Muziek onder de loep

Al jaren ben ik compleet verslaafd aan muziek. Elke dag heb ik wel een cd opstaan met goede muziek. Ik word wakker met muziek, ik val ermee in slaap en tussendoor luister ik ook meermalen. In de auto staat de cd-speler altijd aan, in de klas voordat ik lesgeef heb ik muziek op en evenzo ook na schooltijd. Muziek stroomt door mijn hoofd, het speelt zich af voor mijn ogen.
Daar heb ik geen enkel bezwaar tegen, sterker nog, ik houd er wel van. Waar ik echter niet van houd is om voor raadsels te staan. Ik wil ook weten wat er speelt. Radio luisteren zit er voor mij dan ook niet in, op een weekje per jaar na. (ja, net voor de kerst)

Misschien is dat een neurotisch trekje van me. Dat zou zo maar eens kunnen. Ik heb wel meer enigszins neurotische trekjes. Niet zoveel dat ik niet zou misstaan in een gekkenhuis, maar elk trekje maakt de mens, zeggen we dan maar. Zo heb ik ook eenmaal in de drie maanden een complete opruimmania waarbij ik het liefst ook alles weg wil halen. Maar nu dwaal ik weg bij het onderwerp.

Mijn muziekcollectie bevat bijna alle soorten muziek. Om maar eens een opsomming te geven: ik heb klassieke cd's, cd's met soundtracks van films en ook van musicals. Om namen te noemen: Janine Jansen met haar vierjaargetijden, de originele soundtrack van de film Walk the Line en de registratie van de musical Phantom of the Opera. En dat is dan nog maar het topje van de ijsberg. Rockmuziek, punk en metal, country en western en van folk tot bluegrass. Het kan mij niet gek genoeg gaan.

Laatst werd me gevraagd een top tien te geven van cd's. Ik zeg laatst, ik bedoel meer drie maanden geleden, maar het compleet accuraat maken van een top tien is zo verschrikkelijk moeilijk! Want wie staat er op nummer 1? En waarom de anderen niet?
Het is niet zo dat geen beslissing durf te nemen, het is meer zo dat ik het gewoonweg niet kan. Er is teveel goede en mooie muziek op de wereld. Ik zal eens een lijstje maken van cd's waarvan ik vind dat ze in elke muziekbibliotheek zouden moeten staan. Om mezelf te beperken heb ik alleen cd's genomen van de afgelopen vijf jaar. Want anders zou het wel erg veel worden.
In willekeurige volgorde zijn dat:

- Green Day - American Idiot
- Adele - 19
- Laura Jansen - Bells
- Imelda May - Mayhem
- Sugarland - Incredible Machine
- Roseanne Cash - The List
- Lovell Sisters Band - Time to Grow
- James Blunt - Back to Bedlam
- Paramore - Riot
- Janine Jansen - Vivaldi's 4 jaargetijden

Zomaar tien cd's die iedereen zou moeten hebben. Ook al sta ik op het punt om deze lijst aan te vullen met meerdere andere cd's (ik mis bijvoorbeeld Eliza Doolittle en Kate Nash echt in de lijst) maar ik stop hier eerst maar eens.

Heb jij misschien nog cd's waarvan jij zegt dat ik die echt zou moeten hebben? Laat het me weten?
Mail, twitter en hyves staan gewoon open! Laat maar horen!

Koninginnedag - en dan?

Eén dag in het jaar kan en mag alle troep weer gratis op straat worden gegooid om aldaar dingen te verkopen. Eenmaal per jaar kan dat zomaar, zonder dat je ergens ook maar een vergunning voor hoeft te regelen. En elk jaar weer wordt er een heleboel troep verkocht.
Koninginnedag is elk jaar weer een klein feestje. Miljoenen mensen maken er een compleet dagje van, vaak zelfs vooraf gegaan door een nachtje. En zo zou het ook horen.

