Dag 30.
Dertig dagen lang heb ik elke dag een nieuwe blog geplaatst. Dat was mijn doel voor november. Dertig blogs, de één langer dan de ander terwijl de inhoud elke dag veranderd. Iedere keer weer een andere insteek, de ene wat grappiger, de ander serieus van toon, terwijl een derde een groot deel van mijn leven beschrijft.
Vier opdrachten die allemaal iets van mijzelf hebben laten zien. En nu is dat voorbij. Wat gaan we nu doen?
Nou, om eerlijk te zijn ga ik mooi verder. Niet direct meer dagelijks, maar toch zeker wel meerdere malen per week. Opdrachten mag je elke dag inzenden. De leukste opdrachten blijf ik uitvoeren. Niet omdat jullie dat willen, maar omdat ik het zo leuk vind om te doen. Vandaar.
Bij dezen ga ik ook verder. Dinsdag. Een mooie vrije dag voor mij. Toch heb ik zeker niet niets gedaan. Nou ja...
Tot half twaalf heb ik in bed gelegen. Heerlijk, maar toch vrij koud. Vervelend als je het niet meer warm hebt in je bed. En als dan ook al de palen vanaf acht uur de grond in geheien worden... Het maakt het niet lekkerder.
Ik heb verder mijn auto even wat opgeknapt. Niet dat ik twee rechterhanden heb, begrijp me goed, maar even schoonmaken, ruitenkrabber vervangen enzo. Dat lukt me heel erg goed.
Ook heb ik vandaag mijn telefoon even omgeruild. Eén knopje was nu al lam geworden en gelukkig deden ze bij de winkel helemaal niet moeilijk.
Tenslotte heb ik ook mijn visum aangevraagd. De ANWB heeft een eigen service, samen met het bureau dat in de visums handelt. Dus, nu mooi even wachten en als alles goed is heb ik het over twee week binnen. En dan is alles gereed voor mijn vakantie!
Jippie!
dinsdag 30 november 2010
maandag 29 november 2010
Sint Nicolaas Will Be Coming
Dag 29.
Vandaag een leuke groep zeven onder mijn hoede mogen nemen. Lekker druk - soms te - waardoor je genoeg te doen hebt. En de hele middag had ik voor mezelf. Maar dat vergt misschien enige uitleg:
In het mailtje wat ik van de docent ontving stond namelijk het volgende:
" 's middags hebben ze natuur maar de handleiding hiervan heeft mijn collega thuis, en voor geschiedenis hebben ze een toets maar die gaat niet door omdat ze vorige week de samenvatting niet hebben meegekregen. Dus heb je voor de middag alleen tutorlezen. Zie je het zitten om zelf iets te bedenken voor de verder middag? bijvoorbeeld een tekenles, deze hebben ze afgelopen week niet gehad. "
Dus dat werd makkelijk! Vrijdag heb ik ook al een tekenles gegeven rond exact hetzelfde onderwerp, alleen dan in een andere groep. Zulke lessen kun je makkelijk in verschillende groepen geven. Da's het makkelijke van invaller zijn.
Een complete les gewijd aan Sinterklaas. De Goedheiligman heeft natuurlijk genoeg te vertellen, en ik daarover ook al zo veel. Uiteindelijk was de opdracht een ander vervoersmiddel voor de Sint te tekenen. Elk jaar weer met dezelfde oubollige pakjesboot is wat eentonig. En datzelfde geldt ook voor Americo.
Dus, met de ontwerpen die in de klas zijn gekomen zijn er genoeg alternatieven! Dus Sint: lees maar mee!
Vandaag een leuke groep zeven onder mijn hoede mogen nemen. Lekker druk - soms te - waardoor je genoeg te doen hebt. En de hele middag had ik voor mezelf. Maar dat vergt misschien enige uitleg:
In het mailtje wat ik van de docent ontving stond namelijk het volgende:
" 's middags hebben ze natuur maar de handleiding hiervan heeft mijn collega thuis, en voor geschiedenis hebben ze een toets maar die gaat niet door omdat ze vorige week de samenvatting niet hebben meegekregen. Dus heb je voor de middag alleen tutorlezen. Zie je het zitten om zelf iets te bedenken voor de verder middag? bijvoorbeeld een tekenles, deze hebben ze afgelopen week niet gehad. "
Dus dat werd makkelijk! Vrijdag heb ik ook al een tekenles gegeven rond exact hetzelfde onderwerp, alleen dan in een andere groep. Zulke lessen kun je makkelijk in verschillende groepen geven. Da's het makkelijke van invaller zijn.
