I am changing

Bericht 49.

Mijn vorige bericht ging over het veranderen van de wereld. Alles veranderd met de tijd. Zoals dus ook het gehele onderwijs. Dat was de boodschap van mij hele vorige bericht in een notedop. Oké, ik geef toe, de vorige blog is meer dan dat alleen, maar heeft als eerste onderwerp toch echt het onderwijs, en als bijzaak is het dat de plannen van de huidige minister toch enigszins 'dom' te noemen zijn. Maar daarover dus meer in mijn  vorige blog. Die kan je gewoon doorlezen.

Dat is echter niet het enige wat veranderd. Ik verander evenzo. De afgelopen weken meer dan ooit. Mijn hele leven wordt overhoop gegooid door tal van zaken. Elke dag weer is het eerste en het laatste wat ik doe mijn telefoon in de gaten te houden. Daarop komen de belangrijkste zaken naar boven.

Mijn agenda staat daarop, die automatisch synchroniseert met mijn laptop, mocht ik die aan hebben staan. Dat is verschrikkelijk makkelijk. Alle dingen die ik op mijn telefoon zet, verschijnen even snel ook in mijn laptop en vice versa. Alle dingen die ik niet wil vergeten en zodoende opsla in mijn agenda komen dus snel naar voren.

Het nieuws is nog zoiets wat ik via mijn telefoon meer in de gaten houd, sportnieuws daargelaten. Daarvoor heb ik weer een apart programma wat mij allerlei standen, uitslagen en andere details geeft. Alle zaken in Libië, wat er gebeurde in Egypte en ook allerlei zaken in en om Nederland komen binnen via mijn telefoon.

Elke ochtend ontvang ik drie rekensommen om mijn hersenen even te kraken (niet dat ze verschrikkelijk moeilijk zijn) en daarvan krijg ik direct een reactie.
Ik lees boeken op mijn mobiele telefoon, bekijk hoe laat een eventuele trein gaat, zoek het dichtstbijzijnde restaurant en zie ik welke sterren er aan de hemel staan.

Mijn telefoon is een verlengstuk van mijn leven geworden. Ik twitter met mijn telefoon en, als klap op de vuurpijl, ik kan ook nog eens bellen met mijn telefoon. Foto's, films... alles komt naar voren met mijn telefoon.

Maar wat ik elke dag doe, zodra ik wakker ben en ook net voordat ik ga slapen, is toch dit: Ik bekijk mijn mail. Heb ik mail van jou?

The world is changed

Bericht 48.

De wereld beweegt.
Dat is iets waar een heleboel mensen het over eens zijn. Elke dag weer verschuift de aarde in haar baan om de zon, en draait de aarde ook nog eens om haar as. Tegelijkertijd weten we dat ook de aardkorst, de tektonische platen - om het maar even bij de naam te noemen - in allerlei richtingen gaat. Het botst met elkaar, schuift langs elkaar of ze gaan elkaar juist uit de weg. 

Daarnaast migreren er elk jaar weer meer en meer mensen uit het ene land om zich te gaan settelen in een ander. In Nederland alleen al zijn die aantallen groot genoeg om een klein stad ieder jaar te voorzien van inwoners. Veel nieuwe Nederlanders komen gewoon uit de EU, maar ook vrij veel uit de andere gebieden: Marokko, Suriname en Turkije. Alhoewel je Turkije wel ook bijna tot de EU kunt scharen.

Maar dat is nog niet alles. Nee, wat te denken van alle fileleed in de wereld, mensen die forensen van en naar hun werk, mensen die een dagje uit gaan, vakantievierders en de gehele transportsector. Alles beweegt. Alles gaat maar door in een cirkel. Alle elementen samen vormen een goed-geoliede machine die, net als alle andere machines, een keertje ergens vastlopen. Denk maar aan de Lorelei.

Van al deze bewegingen zullen jij en ik niet veel merken. Maar er zijn wel dingen die ook veranderen die we wel kunnen merken. Goed zelfs!

Als invalkracht op basisscholen kom ik op een heleboel verschillende scholen. Openbare, Christelijke, noem ze maar op, ik ben er wel een keer te vinden. Dalton, Montessori... I've seen them. Niet dat ik overal zo goed in ben, maar ik ben er wel geweest. In de twee en een half jaar dat ik inval heb ik al zo'n 30 scholen van de binnenkant gezien, en als ik de tijd van mijn opleiding meetel zit ik al gauw op een vijftigtal scholen door heel het land.