Zelf heb ik enerzijds niets met Koninginnedag en aan de andere kant ook weer veel. Vroeger verkocht ik veel op deze dag. Ik was één van die malloten die om zeven uur al alles klaargezet had op de Vrijmarkt om al mijn 'verzamelingen' te verkopen. En die van mijn ouders. Een zakcentje ermee verdienen was altijd mooi. En zeker, naar mate de dag vorderde, steeds belachelijkere aanbiedingen makend. 'Mevrouw! Als u dit kinderboek koopt, krijgt u deze vier boeken er gratis bij! Is het geen koopje?' Als een volleerd marktkoopman verkocht ik mijn waren, om - aan het eind van de dag - een kar vol troep weer mee te nemen. Zo netjes was ik dan weer wel.
's Avonds was er een taptoe en daarna vuurwerk: twee redenen voor mij om nog weer de stad in te gaan.

Nu heb ik weinig meer met Koninginnedag. Vaak ga ik er nog wel even op uit, maar dat is veelal gewoon 'browsen' tussen alle troep. Mijn handel verkoop ik nu online, makkelijker en goedkoper. Geen lange tijden geen klanten op de vrijmarkt, maar gewoon andere dingen toen terwijl het internet verkoopt. Makkelijker kan niet. Koninginnedag hoeft van mij dan niet meer zo nodig.

Wat ik me echter afvraag is - niet flauw bedoeld of zo - of, en zo ja wanneer, er ook een Koningendag zal komen. Nu WimLex vandaag ook weer een dagje ouder is geworden en wel vrij binnenkort koning gaat worden van het Koninkrijk der Nederlanden, komt er een koning aan.
Oké, ik geef toe, Koninginnedag is niet voor de huidige koningin bedacht. Het is het vieren van de verjaardag van de oma van de huidige vorstin. Zij was die dag jarig en men maakte er een nationale feestdag van. Nu nog vieren we deze en ik ben ook er een grote voorstander van om deze traditie, want zo is het, in stand te houden. Nu Beatrix op de troon zit is deze traditie ook nog heel gewoon - evenals bij haar moeder Juliana. Beide zijn dan ook koninginnen en geen koning.

Maar wat zal er gebeuren als WimLex de troon bestijgt? Een aparte feestdag? Een gecombineerde 'dag des vaderlands', voor alle vorsten?

Daarover zal ik waarschijnlijk blijven nadenken. Maar wat vind jij eigenlijk?
Moet Koninginnedag blijven, veranderen of vind je zelfs dat deze helemaal weg mag?
Laat je mening maar achter, ik ben benieuwd!

A Milestone explained

Bij dezen stop ik me de nummering. De één miept over dat het niet klopt, terwijl de andere piept dat het onnodig is. Laat ik dus zeggen dat de nummering wel klopt, maar niet overal gelijk loopt. Hoe dan ook...

Afgelopen zaterdag was mijn verjaardag. Schijnbaar een belangrijke, want ik werd vijfentwintig. Dat schijnt een mijlpaal te zijn. Niet dat het voor mij ook maar enig verschil maakt. Ik ben nooit zo'n fan van verjaardagen geweest.
Klinkt gek hè? Toch is het een normale dag voor mij. Meestal moet ik gewoon werken en weet niemand dat ik jarig ben. Zeker als invaller zijnde is het een dag als alle andere. Niemand houdt rekening met de invaller die mogelijk een verjaardag heeft.
Nu was ik jarig op een zaterdag, dus dat was niet dit jaar het geval. Toch lag ik rond negenen nog lekker in mijn bed te maffen. Geen haast om wat dan ook te doen. Niemand die me wakker maakt, heerlijk!

Eenmaal uit bed waren er ook geen cadeaus, wat wel weer erg jammer is. Nu ben ik enkel blij door een verrassing, maar de verrassing dat er geen cadeaus zijn maakt het wel weer minder leuk. Natuurlijk wel wat kleine aardigheden, maar dat is enigszins verwaarloosbaar.
Mijn opa gaf me een boek, maar dat was meer een gebaar... : Ik lees veel, dus is hij een willekeurige boekenwinkel in gelopen en het eerste boek wezen kopen wat hij kon vinden. Maar ja, boek = boek. En gegeven paarden...

Ach ja... Ben ik nu zielig?

The Train Passes By

Bericht 54.

