeker omdat er nog ongeveer tien dagen te gaan zijn.

Vanochtend vroeg begonnen we om acht uur. We verlieten het chique hotel en namen de bus naar Manhattan, New York. Ook zijn we nog even in Brooklyn geweest, maar dat was een stukje later. Natuurlijk stonden we in de file, maar dat schijnt erg gewoon te zijn. Zeker als je hoort dat er zestien miljoen mensen in New York wonen, en dat er veertigduizend taxi's rondrijden. En die zie je dus ook overal!

We kregen een rondrit langs enkele hoogtepunten van de stad, die ik voor het grootste gedeelte alweer kwijt ben. Zoals gezegd was de dag erg lang en hebben we heel veel gezien. Toch zijn we boven bij het Rockefeller Centre geweest, een gebouw met ongeveer zeventig verdiepingen wat - vanzelfsprekend - een geweldig uitzicht gaf. Het weer was ook veel beter dan verwacht: het was de hele dag droog! Sterker nog, het zonnetje scheen af en toe en ook was de temperatuur boven de twintig graden. Heerlijk weer!

Verder hebben we in de middag nog een boottocht gemaakt over de Hudson-rivier, langs Ellis Island, de plaats van het vrijheidsbeeld, en onder de Brooklynbridge en Manhattan bridge door. Daarna liepen we ook nog over Wall Street, waar op het moment een demonstratie aan de gang was, dus waar de politie massaal aanwezig was. Dat was wel grappig.
Op één plek stonden ongeveer vijftien agenten bij elkaar. In mijn hoofd spookte het idee om te vragen of ik met hen op de foto kon. Toch heb ik het niet gevraagd, waar ik achteraf wel spijt van heb. Nee heb je, ja kan je krijgen.

Daarna hebben we bij het Union station gegeten. Dit station heeft een enorme hal waarin de sterrenhemel geschilderd is op het dak. Bijzonder mooi om te zien!
Natuurlijk heb ik ook talloze foto's gemaakt van de enorm hoge gebouwen die Manhattan rijk is. Ik zou gek zijn om dat niet te doen.

Daarna zijn we naar Brooklyn gereden, en hebben we vandaar over de brug weer baar de binnenstad gelopen. Soms zie je de brug wel eens op tv of in een film, maar nu kan ik ook zeggen dat ik de anderhalf kilometer lange brug over gelopen heb! Bijzonder ook om te lopen op de plek waar je enkele beroemdheden hebt zien lopen.
Het werd al enigszins schemerig, dus heb ik enkele mooie foto's van de skyline van New York gemaakt met een mooi stukje avondrood, denk ik, want ik heb ze nog niet op groot beeld gezien.

Toen we weer in de bus zaten reden we naar Times Square. De plek waar het licht van de schermen pijn doet aan je ogen, zo fel is het daar. Reclame voor van alles, voornamelijk films en shows op Broadway, maar desondanks heel erg veel te zien.
Vandaar vertrokken we we naar het hotel, waar ik nu in de lobby zit. Het is twaalf uur, mijn ogen vallen langzaamaan dicht. Ik heb morgenvroeg met enkele anderen afgesproken om negen uur, want morgen hebben we een vrije dag in NYC. We moeten echter wel zelf van het hotel daar komen en ook terug. Dat vanwege de regelgeving in Noord Amerika waarin buschauffeurs niet meer dan vijf dagen achtereen mogen rijden. Het zij zo.
We hebben goede instructies gekregen, dus het moet wel goed komen.

Ik ga slapen, jullie worden of zijn al wakker... Tot morgen!

(o ja, wat ik morgen van plan ben houd ik nog even geheim. Het merendeel weet ik zelf namelijk ook nog niet!)

Via Gettysburg naar New York

Daar zijn we dan alweer. De dag is vandaag eigenlijk ook voorbij geschoten. Waren we vanochtend nog in de hoofdstad van het land, nu zit ik in de lobby van het Marriot hotel in Newark, dat op een steenworp afstand van New York ligt. Terwijl ik dit type is het half acht in de avond, dus het zal wel zo rond half twee zijn in Nederland.