Scholen veranderen ook. Of het precies ten goede of ten kwade is laat ik aan jullie over. Iedereen die in het onderwijs zit kan beamen (en vast ook wel met een beamer) dat het veel werk is. Registeren, actieplannen, handelingsplannen, groepsplannen, nakijken, vergaderen, oudergesprekken en - o ja, dat moet ik niet vergeten - ook nog lesgeven.

Als leerkracht heb je naast het lesgeven (taakomschrijving van lesgeven is tussen de 75 en 85%) ook nog de registratietaken. En daar heb je al een uur of twee per dag voor nodig. PER DAG!

En nu is er een minister die, hoogopgeleid als ze is (not), ons gaat vertellen dat we nog meer mogen doen. Want ja, al die kinderen die een speciale aanpak nodig hebben die krijgen wel veel geld, vind ze. En dat geld... tja, we moeten ergens op bezuinigen. Dus maar op al die kinderen met een rugzakje (nee, niet zo'n mooie tas voor op de rus, maar een zakje geld waarmee ouders/school extra hulp kunnen inkopen)

Marja van Bijsterveldt, doe eens normaal! Ga zelf weer lekker de zorg in, daar hebben ze mensen nodig!

Six Days to go for Palindrome-date

Bericht 47.

11-02-2011 wordt een bijzondere dag. Niet alleen omdat de dag op een vrijdag valt en daarom dus dè dag is om het weekend mee te beginnen. Ook niet omdat het in de kortste maand van het jaar valt, waardoor het een speciale glans met zich meebrengt. Ook niet omdat de maandnaam zo bijzonder is.

Nee, het zit allemaal in de bijzondere datum. Kijk er nog maar eens goed naar. Er zit een bepaald systeem in de datum zelf.
En mocht je het nu nog steeds niet zijn opgevallen moet ik toch bekennen dat het langer duurt dan dat ik bedacht heb. Er is een speciaal meetsysteem voor bedacht om te kijken hoe lang het duurt voordat mensen merken dat er dingen niet in de haak zijn. Dat de mensen spontaan gaan denken dat ze gek zijn.
Vaak duurt dat zo'n negen seconden.

Trouwens, nu in afgelopen maand in India ben geweest ben ik ook al een vakantie naar een ander droomoord te plannen. Ik heb het plan opgevat om in de mei- of herfstvakantie naar Moskou en Sint Petersburg te reizen. Ik mag dan mogelijk gek zijn, maar dat betekent niet dat ik niet weg kan. Natuurlijk houd ik nog een slag om de arm, ik weet helemaal nog niet waar in aan toe ben.

De afgelopen week en de komende twee weken werk ik op een school in Groningen. De provincie dan welteverstaan. Een leuke school waar ik vier dagen in de week mijn werk mag gaan uitoefenen met veel plezier. Drie dagen een ietwat drukke groep 3/4 en een andere dag een groep 5/6. En ik geniet weer met volle teugen.
Alhoewel ik de eerste ben om aan te geven dat mijn voorkeur ligt bij een groep 5/6/7, toch zijn ook de derde en vierde groep van de basisschool erg gezellig. Mijn grootste hobby kan ik daar voortdurend uitoefenen. Vertellen, dat is heerlijk!
En de kleintjes zijn ook heerlijk fantasierijk: 'Meester, moet u deze legovogel eens zien!' Je kijkt naar een hoopje lego die in de verre versten niet op een vogel lijkt, maar wel erg grappig is. Jouw reactie is dat - vanzelfsprekend - een wow!

Hebben jullie de situatie al door? In dit verhaal staan meerdere langere palindromen. Wie van jullie weet hoeveel exact? En welke zijn het? Heb ik per ongeluk nog meer gebruikt dan dat ik van plan was? Eens zien wie van jullie het snel door heeft.

En ja, een palindroom is een woord (of woordgroep) waarbij zowel van voren als achteren hetzelfde staat. Klein voorbeeld: Lepel.

Succes!

Sickdays are terrifying

Bericht 46.

Twee weken ben ik nu weer in Nederland. Twee volle weken, waarbij ik toch al zeker zeven dagen gewerkt heb, tientallen mailtjes verstuurd heb, een fotoboek in elkaar geknutseld heb, ruim vijf uur getreind heb en daarnaast, als klap op de vuurpijl, ook nog eens ziek ben geworden.