Al enkele dagen loop ik met het idee om weer eens een blog te schrijven, maar mijn inspiratie laat mij een beetje in de steek. Waarover zal ik iets schrijven? Wat is er zo interessant dat het een complete blog verdiend? Die vragen stel ik mezelf, hopend op een antwoord. Tegelijkertijd weet ik dat ik mezelf moeilijk een antwoord kan geven, dus wil ik eigenlijk de vraag naar jullie stellen.

Jullie hebben de afgelopen tijd mee kunnen lezen met honderd-en-een gebeurtenissen. Dingen die compleet verzonnen zijn, dingen die lichtelijk de waarheid beroeren en zelfs dingen die gewoonweg - ook al klinkt het als klinklare onzin - de waarheid zijn.

Bij dezen wil ik dus de vraag naar jullie ombuigen. Waarover zouden jullie iets van mij willen lezen? Laat het weten en uit de leukste inzendingen maak ik enkele posts.

Hoe leuker, hoe groter de kans dat jouw bericht volgt!

Laat de trein niet langsrijden, maak er gebruik van!

The Music Within

Bericht 52

Al meerdere jaren koop ik bijna alle muziek die ik enigszins mooi vind. Dat is iets wat ik ook graag doe, want het downloaden van muziek is en blijft natuurlijk een niet fijne optie. Allereerst benadeel je de artiest of band ermee en daarnaast is het ook nog eens illegaal. Maar dat zal niet veel mensen tegenhouden. Daarom maar nu eens een stukje over muziek.

Regelmatig wordt me gevraagd of ik nog een goede band weet die anderen eigenlijk ook zouden moeten kennen. Nu is het makkelijk om te weten dat ik het meeste muziek-nieuws wel weet of in ieder geval in de gaten houd. Niet dat ik bladen lees of exact weet wanneer die artiest een nieuwe cd uitbrengt, maar ik weet wel wanneer er iets komt wat ik graag wil.
Om maar een paar voorbeelden te noemen: Op het moment dat Amy McDonald in Nederland bekend werd, had ik haar cd al uit Engeland laten komen. Twee maanden voordat Eliza Doolittle haar cd in Nederland lanceerde, was haar cd al te koop in Engeland. En - lang leve het internet - had ik deze dus ook al in huis.

Ik moet wel bekennen een aparte smaak voor muziek te hebben. Want het ene moment is dit countrymuziek, terwijl een andere keer punkrock of klassiek op het programma staat. Jazz, pop en folkmuziek met een variatie aan instrumenten komen langs. Banjomuziek is leuk, maar ook een doedelzak, viool of elektrische gitaar is welkom. Het ligt er net aan hoe ik me voel. Bij elke stemming is wel een muziekgenre te vinden.
Alles kan, alles mag en - het mooiste van dit alles - alles is te koop!
Nederlandstalige muziek ligt mij niet direct, de Engelse taal is meer aan mij besteed. Desalniettemin heb ook ik wel enkele Nederlandstalige artiesten in de kast staan. Of eigenlijk liggen, mijn collectie wordt groot.

Waren het vroeger vooral verzamelalbums die ik aanschafte, nu zijn het toch echt originele cd's. Eén artiest of band die de hele cd vult. Voordeel daarbij is dat je exact weet wie het zingt en speelt, nadeel is dat je vaak maar cd's van rond de dertien liedjes hebt.
Elk moment van de dag heb ik ook wel een liedje in mijn hoofd. Soms heb je een heel irritant liedje in je hoofd, maar dat is zo verholpen door even iets compleet anders op te zetten. Nederlandstalige muziek wring je uit je hoofd door een lekkere rockplaat terwijl Engelstalige nummers graag wat klassieke muziek zien komen om hen plaats te vervangen in je hoofd.