Vandaag was een aparte dag. Vanochtend vroeg waren we al vroeg in de weer. Rond kwart over zes werd ik gewekt, dus had ik niet bijzonder veel geslapen. Desondanks kwam ik vandaag wel gewoon door, mede doordat we het grootste deel van de dag in de bus zaten.
Om acht uur vanochtend vertrokken we met de bus. Een laatste keer langs het Pentagon gereden en daarna de drukte in, op weg naar Gettysburg.

Even iets anders. Het is nu ineens kwart over negen. Je merkte het niet, maar ik ben net even wat wezen drinken met enkele mensen. Eventjes rustig aan doen en op die manier lekker even bijkomen van een dag druk reizen in de bus. Maar dan loop ik op de zaken vooruit.

Zoals gezegd reden we vanochtend van de hoofdstad naar het kleine plaatsje Gettysburg, dat groot geworden is door de belangrijkste veldslag van de Amerikaanse burgeroorlog. Daar stonden generaal Lee en generaal Meade tegenover elkaar op een veld. Kanonnen werden opgesteld, musketten geladen... Het zal een drukte van jewelste zijn geweest.
Als je de uitslag van de oorlog niet wilt weten, moet je het komende stukje maar even overslaan.
Het zuiden, onder Generaal Lee, lieten hun onverschrokkenheid zien door gewoon frontaal te marcheren. No-nonsense aanpak, daar houd ik wel van. Ze liepen door, ook al werden ze bij bosjes neergeschoten. Op een gegeven moment waren ze zo dichtbij dat ze hun bajonetten pakten en allemaal man tegen man gevechten gingen doen. Toch won het noorden deze strijd. De zuiderlingen dropen af. En de noorderlingen lieten ze gaan, een vreemde aanpak, want dit had het einde kunnen zijn van de gehele oorlog. Nu duurde deze nog eens drie extra jaren...

Zoals gezegd was het een bijzondere rit, want we werden rondgereden over de linies van de soldaten, monumenten gaven aan waar welke regimenten opgesteld stonden. Wat ik persoonlijk wel grappig vond was, toen we in het bezoekerscentrum waren, een man me begon uit te leggen hoe alles zat. Toen hij merkte dat ik een niet-Amerikaan was, was hij nog meer onder de indruk. Gettysburg en alles wat daar gebeurd is, is toch meer iets van de Amerikanen, maar dus ook voor mij en de rest van de groep.

Vervolgens reden we naar een restaurant waar we met z'n allen gegeten hebben, alvorens we verder gingen naar de grote stad. Tussendoor stopten we nog bij een truckstop en, op een vraag van twee personen, ook nog bij een paar winkels. Ze wilden wat te drinken kopen voor op de hotelkamer. Onzinnig, maar het zij zo. Je doet er niets aan.

Daarna reden we direct door naar het hotel. En daar zitten we nu dan ook. Het Marriot hotel. De naam is al bekend, het hotel is hier ook huge! Gigantisch. De kamer is wel weer lekker, meteen bijzonder lekker zittende stoel waar ik vast nog wel een hoofdstukje of twee ga lezen alvorens ik straks ga slapen.
Want ja, dat moet ook gebeuren. Zeker nu we morgen de gehele dag in Manhattan zullen blijven. En daar heb ik zin in! Het Rockefeller Centre, een rondvaart rond Lady Liberty... Nu alleen hopen dat de weersvoorspellingen niet uit komen: onweer en veel regen staat ons te wachten.
I'll keep my fingers crossed!

Tot de volgende keer!

The Mall van Washington

Goedemorgen in Nederland! Het is kwart over elf terwijl ik zit te typen. Ergens in mijn achterhoofd zegt een stemmetje dat ik op moet schieten: morgenvroeg om half zeven wordt ik alweer gewekt. Acht uur vertrekken we naar het noorden, dus is het soms wat haasten. Maar nu over vandaag, en dan een volgende keer over alles wat daarna komt.