Een complete les gewijd aan Sinterklaas. De Goedheiligman heeft natuurlijk genoeg te vertellen, en ik daarover ook al zo veel. Uiteindelijk was de opdracht een ander vervoersmiddel voor de Sint te tekenen. Elk jaar weer met dezelfde oubollige pakjesboot is wat eentonig. En datzelfde geldt ook voor Americo.
Dus, met de ontwerpen die in de klas zijn gekomen zijn er genoeg alternatieven! Dus Sint: lees maar mee!
- Skeelers
- Luchtballon
- Waterski's
- Stoeltjeslift (vergt echter enige voorbereiding, nl. het neerzetten van een stellage)
- Skelter
- Tractor
- Limousine
- F16
- Helikopter
- en ga zo maar door...
De leukste moet echter nog komen. Iemand was zo slim om Americo te veranderen in een veel leuker iets. Een stokpaard! Leuk hè? Zie je het al voor je?
Trouwens, je kan nog een opdracht inzenden. Ik kijk morgen toch pas. Dus, heb je nog geen nieuwe opdracht verzonnen: stuur 'm op! Mijn mailadres staat ergens anders wel, maar ook op andere manieren kan je me bereiken!
Fijne dag nog!
zondag 28 november 2010
It Was a Long, Long Day
Dag 28.
Vanochtend vroeg was ik om vijf uur uit mijn bed. Kwart over vijf startte ik de auto om die alvast wat warm te laten lopen en de ruiten te krabben. Het had flink gevroren.
Sleutel in het slot, maar de deur zit natuurlijk ook vast gevroren. Gelukkig staat de auto van m'n broertje ernaast, dus de deuk zou in de familie blijven. Niet dat dit gebeurde. Natuurlijk knakt, halverwege de voorruit, de krabber in tweeën en kan ik met een deeltje alles afmaken. Vervelend, maar overleefbaar.
Enkele minuten later belt mijn broer op: 'Gaan we echt heen?' Hij wil niet, zo lijkt het, maar mijn antwoord is hard maar duidelijk: 'Om toen voor zes ga ik. Ben je er, dan ben je er, ben je er niet heb je pech.'
Eenmaal weer binnen, de ruiten schoon en de buren lijken ook wakker geworden te zijn van een startende auto en het ijskrabben van mij, is één van mijn broertjes al wakker. Ik drink een kopje koffie (die ik al voordat ik naar buiten ging klaar had gezet) en pak alvast wat spullen.
Flesjes water, wat krentenbollen en een paar pakjes sultana... Snel en makkelijk voer voor onderweg.
Kwart voor zes toch maar even kijken of mijn andere broertje al wakker is. Niet dus. Hij snel klaarmaken en om vijf voor zes stappen we m'n auto in. Zonder broer, die er dus niet bij was.
In de hele rit tot Zwolle kwamen we wel zes mensen op dezelfde rijbaan tegen. Wel zes helen! En ja, al die auto's heb ik ingehaald. Op één na dan. Die ging mij te snel.
Na Utrecht begint het licht te worden. Mooi gezicht, de opkomende zon. En het rijdt ook wel wat lekkerder. Bij Breda begint het ook wat drukker te worden. Bij Antwerpen is het nog voller totdat we de ring van Antwerpen afgaan. En dan begint de achtbaan.
De weg daar is namelijk... tja, hoe zeg je dat netjes. Een hobbelweg. En dat heet dan een snelweg te zijn. Gaten, putten en afval... overal op de vierbaansweg kan je het vinden. En daarna bijna vijf kilometer om de - laten we het voor het gemak maar naar boven afronden - tien meter een hobbel. Niet zo goed voor je wielen, laat staan voor de auto.
Eenmaal in Axel blijken we te vroeg te zijn. Gelukkig is de koster van de kerk er al wel en hij vindt het geen probleem even een kopje thee te zetten. Heerlijk.