Ik heb de afgelopen weken ook meerdere cd's gekocht. Sommige om te proberen, sommige omdat ik ze geweldig vind en al hun werk verzamel. De muziekwinkel hier kent mij ook al goed. Ik kom wekelijks langs en koop meestal wel enkele cd's. Vaak ook op aanraden van hen. Dan komt er één naar me toe en zegt: 'Heb je deze al eens gehoord?' Ik luister even en schaf dan vaak de muziek aan. We snappen elkaar. Andersom geldt dit ook. Ook ik loop soms naar hen met de opmerking of ze dit al wel eens gehoord hebben. Via het internet haal ik wel eens wat muziek uit Amerika, Engeland of Frankrijk. Alles kan tegenwoordig.

Mijn laatst aangeschafte cd's zijn:
- Goodbye Lullaby van Avril Lavigne
- Going Out in Style van Dropkick Murphys
- Seasons of My Soul van Rumer
- Selah Sue van Selah Sue
- Celia Trigger van Marike Jager

Mochten jullie nog een muziektip willen hebben of mij een tip willen geven: laat het weten! Ik sta altijd open voor een vraag of opmerking!

There's someone Calling for you!

Nummer 51.

Vandaag is het feest. Dat klinkt niet zo gek, wetende dat het halve land straalbezopen host langs de drie grote rivieren. Maar dat feest bedoel ik niet. Het is niet zo dat het carnaval - in Nederland slechts vermaak - in Europa echt groot is. Daarvoor moet je naar andere landen toe, voornamelijk gesitueerd in Zuid-Amerika.
Nee, vandaag vieren we feest omdat er 135 jaar geleden de Amerikaanse overheid een patent heeft goedgekeurd. Dit patent werd op Valentijnsdag aangevraagd door een man die deze zo snel mogelijk wilde hebben, alhoewel hij nog een beetje aan het prutsen was met het apparaat zelf. Door alle perikelen rond Valentijn in Amerika - zij hebben er een feestdag van gemaakt - duurde het een tijd voordat deze meneer zijn patent zag verschijnen.

Op de zevende maart van het jaar 1876 kreeg deze man, Alexander, zijn patent en ging rustig verder met prutsen van zijn apparaat. De tiende maart dacht hij deze klaar te hebben en zei door het apparaat: 'Mister Watson, come here! I want to see you!'
Enkele tellen later kwam deze 'mister Watson' bij Alexander Graham Bell de kamer ingelopen. Hij hoorde het geluid aan de andere kant van het huis!

Nu, 135 jaar later, heeft bijna iedereen een telefoon. Mobieltjes zijn er in alle soorten en maten en lijkt zelfs soms de gewone 'huis'telefoon te verdrukken. Maar, niet getreurd, Alexander heeft zijn uitvinding toch gekregen.

Een kritische noot mag hierbij echter wel geplaatst worden. Voordat meneer Bell zijn patent aanvraagde wist hij van het onderzoek van Philip Reis. Die man begon met het maken van een telefoon, alleen gebruikte verkeerde dingen. Voor meneer Reis (die de term 'telephon' bedacht heeft) was het alleen een experiment, meneer Bell maakte het af.
Ook in 1871 al (ja, jaren daarvoor) wilde een Italiaanse immigrant hetzelfde patent aanvragen. Hij had alleen het benodigde geld er niet voor. Antonio Meucchi kreeg later door het Amerikaanse Huis van Afgevaardigden nog wel 'credits' voor zijn werk: als hij het geld had gehad, zou Bell geen patent hebben gekregen.
Tenslotte was Elisha Gray ook iemand die werkte aan een telefoon. Bell diende het patent alleen net twee uur eerder in. Daardoor was ook hij uit de running.

Bell zorgde echter ervoor dat zijn uitvinding niet enkel en alleen voor de laboratoria bleef. Hij maakte huiskamermodellen die je nu nog kan vinden. En daarmee verdient hij het om vandaag geëerd te worden.

Dus, Alexander, vandaag is jouw dag!

(oja, nog een telefoonweetje: wist je dat het woord 'hello' 'bedacht' is enkel en alleen om de telefoon op te nemen?) 

Like a Balloon in the Sky

Blog 50.