Vanochtend begonnen we met een rondrit door de stad Washington D.C. Een mooie stad die, gebonden aan regels en wetgevingen, zeer zeker hoog in mijn lijst van mooiste steden wereldwijd komt te staan. Toch begonnen we buiten de stad, op een plek waar de meeste tours zouden starten, alhoewel ik dat durf te betwijfelen. Tegelijkertijd... voor Amerikanen is die plek wel degelijk van Eer groot belang.
We begonnen op de militaire begraafplaats van Arlington, waar zo'n 270 duizend Amerikaanse soldaten begraven zijn. Allemaal mensen die ofwel meer dan twintig jaar in actieve dienst hebben gezeten, ofwel in actieve dienst overleden zijn. En daar naast liggen er ook nog eens zestigduizend vrouwen van die militairen, wat het totaal dus weer vergroot.
Ook ligt de voormalig president JFK daar begraven met zijn vrouw en twee kinderen. Bijzonder indrukwekkend om te zien, alhoewel het allemaal ver voor mijn tijd is.

Vervolgens zagen we het Lincoln Memorial, het monument dat gebouwd is ter ere van de gelijknamige president van Amerika. Hij was ook de eerste president van het land, hetgeen het wel bijzonder maakt. Wat het echter minder mooi maakte was de onophoudende regen die om ons heen plensde.
Nadat we het Witte huis van de voorkant bekeken hebben gaan we naar de Mall, de plek waar de vestigingen van het Smithsonian zitten, waar het Capitool gevestigd is en waar o.a. Het Washington Memorial zit. Daar werden we gedropt met de melding dat we om vijf uur weer zouden worden opgepikt. Vier uur lang konden we doen en laten wat we zelf wilden.

Ik stond op het punt om naar het Capitool te gaan toen iemand me vroeg of hij mee kon. Geen probleem, dus samen hebben we met een gids rondgekeken in het gebouw waar de macht van Amerika zetelt. Het gebouw heeft twee vleugels: het ene is waar de eerste kamer zetelt, en de andere is van de tweede kamer, de senatoren en de afgevaardiugden.
Binnen in de oude senaatskamer, van voor 1900, is een ruimte die akoestisch nogal apart is. Sta je aan de ene kant en fluister je zachtjes, hoor je het goed aan de andere kant. Sta je echter in het midden en praat je op normale sterkte hoor je juist niets. Lijkt me vrij vervelend om zo te vergaderen.
Ook staan er zo'n honderd beelden van marmer of koper van belangrijke mensen uit de staten. Er is gevraagd aan elke staat om twee beelden van mensen die voor hen belangrijk zijn geweest te maken en te geven, met slechts één vereiste: hij of zij moest overleden zijn. Ook al was het de ardsvijand van iemand uit een andere staat, hij zou geplaats worden in het Capitool.
Ook de koepel en de crypte daaronder zijn indrukwekkend groot. Het laatste heet overigens de crypte, ook al is er niemand begraven.

Snel verder, want mijn ogen beginnen dicht te vallen.
Daarna zijn we naar het Library of Congres geweest, een al even indrukwekkend gebouw, van binnen en buiten. Daarna zijn we doorgegaan naar het National Archives gebouw. Daar hebben we de Declaration of Independence bekeken en heb ik een replica daarvan gekocht.

In de avond luisterden we naar een bandje in het Kennedy Centre, aten we bij het Union Station en hebben we een tocht van Washington by night gedaan. Daarvan heb ik wel enkele mooie foto's, denk ik. Vervolgens weer naar het hotel, waar ik nu lig te typen.

Morgen naar NY, via Ghettysburg. Mocht ik in NY in het hotel weer wifi vinden, horen jullie weer van me! Tot dan!

Amsterdam - Washington

Een bijzonder goedemorgen allemaal vanuit Washington. Of, beter en eerlijker gezegd, Arlington. Ik zit op een steenworp afstand van het huis dat wit is, als je een steen een kilometer of vijf kan gooien in ieder geval. Maar dat is van later zorg, we beginnen bij het begin.