Ja, je leest het goed. Afgelopen maandag begon ik last te krijgen van mijn keel. Hij zwelde wat op en liet minder drinken toe. Met veel gehoest werd het minder, maar dat betekende niet dat het over was. Het bleek slechts het begin te zijn van een serie klachten.
Dinsdag was ik in Utrecht. De hele dag ging het goed, totdat ik 's avonds, in Groningen, in een keer merkte dat mijn neus begon te lopen. En daar was geen houden aan. Die avond, in bed, besloot ik te kijken of het minder werd, want ik zou de dag er na wel gewoon moeten werken.

Helaas bleek dat niet het geval, sterker nog, woensdag was ik nog zieker. Hoofdpijn, duizeligheid... Twee symptomen die ik nog bij de anderen kon gaan gooien. Niet geweldig, maar omdat ik maar een halve dag hoefde besloot ik gewoon wel te werken. Wat kan 5 uur met je doen, toch?

Fout. Ik kwam die middag thuis met het gevoel alsof bij elke hartslag een moker op mijn hoofd sloeg. Mijn keel deed pijn, mijn neus liep maar weg en een langere periode staan was... een uitdaging. Op tijd naar bed is bij mij geen optie, dan ben ik alleen 's nachts maar wakker. Toch probeerde ik 's avonds op tijd naar bed te gaan en te gaan slapen.
Zeven uur lag ik in bed. Half twaalf was ik alweer klaarwakker. De hele verdere nacht liggen woelen, water halen, woelen en nog een keer water gehaald. Mijn temperatuur ging op en neer, het ene moment rilde ik van de kou en het andere moment sloeg ik de dekens van me af, ik gloeide helemaal.

Nu, donderdagmiddag merk ik dat het wel weer wat beter gaat. Mijn hoofdpijn is gezakt, ik heb het soms wat koud, soms wat warm maar mijn keel en neus werken weer wat normaler. En dat scheelt al een heleboel. Lekker uitzieken vandaag en morgen. En dan na het weekend wel weer zien.

Ik hoop dat jullie allemaal nog wat 'gezonder' zijn dan ik. En zo niet: Beterschap!

India: Day 10

10e blog over India.

Ja, je las het goed. De tiende blog over India. Op het moment ben ik weer in Nederland. Jammer, maar daar is niets aan te doen. Ik kijk terug op tien (of eigenlijk elf) dagen vol verwondering, plezier, gezelligheid en bovenal veel monumenten. Indrukken heb ik genoeg gekregen, maar dat is nogal vanzelfsprekend.
Ze zeggen over Nederland dat het zo tolerant is. Bijvoorbeeld over het geloof. We bouwen een moskee ergens en zijn trots dat we ook moslims toelaten. In India is dat wat anders. Daar hebben ze nu eenmaal veel geloven. Daar moeten ze dus wel tolerant zijn. Verschillen tussen regio's niet meegeteld.

Gisteren, mijn laatste dag in India, hebben we vooral een groene dag 'gedaan'. Eerst was de bedoeling om het Tibetaanse vluchtelingenkamp te bezoeken, maar dat was een beetje onmogelijk qua timing. Mijn neefje moest om vijf uur bij het ziekenhuis zijn en mijn zwager, weer terug uit Singapore, wilde zeker mee. En moest dus wel vanaf zijn werk worden opgehaald.
Dus besloten we naar Hauz Khas te gaan. Dat is een groot park waar naast enkele monumenten (waar heb je die niet in Delhi) ook een hertenterrein hebt. Weliswaar achter een enorm hek, met prikkeldraad en daarachter nog een hek, maar wel veel herten.

We hebben daar een uurtje rondgewandeld en zijn daarna de wijk even ingelopen. En wat komen we daar tegen? Nederlanders! Jaja, mijn zus kende hen wel. Ze begonnen in Delhi hun derde bagelshop en wilden heel graag dat mijn zus kon blijven. Alleen dat kon dan weer niet. Doktersafspraak...
Daarna zijn we snel naar het werk van mijn zwager gereden. Hij heeft een deel van de 16e verdieping tot zijn beschikking (oeh, dat klinkt wel heel luxe: nu genuanceerd -->) Ik bedoel dat het bedrijf waarvoor hij werkt een deel van die verdieping heeft.
Ik heb nog even van het uitzicht kunnen genieten... Gurgaon, de plek waar hij werkt, is een complete stad geworden waar alle grote bedrijven een vestiging hebben, Philips en Unielever heb ik daar gezien, om maar een voorbeeldje te geven.
Daarna zijn we, in hetzelfde gebouw naar een bagelshop geweest. Raad eens van wie die was. Ja, inderdaad. Niet van mij :P