En daarna kwam de familie binnendruppelen. Pa en ma, uit een hotel in de buurt, Zus en vriend, ook een hotel, evenals andere zus met vriend. Mijn zus, zwager en hun drie kinderen en, als klap op de vuurpijl, ook nog de familie waar het om gaat: mijn zus en zwager met de kleine Thijs.
Ongeveer twee uur later zitten we in dezelfde zaal na te genieten van de doop. Kopje thee erbij, en veel mensen die mijn zus en zwager feliciteren. Weer anderhalf uur later zitten we, als familie, bij hen thuis een broodje te eten. En daarna kunnen we weer terug gaan.
Rond half zes zijn we weer thuis. Moe, maar wel een leuke dag gehad. En dus lang. Erg lang. En nu? Nu ben ik ook moe!
Mocht jij btw nog een opdracht hebben, kan je deze tot morgenmiddag 17.59 uur inzenden!
Groetjes!
Vanochtend vroeg was ik om vijf uur uit mijn bed. Kwart over vijf startte ik de auto om die alvast wat warm te laten lopen en de ruiten te krabben. Het had flink gevroren.
Sleutel in het slot, maar de deur zit natuurlijk ook vast gevroren. Gelukkig staat de auto van m'n broertje ernaast, dus de deuk zou in de familie blijven. Niet dat dit gebeurde. Natuurlijk knakt, halverwege de voorruit, de krabber in tweeën en kan ik met een deeltje alles afmaken. Vervelend, maar overleefbaar.
Enkele minuten later belt mijn broer op: 'Gaan we echt heen?' Hij wil niet, zo lijkt het, maar mijn antwoord is hard maar duidelijk: 'Om toen voor zes ga ik. Ben je er, dan ben je er, ben je er niet heb je pech.'
Eenmaal weer binnen, de ruiten schoon en de buren lijken ook wakker geworden te zijn van een startende auto en het ijskrabben van mij, is één van mijn broertjes al wakker. Ik drink een kopje koffie (die ik al voordat ik naar buiten ging klaar had gezet) en pak alvast wat spullen.
Flesjes water, wat krentenbollen en een paar pakjes sultana... Snel en makkelijk voer voor onderweg.
Kwart voor zes toch maar even kijken of mijn andere broertje al wakker is. Niet dus. Hij snel klaarmaken en om vijf voor zes stappen we m'n auto in. Zonder broer, die er dus niet bij was.
In de hele rit tot Zwolle kwamen we wel zes mensen op dezelfde rijbaan tegen. Wel zes helen! En ja, al die auto's heb ik ingehaald. Op één na dan. Die ging mij te snel.
Na Utrecht begint het licht te worden. Mooi gezicht, de opkomende zon. En het rijdt ook wel wat lekkerder. Bij Breda begint het ook wat drukker te worden. Bij Antwerpen is het nog voller totdat we de ring van Antwerpen afgaan. En dan begint de achtbaan.
De weg daar is namelijk... tja, hoe zeg je dat netjes. Een hobbelweg. En dat heet dan een snelweg te zijn. Gaten, putten en afval... overal op de vierbaansweg kan je het vinden. En daarna bijna vijf kilometer om de - laten we het voor het gemak maar naar boven afronden - tien meter een hobbel. Niet zo goed voor je wielen, laat staan voor de auto.
Eenmaal in Axel blijken we te vroeg te zijn. Gelukkig is de koster van de kerk er al wel en hij vindt het geen probleem even een kopje thee te zetten. Heerlijk.
En daarna kwam de familie binnendruppelen. Pa en ma, uit een hotel in de buurt, Zus en vriend, ook een hotel, evenals andere zus met vriend. Mijn zus, zwager en hun drie kinderen en, als klap op de vuurpijl, ook nog de familie waar het om gaat: mijn zus en zwager met de kleine Thijs.
Ongeveer twee uur later zitten we in dezelfde zaal na te genieten van de doop. Kopje thee erbij, en veel mensen die mijn zus en zwager feliciteren. Weer anderhalf uur later zitten we, als familie, bij hen thuis een broodje te eten. En daarna kunnen we weer terug gaan.
Rond half zes zijn we weer thuis. Moe, maar wel een leuke dag gehad. En dus lang. Erg lang. En nu? Nu ben ik ook moe!