Vanochtend vroeg, of eigenlijk gisteren, zat ik om half zeven in de trein. Bijna drie uur treinen, drie uur wachten op Schiphol en dan een kleine negen uur vliegen. Een aanslag op mijn geduld, maar ik heb het overleefd.
En nee, ik ga niet zeuren over het verschrikkelijke vliegtuigvoer, de te kleine beenruimte of het lawaai in het vliegtuig, laat staan de huilende baby drie rijen voor mij. Vandaag gaan we niet klagen. Ik ben in Amerika aangekomen, dus we zeuren niet.

In het vliegtuig maar even wat films gezien. Twee films die ik beiden al wilde zien konden bekeken worden en - ook al was het assortiment niet groot - die heb ik dan ook gekeken. Allereerst de vierde piratesfilm. Ik had er veel van gehoord en hij zou erg leuk zijn. Niets van geloven, de film is in mijn mening de slechtste van de vier. En dan moet ik er wel bij zeggen dat ik het tweede deel al bagger vond. Hoe dan ook.
De andere film was ook een film die ik wilde zien, maar meer ook omdat deze zich voornamelijk afspeelt in de stad waar ik ben; Washington (oké, ik ben er niet direct, maar je snapt m'n punt).
Night at the Museum 2 is echt gaaf. Nog leuker, een geweldige rol van Amy Adams als Mrs. Earhart, de eerste vrouwelijke pilote die de Atlantische Oceaan overstak. En, mocht je deze niet gezien hebben, raad ik je aan deze toch te gaan kijken, al is het enkel een scène met de Einsteins. Hilarisch!

Met een beetje turbulentie was de vlucht snel over - nogmaals, vandaag klaag ik niet - en konden we uitstappen en in een busje stappen om naar de terminal te gaan. Vandaar de koffers zoeken, en naar de reisleider gaan. Die verzamelde ons, we konden in de bus stappen en we vertrokken. Ons eerste punt stond direct al op het programma: het monument bij het Pentagon.
Terwijl ik dit type, zit ik op een kleine twintig minuten lopen van het Amerikaanse ministerie van defensie. Ik weet dat het vijfhoekig is, maar als je er voor staat valt dat niet op: het is zo enorm groot. Niet in de hoogte (5 verdiepingen hoog, en ook 5 daaronder) maar voor al erg lang. Ik schat dat één zijde alleen al ongeveer 150 meter is.
Bij het memorial hebben we even stilgestaan bij de mensen die daar gestorven zijn bij de aanslagen van 9/11.
Vandaar zijn we naar het hotel gegaan. Dit hotel schijnt de minste van de hotels te zijn die we gaan bezoeken, maar wel de beste qua locatie. In principe is dit hotel nog niet zo slecht, al zeg ik het zelf. Straks het bed maar eens goed testen, dan zie ik wel verder.

Vervolgens maar een beetje wezen eten. Samen met twee anderen zijn we naar een restaurantje gegaan en hebben een klein beetje eten naar binnen gewerkt. Dat klinkt misschien apart, maar ik had eigenlijk helemaal geen honger. Wel al heel snel opgemerkt dat de ijsthee hier precies hetzelfde is wat mijn zus ook altijd doet: je laat de thee koud worden en drinkt net dan op. Alleen dan nog met twaalf ijsblokjes er in. En ze vullen het ten alle tijde bij, dat is ook wel makkelijk. En bij het betalen vooral ook denken aan de fooi. 15% is hier gewoon. Ben ik dan gek als ik dat veel vind? Nou ja, lokale gewoonte, denk ik dan maar.

Morgen staat 's ochtends een city-tour op het programma. In de middag zijn we vrij (Smithsonian!!!) en in de avond is er nog een optionele avondexcursie, waaraan ik vanzelfsprekend aan meedoe: Washington bij nacht.

Nu eerst zo maar eens wat gaan slapen. Het is nu twintig voor drie in Nederland, en hier nog geen negen uur, maar moe ben ik wel. Vanzelfsprekend.