Snel langs het ziekenhuis, om daar mijn neefje door heel het ziekenhuis te horen huilen. Hij kreeg inentingen. Ik zat beneden een kopje thee te drinken en ik hoorde zijn gehuil van boven naar beneden komen. Maar ja, goede longen heeft hij wel! :)

Daarna snel naar het appartement, mijn koffer gepakt en rond achten hadden we een afspraak bij een restaurant. Net voordat we weggingen werd er aangebeld, of we mee het Lodi-festival wilden vieren.
Het Lodi-festival is eigenlijk het feest dat de winter voorbij is, dat de zomer er aankomt en dus ook dat de dagen weer langer worden. Je gooit wat te eten in een kampvuur en zingt en danst om datzelfde vuur. Dat is het festival in een notendop.

Daarna heerlijk gegeten. Let er op dat je jalapeno-pepers geen pitjes hebben, want anders brand je je mond enigszins. Zoals ik. Als dessert heb ik een zelfmoord genomen. Van chocola dan welteverstaan. Een Chocolat Suïcide. Best lekker, allerlei soorten chocola bij elkaar. Alleen...

Tja, als je daarna moet vliegen is het enigszins lastig. Maar ja. Ik vertrok om twee uur, ik landde om iets voor zes. Exact acht uur gevlogen. En nu? Ik ben moe. Om negen uur was ik thuis, en slapen moet ik niet aan denken. Dan slaap ik vannacht niet. Vandaar ook mijn wat drukke blog.

Ik ben thuis. Binnenkort volgen er meer foto's!

India: Day 9

9e blog vanuit India.

De laatste blog vanuit India zelf, denk ik. Misschien dat ik vanmiddag - mijn zus en zwager gaan even naar het ziekenhuis met hun kleintje - nog even tijd heb voor een eventuele tiende blog, maar als dat niet lukt is dit de laatste. Dan zal ik morgen in Nederland wel weer een nieuwe plaatsen. Het is eigenlijk onwerkelijk, weten dat dit (voorlopig) je laatste uren in India zijn. Maar daar maken we ook wel wat van!

Vanochtend vroeg (woensdag ochtend dus) werd ik opgebeld door de chauffeur. Hij heeft iets met zijn linkerhand (al een tijdje) en vanochtend was het erger geworden. Of we het niet erg vonden om iets langer te wachten, zodat hij even bij de dokter langs kon. Geen probleem!

Rond twaalven belde hij even aan bij het appartement. Hij was er weer en wilde weten wanneer wij wilden gaan. We vertelden hem dat we nog even brood gingen eten, dus dat het één uur ging worden. 'Oké,' zei hij, 'dan haal ik ook even wat te snacken.' Je kan hier namelijk overal langs de kant van de weg wel wat te eten of te drinken halen.

Rond enen zaten we in de auto, op weg naar de Jantar Mantar. Dat is weer eens iets geheel anders dan de mausolea en de gemiddelde tempel of moskee waar we de afgelopen dagen geweest zijn. Dit is namelijk een astrologisch en astronomisch centrum.

Jantar Mantar (Delhi)

Dit is de plaats waar koningen en generaals naar toe gingen om te vragen welke dag ze het beste konden aanvallen. Dit is de plaats waar mannen en vrouwen naar toe gingen om te vragen wanneer de beste trouwdag was. Kortom: Dit was een hele belangrijke plek voor de mensen in de tijd dat het gebouwd is. (rond 1700-1800)

De bouwer hiervan heeft vijf van deze centra neergezet in India en Pakistan. In Jaipur staat de mooiste, maar daar kan ik natuurlijk niet even naar toe gaan. Deze in Delhi is daarnaast ook nog eens heel slecht onderhouden. En dat noemen ze dan een monument. In Nederland zou het monument een maand sluiten en dan compleet opgeknapt worden. Zo niet hier. Helaas.

Je ziet hiernaast bijvoorbeeld een deel van het centrum. Vroeger stonden op de witte muren overal lijnen om de stand van de zon of maan te zien. Ook de lijnen op de grond zouden deze lijnen gehad hebben. Helaas bladdert hier bijna de witte verf weg of is door de elementen verwaarloosd.
Toch, met enige fantasie, kan je hier wel een heleboel mee bereiken, ware het niet dat dit in het centrum van Delhi staat en overal hier omheen grote flats gebouwd zijn. Die heb ik weliswaar strategisch van de foto's geprobeerd te houden, maar als je dat eenmaal weet is dit hele centrum nu van nul waarde.