Met een megafoon dingen roepen is altijd leuker dan gewoon iets te roepen. Evenzo is het ook om iets heel groot op te blazen als het wat kleins is. En wat dacht je ervan om kleine gebaren enorm groot te maken, of juist exact het tegenovergestelde te doen dan wat je bedoeld? Wat dat betreft houd ik er wel van om dingen overdreven te doen. Dat zie je in een heleboel dingen in mijn leven terug.
Als ik een beetje druk ben, merk je gauw dat ik ergens enthousiast over ben. Dat zie je dan vaak 's ochtends vroeg al, als ik zingend en swingend de auto inga en - even later - weer uitstap. Ik merk overigens dat dit soms wel eens kan leiden tot ergernis bij anderen, maar het is niet mijn probleem dat zij een probleem maken van mijn opgewektheid.

Vrolijk stap ik de wereld rond om, op de dagen dat ik werk, dan ook de leerlingen te inspireren met die vrolijkheid. Iedereen die wat sipjes binnenkomt lopen, houd ik tegen. Een korte mop, een beetje aandacht... Het is net als met bloemen, het kopje gaat ineens omhoog. Morgen ook. Lekker vrolijk de wereld door.
Hopen dat de zon schijnt, dan kan mijn hele dag helemaal niet meer stuk. In de pauze buiten genieten van een kopje thee (ja, op scholen drink ik nog steeds enkel thee) en zodoende weer even wat goede, frisse lucht happen. Dat heb ik de afgelopen week niet heel veel gedaan.

Misschien weten jullie het - ik heb het immers meerdere malen herhaald - maar voor hen die het niet gehoord hebben: afgelopen week ben ik op het PVT druk bezig geweest. Heerlijk geschreven voor het blaadje wat elke dag uitkwam en dat was waanzinnig leuk om te doen. Stressverhogend, dat wel, maar ook supergaaf. Een uitdaging die ik iedereen wel wil aanraden.
Woensdag beginnen in de kerk, om dan om twaalf uur met z'n allen te beginnen met schrijven. Meerdere stukjes schrijven (minimaal twee per dag) en tegelijkertijd mocht ik ook alle schrijfsels op spelling corrigeren. Ik heb daarbij direct gewezen op het feit dat mijn spelling ook niet vlekkeloos verloopt, maar dat vonden ze geen probleem. Ik kreeg zelfs meerdere complimenten op de spelling! In de pocket!
Donderdag evenzo. De hele dag schrijven en daarna 's avonds naar de feestavond. Tenminste, dat was het programma geweest ware het niet dat ik bekaf was van een dag in het muffe hok. Geen ramen, twee deuren... Wat een gedoe. Gelukkig zat ik niet vast, ik ben regelmatig even er uit gelopen, maar het werk stapelde daarna natuurlijk wel op...
De vrijdag was een ander verhaal. Omdat het hele gedoe met drukken wat lang duurt, waren er die dag twee deadlines. De eerste om vier uur 's middags en de tweede rond tweeën 's avonds. De eerste deadline werd snel gehaald. geen problemen, de stukjes die ik na moest kijken had ik allemaal vrij vlot af. Mijn stukjes evenzo.
De tweede deadline daarentegen was één van een geheel andere orde. Iedereen had een spontaan writersblock, niemand wist exact wat wie ging schrijven en er werd door sommigen pas om twee uur begonnen met het schrijven van een één na laatst stuk. En dan moest ik, als enige corrector 'in the building', die ook nog controleren. Rond drieën waren de stukjes klaar en was de eindredacteur nog bezig. Even heb ik op hem gewacht, maar mijn langdurig en voortdurend gapen heeft hem toch wat afgeleid. Hij vertelde me dat ik wel naar huis kon. Rond half vier was ik dus ook in mijn nest.
De zaterdag was de finaledag. Doodmoe ben ik voor de finales aan naar huis gegaan. Ik kon niet meer. Die hele vier dagen heb ik ongeveer 14 uur slaap gehad. En dan was ik nog iemand die veel geslapen heeft ook. Ik heb medelijden met de anderen die maandag al weer naar school moesten. Die zullen compleet van de wereld zijn geweest.

Hoe dan ook. Ik begon met kleine dingen op te blazen naar grote dingen. Mijn leven heeft ballon-potentie!

hihi.