Tot de volgende keer

Amerika en Canada; de voorbeschouwing (2)

Amerika en Canada; de voorbeschouwing (2)

Na het eerste deel van de voorbeschouwing op mijn reis naar de Verenigde Staten en Canada volgt nu het tweede deel. Waar het eerste deel vooral veel zaken bevatte over mijn contact met jullie, zal deze blog vooral gaan over de locaties die ik hoop te bezoeken.

Laat ik beginnen met het begin. Ik vertrek op 19 september met het vliegtuig naar Washington D.C. Daar hoop ik rond het avonduur te landen met het vliegtuig, waarna ik naar het hotel zal worden gebracht. Een briefing zal volgen over de reis en ik zal mijn reisgenoten leren kennen.

De dag erna gaan we door Washington toeren en de bezienswaardigheden bekijken. Helaas gaan we niet het Witte Huis binnen, dat was teveel geregel en had in theorie al een jaar eerder aangevraagd moeten worden. Alhoewel dat jammer is, laat ik het de pret niet drukken.

Op dag drie gaan we vanaf Washington op weg naar New York en maken een tussenstop bij Gettysburg, de plaats waar de belangrijkste en grootste veldslag van de Amerikaanse Revolutie plaatsvond.

Als we in New York aankomen is het avond, maar de twee dagen die daarop volgen ga ik proberen New York op z’n kop te zetten. Veel van de plekken die de ‘Big Apple’ rijk is hoop ik te bezoeken, waaronder natuurlijk het Vrijheidsbeeld en de immense hoogte van het Empire State Building. Voor de rest zie ik het nog wel!

Op de zesde dag reizen we naar Boston, één van de plaatsen die ik niet wil missen! Boston is misschien wel de meest historische stad van Amerika en kan ik, als geschiedenisliefhebber, dus niet missen. Ik hoop daar de bekende ‘Freedom Trail’ te lopen.

Kaart

Dag zeven brengt me naar het White Mountain National Forest en door Vermont, terwijl we op weg zijn naar de Canadese grens om in Québec City te eindigen. Dag acht gaat door naar Montréal. Op dit moment heb ik nog geen idee wat ik daar ga doen, dus enige research zal nog gedaan worden!

De dag daarna gaan we door naar Ottawa, weer zo’n mooie plaats in Canada – verwacht ik – en kunnen we de gehele middag genoeg dingen zien en beleven. Hiervoor geldt echter hetzelfde als voor Montréal; ik heb nog geen idee.

In de middag van dag tien gaan we door naar Toronto. Dit is de grootste stad van Canada en aldaar hoop ik de stad vanuit de lucht zien vanuit de CN Tower die meer dan een halve kilometer hoog is.

Het contrast tussen oud en nieuw moet daar geweldig zijn en er schijnen hele goede restaurants te zijn. Genoeg te doen dus!

Op dag twaalf ga ik op weg naar één van de meest bijzondere waterval ter wereld: de Niagara Falls. Daar zal mijn fototoestel wel rijkelijk klikken, denk ik.

Dag dertien gaat door naar het land van de Amish, waar we ook zullen overnachten. Ik ben benieuwd hoe dat er uit ziet.

Tenslotte gaan we vandaar weer terug naar Washington. Daar pakken we het vliegtuig weer om terug te gaan naar Nederlandse bodem.

Vijftien dagen en dertien nachten zal ik onderweg zijn, de derde dag van oktober hoop ik weer te landen in Amsterdam. Op de kaart die hierbij zit zie je alles nog eens, alleen dan wat meer overzichtelijk.

Vragen, opmerkingen en ideeën zijn altijd welkom! 

Mogelijk komt er voordat ik vertrek nog een blog met ideeën en dingen die ik ga bekijken!

Amerika en Canada; de voorbeschouwing (1)

Over een paar weken is het zover: mijn reis naar de Verenigde Staten van Amerika en Canada. En - evenals mijn reis naar India in januari van dit jaar - ik hoop jullie allemaal weer goed bij te schrijven. Alle dingen die ik zie, meemaak en de dingen die om me heen gebeuren zal ik wederom opschrijven en met jullie delen.