Mocht jij btw nog een opdracht hebben, kan je deze tot morgenmiddag 17.59 uur inzenden!
Groetjes!
zaterdag 27 november 2010
A Big Journey Lies Ahead
Dag 27.
Morgenvroeg begint er een reis die zijn weerga vast wel zal gaan kennen. Desalniettemin is het een grote reis. Mijn neefje, in oktober in Delhi, India geboren, wordt dan gedoopt. In Axel, in Zeeland. Dat is een stuk rijden.
Om half tien moeten we daar zijn. Dat betekent dus dat we om zes uur echt in de auto zitten. En dan drie en een half uur met elkaar zijn opgescheept. Mijn broer en twee broertjes gaan mee. Maar vraag me niet hoe...
En dan 's middags ook weer terug... Weer drie en een half uur. Zeven uur in totaal bij elkaar in de auto. Als dat maar goed gaat.
Gelukkig lijkt het weer mee te vallen. Het zal vriezen, maar dat is niet zo gek. Lichte sneeuw op sommige plekken, en daarnaast kou. Dat overleven we wel.
In de rest van Europa is het wel een ander gedoe. Knokke, in België, heeft een enorm pak sneeuw gekregen. Ook in Zuid Frankrijk, de plek waar we meestal heengaan om nu nog wat warmte te vangen, is bedolven onder de sneeuw. Maar wij zullen zien.
Lekker gezond weer om te gaan wandelen. Maar dat zal jullie opdracht worden. Ik heb er morgen geen tijd voor. Wandelze!
Morgenvroeg begint er een reis die zijn weerga vast wel zal gaan kennen. Desalniettemin is het een grote reis. Mijn neefje, in oktober in Delhi, India geboren, wordt dan gedoopt. In Axel, in Zeeland. Dat is een stuk rijden.
Om half tien moeten we daar zijn. Dat betekent dus dat we om zes uur echt in de auto zitten. En dan drie en een half uur met elkaar zijn opgescheept. Mijn broer en twee broertjes gaan mee. Maar vraag me niet hoe...
En dan 's middags ook weer terug... Weer drie en een half uur. Zeven uur in totaal bij elkaar in de auto. Als dat maar goed gaat.
Gelukkig lijkt het weer mee te vallen. Het zal vriezen, maar dat is niet zo gek. Lichte sneeuw op sommige plekken, en daarnaast kou. Dat overleven we wel.
In de rest van Europa is het wel een ander gedoe. Knokke, in België, heeft een enorm pak sneeuw gekregen. Ook in Zuid Frankrijk, de plek waar we meestal heengaan om nu nog wat warmte te vangen, is bedolven onder de sneeuw. Maar wij zullen zien.
Lekker gezond weer om te gaan wandelen. Maar dat zal jullie opdracht worden. Ik heb er morgen geen tijd voor. Wandelze!
vrijdag 26 november 2010
Have a Sporty Weekend
Dag 26.
Sportfilms zijn er genoeg. Je hebt voetbalfilms, footballfilms, tennisfilms en nu zelfs ook al een schaatsfilm. En zo kan je lang genoeg doorgaan. Turnen, atletiek, kunstschaatsen en skiën, en daarnaast zelfs al voor de mascottes, de cheerleaders en de waterdragers zijn er films.
Gek genoeg lopen de meeste van die films niet als de beste films. De boodschap is vaak hetzelfde. Sport is leuk. Het is doorzetten, maar dan heb je ook wat. En nog meer van die simpele boodschappen. Simpel vermaak. Niet erg leuk.
Nee, ik kijk liever naar de echte sport. Voetbal, tennis, wielrennen en schaatsen... En dat zijn er dan nog maar vier. Echte sport is emotie, afzien en bovenal lol.
Dit weekend zijn er ook enkele mooie evenementen op tv (of internet) te zien. Schaatsen in Hamar, tennis in Londen, veldrijden ergens in België... Leuke en mooie tv. En dan natuurlijk nog het voetbal in heel Europa.
Morgen ga ik eens lekker rustig aandoen. Vandaag was al druk genoeg. Eigenlijk niet mogen lopen en dan toch te gaan werken. Niet zo slim, maar je moet wat, nietwaar? Maandag weer in Assen en voor de rest van de week nog helemaal niets.