Tja. Dat is allemaal erg jammer, maar daar doe je niets aan. Dat is de mentaliteit van de Indiërs ten voeten uit. Ze zijn liever lui dan moe, nemen liever de lift dan de trap en proberen overal een slaatje uit te slaan. Zoals ook bij dit centrum. Ingang voor lokale mensen: 25 roepie, intree voor buitenlanders: 100 roepie. Er wij tuimelen gewoon in deze val. Slim bedacht, dat dan wel.
Dit is trouwens een trap van zo'n vijftien meter in het midden van het centrum, zodat de astrologen alles goed konden zien.

Na de Jantar Mantar zijn we rustig een winkelstraat doorgelopen vol met souvenirwinkels. Deze ligt naast de Connaugt Place, het centrum van Nieuw Delhi. Ik heb al wel vaker gezegd dat ik in Delhi ben, niet in Nieuw Delhi. Het verschil is heel simpel. Delhi bestaat uit acht steden. De eerste ontstond heel vroeger en soms wilde een Mogoelkoning een eigen stempel op de stad drukken. Zoals bijvoorbeeld Sjah Jahan.
Hij maakte Delhi de hoofdstad van zijn rijk (daarvoor was het Agra) en noemde deze stad en de gebouwen die hij erbij bouwde 'Sjahjahanibad'. Dat was dan de vijfde stad. De Engelsen, die het Mogoelrijk omverwierpen rond de 19e eeuw deden precies hetzelfde. Ze bouwden bij de stad een nieuw centrum, doopten het Nieuw Delhi en 'tadaa', een nieuwe stad. Vandaar dat ik ervoor pleit om de stad gewoon Delhi te noemen, en nieuw Delhi als wijk te zien.

Hoe dan ook (ja, ik dwaal weer af) na de winkeltjes zijn we nog even in de mall geweest. Mijn zus wilde nog wat kleertjes kopen voor mijn neefje en ik wilde wel eens in de boekenwinkel neuzen. Daar hadden ze best wat boeken staan, en dat voor een prijs... Laat ik zeggen dat ik op dit moment zestig euro aan boeken heb aangeschaft voor nog geen 15 euro. Engelstalig, dat dan weer wel, maar desalniettemin een mooie koop!

Daarna een ijsje gekocht en weer terug naar het appartement gegaan. Rond zessen waren we weer terug. Een rustige avond gehad, niet teveel ingespannen (er moesten nog wat bananen op: bananensmoothie) en daarna rustig gaan slapen. Het liefst zou ik hier nog langer blijven...

Namaste!

India: Day 8

8e blog vanuit India.

De tijd gaat snel. Het is alweer dinsdag en donderdagnacht vlieg ik alweer terug. (eigenlijk zou ik moeten zeggen dat het al woensdag is, want dat is het, maar ik doe net alsof het dinsdag is, want daar schrijf ik over. Dat neemt echter niet weg dat de tijd snel gaat.)

Toch heb ik ook vandaag weer een heleboel gedaan. 's Ochtends vroeg, rond negenen, begon ik weer te bloggen. Eventjes ervoor zorgen dat de mensen weten wat er gebeurt. En allemaal ook bedankt voor de leuke en lieve reacties.

Met de chauffeur hebben we de vorige dag afgesproken dat hij weer rond tienen bij het appartement zou zijn. Daar ging ik dan ook vanuit. Op het programma stonden het 'Rode Fort', de 'Jama Masjid' en 'Akshardham'. Dat zou dus zeker, het verkeer in Delhi meegerekend, zo'n vijf uur duren.
Zoals gezegd, om tien uur zou de chauffeur dus komen. Niet dus. Indische tijd is 'ietsje' anders dan de Nederlandse tijd. We belden hem op (half elf) waar hij was en hij zei: 'Ten minutes, sir, ten minutes.' Een half uur later stond hij op de stoep. Daar moet je dan maar aan wennen, denk ik. Tien minuten hier is alles tussen de 5 en 30 minuten.

Eenmaal onderweg vertelde de chauffeur dat we beter, nu het ochtend was, naar de Akshardham konden gaan. Daar was het nu rustiger en vanmiddag erg druk. Voordat ik daarover ga vertellen twee dingen. a) Je mag niets meenemen naar binnen en b) je mag geen foto's maken. Dat is erg vervelend!