Dat betekent wel dat er met een paar dingen rekening gehouden moet worden. Vandaar ook deze eerste blog, de eerste van twee voorbeschouwingen. Deze zal meer gaan over het hoe en wat van het schrijven, terwijl deel twee meer over de reis zelf zal gaan vertellen. Daarover dus meer in de volgende blog.

Het is namelijk vrij simpel: op het moment dat ik deze blog plaats op de site, verschijnt hij enkele minuten later ook op andere media. Hyves is één van die media. Al die andere sites krijgen al de letters wel door, maar de opmaak is gewoon anders. En dat is even balen. Nu verander ik deze regelmatig wel terug (zeker op hyves) maar daar zal ik in Amerika dus weinig tijd voor hebben, ben ik bang.

Het moment van het schrijven van de blogs zal ook wel eens flink kunnen variëren. Het tijdsverschil is zes uur, dus dat betekent kort gezegd dat wanneer de avond hier begint, de middag daar juist start. Dus als ik 's avonds laat pas blog, is het bij jullie midden in de nacht of het begin van de ochtend. Daar moeten we maar even iets op vinden.

Tegelijkertijd neem ik geen laptop mee, maar enkel mijn iPad. Dat betekent voor mij dat er geen foto's direct online kunnen worden gezet. Weliswaar gaat mijn telefoon wel mee, dus enkele foto's zullen wel hun weg naar Twitter vinden, toch komt het merendeel pas als ik terug ben.
Ook voor het plaatsen van de blog ben ik geheel afhankelijk van de wifi-verbindingen in de hotels waar ik zal verblijven. Twee van alle hotels waar ik heenga heb ik bekeken. De eerste gaf het direct aan de op de site, de andere niet. Dus het is even de vraag. Maar eventueel haal ik even een kopje koffie bij en starbucks op en post de blog daar. Dat is dan te bezien.

Oké, ik heb de opmaak, de tijden en het gebrek aan foto's genoemd. Rest me nog één ding. Dat betreft de reacties. Omdat ik niet een abonnement heb voor draadloos internet in het buitenland, ben ik van wifi afhankelijk. Het kan dus zijn dat, wanneer je reageert, ik pas in Nederland kan terugreageren. Mijn excuses daarvoor. Normaal reageer ik vrijwel altijd binnen 24 uur, dat kan dus later zijn.

Tot zover deel 1 van de voorbeschouwing. Ik vertrek maandag 19 september a.s., dus over drie weken. In de tussentijd komt er nog een tweede blog over de plekken waar ik heen hoop te gaan!

Levenslessen

Het gebeurt niet vaak dat ik plotseling inspiratie krijg om een gedicht te schrijven, laat staan dat ik ze ook op papier zet. Gedachtespinsels vliegen contant door mijn hoofd, maar dit weekend kreeg ik er enkele te pakken.
Het is geen meesterwerk, er kan nog flink aan worden geschaafd, maar het is weer eens iets anders dan dat ik de afgelopen jaren schreef.

Levenslessen

Het leven dat we leven,

en de dood die op ons wacht:

het lijkt allemaal maar voor even,

dus neem het volgende in acht:

Droom je dromen, maak ze waar,

wees vrolijk, blij en raak elkaar.

Geen verdriet en kwijt je zorgen,

leef vandaag en niet al morgen.

Je verleden, denk er niet aan,

wat gebeurd is, is gedaan.

De toekomst ligt zo ver van ons af,

de mogelijkheden zijn als het kaf:

alle kanten waait het op

niemand weet waar het stopt.

Doe wat je wilt, wil wat je doet.

Maar één ding: doe het wel goed!

Geen halfvol glas, niet half leeg

breng ook wat bij anderen teweeg.

Vrolijkheid, vriendelijkheid en plezier

glimlachen, dat doen we hier.

Kijk je ogen uit naar de natuur,

deze verandert ook ieder uur.

Wat je ook doet, veel plezier

Maak wat van je leven hier!