Tot morgen!
Sportfilms zijn er genoeg. Je hebt voetbalfilms, footballfilms, tennisfilms en nu zelfs ook al een schaatsfilm. En zo kan je lang genoeg doorgaan. Turnen, atletiek, kunstschaatsen en skiën, en daarnaast zelfs al voor de mascottes, de cheerleaders en de waterdragers zijn er films.
Gek genoeg lopen de meeste van die films niet als de beste films. De boodschap is vaak hetzelfde. Sport is leuk. Het is doorzetten, maar dan heb je ook wat. En nog meer van die simpele boodschappen. Simpel vermaak. Niet erg leuk.
Nee, ik kijk liever naar de echte sport. Voetbal, tennis, wielrennen en schaatsen... En dat zijn er dan nog maar vier. Echte sport is emotie, afzien en bovenal lol.
Dit weekend zijn er ook enkele mooie evenementen op tv (of internet) te zien. Schaatsen in Hamar, tennis in Londen, veldrijden ergens in België... Leuke en mooie tv. En dan natuurlijk nog het voetbal in heel Europa.
Morgen ga ik eens lekker rustig aandoen. Vandaag was al druk genoeg. Eigenlijk niet mogen lopen en dan toch te gaan werken. Niet zo slim, maar je moet wat, nietwaar? Maandag weer in Assen en voor de rest van de week nog helemaal niets.
Tot morgen!
donderdag 25 november 2010
I've Got Some Catching Up to Do
Dag 25.
Tja. Gister ging het absoluut niet. Ik werd gister om negen uur in de ochtend geopereerd aan mijn linker grote teen. Niets belangrijks, wel vervelend. Dat betekende dus ook dat ik gisteren eigenlijk de hele dag mijn voet hoog moest houden. En vannacht ook. Reken maar dat ik niet geslapen heb!
Toen rond elven gisterochtend de verdoving uitgewerkt was, was het toch even schrikken. Want het deed me toch een pijn! Ik hoorde van de arts, die er met een arts in opleiding mee bezig was enkele dingen. Ik ben niet de meest 'bloedliefhebbende' kijker, dus via mijn telefoon rustig 'Alice in Wonderland' verder gelezen.
Toch vang je dan enkele dingen op. Zo schraapte de assistent, of arts in opleiding, een flink eind over mijn bot, en, alhoewel ik dat niet voelde, het bloedde als een rund. Vanmiddag zal ik het verband eraf halen om de schade te bekijken.
Nu loop ik echter al weer een klein beetje. Morgen ga ik ook alweer gewoon werken, alhoewel ik wel de directeur daar even ga mailen met mijn verhaal. Want het gaat wel lastig om de hele dag te lopen. Da's niet zo makkelijk. En dat deed ik wel altijd, maar morgen dus niet...
Ik zei al dat ik afgelopen nacht niet veel geslapen heb. Dat betekent wel dat ik de hele nacht heb kunnen denken aan mooie film referenties. Daarvan heb ik er ook enkelen gevonden. En natuurlijk zal ik die ook aan jullie vertellen. Ook van jullie kreeg ik er al twee. Fijn dat ook jullie meedenken!
Allereerst, en mijn persoonlijke favoriet, de PVV. Je kan de PVV nu namelijk vergelijken met de film 'Dogville'. Niet vanwege het verhaal, niet vanwege het script, maar enkel alleen om het decor. Bij de film Dogville was er namelijk geen decor. En de PVV heeft ook geen decor nodig om aan de verhalen te komen. Die komen namelijk, precies zoals het geniale was bij de film, enkel en alleen van de mensen!
De protesterende studenten in Engeland, die vanwege het studiegeld de straat op gaan, kun je wel een beetje vergelijken met de film 'Hooligan'. Je zag gister op het BBC nieuws een mooie reportage over een jongen die tot actie opriep. Maar dan wel in alle rust. Net zoals zeg maar 99% van alle voetbal supporters. Toch bleken enkele jongeren die hij meenam bereid om in te slaan op een politiebusje. Hij, en zijn vriendin, waren druk bezig te stoppen. Maar Hooligans houd je altijd. Helaas wel...