Akshardham, een bedevaartsoord voor Hindoes

Deze foto nam ik, staande op de weg. De chauffeur wilde best even stoppen voor een mooie foto. Getoeter alom, want we stopten natuurlijk midden op de weg.
Eenmaal bij de poort staat dat je alles op moet ruimen. Telefoons uit en in de tas, de tas in een opslagruimte... Kortom, ik besloot de tas en mijn telefoons achter te laten in de auto.

Binnen keek ik mijn ogen uit. Het hele gebouw wat je in de verte ziet is compleet behangen met decoraties. Of eigenlijk moet ik zeggen dat ze er in uitgehouwen zijn. Er is een enorme vijver met water van alle 105 rivieren, er ook 200 olifanten die zijn uitgehakt uit blokken steen. Normaal weegt een olifant zo'n 2 ton, maar deze zijn uit blokken steen gehouwen van 20 ton. Til dat maar even!
Er was ook een soortement tuin in de vorm van een lotusbloem, met een trap die even bijzonder was. Ik kan er wel veel over zeggen, maar zien is geloven. Je zou er toch echt zelf heen moeten gaan.
Ik heb in de souvenirwinkel enkele postkaarten gekocht, die zal ik scannen in Nederland zodat je kan zien hoe groot en mooi het daar is.

Daarna ben ik doorgegaan naar het Rode Fort. Dat viel me toch even tegen. Ik had gedacht meer te kunnen zien, maar dat bleek niet zo. Het Rode Fort in Agra was toch mooier, meer bijzonder.

Rode Fort, Delhi

Poort van het Rode Fort

Binnen het Rode Fort kun je enkele gebouwen bekijken die de Mogoelkoningen gehoord hebben. Ze hebben hun eigen charme wel, maar nogmaals, het fort in Agra is meer. Dus, wat ik in wezen wil zeggen is, het Fort is... anders. Minder te zien, minder dan ik had verwacht, denk ik...

Close-up van het poortgebouw

De details zijn wel even mooi, maar je merkt gewoon direct dat deze plek nog meer een plaats is waar mensen een pauze kunnen houden. Lekker in het zonnetje (het was gister zo'n twintig graden)
Perfect weer om een mooie picknick te houden.

Trap naar de Jama Masjid Moskee

Na het Rode Fort ben ik door de marktjes gelopen om naar de Jama Masjid te gaan. Daar was het druk. Er waren drie poorten waardoor je naar binnen kan gaan en dan loop je de lange trap op naar boven.
Het zonnetje zie je net achter de minaret en verder zie je één van de drie poortgebouwen. Dit is bij Gate 3, maar ik ben via Gate 1 binnen gekomen. En dit is dan wat je ziet:

Jama Masjid

Deze moskee wordt ook nog steeds gebruikt als plaats om te bidden. Toen ik binnen was moest ik ook steeds uitkijken dat ik niet struikelde over biddende mensen. Nu is dat overdreven, maar je snapt wat ik bedoel. Zeker ook omdat deze moskee midden in de Moslimwijk staat, dus er zijn genoeg mensen die elke dag hier komen bidden.

Hoe dan ook, toen ik eenmaal weer buiten was moesten we langs de Chadni Chowk. Nu heb ik daar overheen gelopen en je gelooft werkelijk je ogen niet. Een drukte van belang in deze drukke winkelstraatjes. Overal staan mensen dingen te verkopen, van kinderfietsjes tot sieraden en van motorhelmen tot etenswaren die een heerlijke geur afgeven. Amazing.

Eenmaal thuis, na zes uur onderweg te zijn geweest, was ik dan ook bekaf. Twee uur lang rondgelopen bij de Akshardham, nog een kleine anderhalf uur bij het Rode Fort en een uurtje naar en bij de Jama Masjid. Bijzonder allemaal.
Morgen (vandaag dus) naar o.a. de Jantar Mantar. Verder maken we het een heerlijk rustige dag. Donderdag wordt namelijk een hele lange dag. 's Ochtends nog naar de Tibetaanse wijk en dan 's middags mijn spullen pakken, zus en zwager nemen dan hun kleine even naar de dokter (niets bijzonders) en 's avonds uit eten. Daarna koffer ophalen en naar het vliegveld. Mijn vliegtuig vertrekt 's nachts en voordat de ochtend goed en wel begonnen is sta ik weer op Schiphol.

Namaste!