Zoals gezegd ben ik morgen aan het werk. Daar heb ik eigenlijk best wel zin in. Weer eens een dagje werken. Hopen dat het weer zich mooi houdt, vanwege mijn voet ga ik morgen niet met de auto... Of misschien ook wel...
Hoe dan ook: Een fijne dag!
(enneuh: zonder reclame te willen maken oid: de Quest Historie gaat over Muziek! Gaaf hè?)
Tja. Gister ging het absoluut niet. Ik werd gister om negen uur in de ochtend geopereerd aan mijn linker grote teen. Niets belangrijks, wel vervelend. Dat betekende dus ook dat ik gisteren eigenlijk de hele dag mijn voet hoog moest houden. En vannacht ook. Reken maar dat ik niet geslapen heb!
Toen rond elven gisterochtend de verdoving uitgewerkt was, was het toch even schrikken. Want het deed me toch een pijn! Ik hoorde van de arts, die er met een arts in opleiding mee bezig was enkele dingen. Ik ben niet de meest 'bloedliefhebbende' kijker, dus via mijn telefoon rustig 'Alice in Wonderland' verder gelezen.
Toch vang je dan enkele dingen op. Zo schraapte de assistent, of arts in opleiding, een flink eind over mijn bot, en, alhoewel ik dat niet voelde, het bloedde als een rund. Vanmiddag zal ik het verband eraf halen om de schade te bekijken.
Nu loop ik echter al weer een klein beetje. Morgen ga ik ook alweer gewoon werken, alhoewel ik wel de directeur daar even ga mailen met mijn verhaal. Want het gaat wel lastig om de hele dag te lopen. Da's niet zo makkelijk. En dat deed ik wel altijd, maar morgen dus niet...
Ik zei al dat ik afgelopen nacht niet veel geslapen heb. Dat betekent wel dat ik de hele nacht heb kunnen denken aan mooie film referenties. Daarvan heb ik er ook enkelen gevonden. En natuurlijk zal ik die ook aan jullie vertellen. Ook van jullie kreeg ik er al twee. Fijn dat ook jullie meedenken!
Allereerst, en mijn persoonlijke favoriet, de PVV. Je kan de PVV nu namelijk vergelijken met de film 'Dogville'. Niet vanwege het verhaal, niet vanwege het script, maar enkel alleen om het decor. Bij de film Dogville was er namelijk geen decor. En de PVV heeft ook geen decor nodig om aan de verhalen te komen. Die komen namelijk, precies zoals het geniale was bij de film, enkel en alleen van de mensen!
De protesterende studenten in Engeland, die vanwege het studiegeld de straat op gaan, kun je wel een beetje vergelijken met de film 'Hooligan'. Je zag gister op het BBC nieuws een mooie reportage over een jongen die tot actie opriep. Maar dan wel in alle rust. Net zoals zeg maar 99% van alle voetbal supporters. Toch bleken enkele jongeren die hij meenam bereid om in te slaan op een politiebusje. Hij, en zijn vriendin, waren druk bezig te stoppen. Maar Hooligans houd je altijd. Helaas wel...
Zoals gezegd ben ik morgen aan het werk. Daar heb ik eigenlijk best wel zin in. Weer eens een dagje werken. Hopen dat het weer zich mooi houdt, vanwege mijn voet ga ik morgen niet met de auto... Of misschien ook wel...
Hoe dan ook: Een fijne dag!
(enneuh: zonder reclame te willen maken oid: de Quest Historie gaat over Muziek! Gaaf hè?)
woensdag 24 november 2010
Ouch, that Hurts
Dag 24.
Op dit moment zit ik even achter de pc. Mijn voet ligt ergens op de bank, aangezien deze hoger moet liggen dan mijn hart. Vandaar dat ik het erg kort houd. Sterker nog... Ik hoop dat ik het morgen wat langer kan maken. Dit wordt niets. Helaas...
Op dit moment zit ik even achter de pc. Mijn voet ligt ergens op de bank, aangezien deze hoger moet liggen dan mijn hart. Vandaar dat ik het erg kort houd. Sterker nog... Ik hoop dat ik het morgen wat langer kan maken. Dit wordt niets. Helaas...
Abonneren op:
Posts (Atom)