Busje komt zo...

Kia Ora!

Een reis als deze kan niet zonder dat je ook grote verplaatsingen hebt, en vandaagwas zo'n dag. Vanochtend nog rustig ontbijtend in Paihia, in de Bay of Islands, nu bevind ik me in Rotorua. Een heel eind daar vandaan. Reizend met de bus van de ene naar de andere plek, soms stoppend voor een kleine pauze, maar veelal veel doorreizen.

Een mooie dag om dus eens met een boekje en muziek te zitten, terwijl op de achtergrond de bus weer door het landschap trekt. In het begin was dat nog wel bijzonder, maar na het honderste weiland en de duizendste koe is dat al wel gewoon aan het worden. Wat echter wel bijzonder blijft zijn de mooie rots- en heuvelformaties. Daar kijk ik dan ook graag naar, tussen een paar bladzijden lezen in.

Ook een mooie dag om eens wat terug te kijken. En daarom dus, speciaal voor jullie, al enkele fotootjes.

(Hole in the Rock, Bay of Islands)

(Auckland)

(Cape Maria van Diemen, naast Cape Reinga)

Mooi hè? Dat vind ik nu ook. Wat me overigens opvalt in vergelijking met de andere reizen is dat ik minder foto's maak en zelf meer kijk. Dat is natuurlijk een puntje wat je van twee kanten kan bekijken, maar laar ik erg duidelijk zijn: ik geniet met volle teugen.

Voor morgen is het avondeten al geregeld... Iets traditioneel Māori... We'll see!

Naar het strand toe

Kia Ora!

Vandaag was weer een volle dag. Mijn wekker stond om zes uur, zodat ik op tijd kon ontbijten (heb je het uitzicht gezien? Mooi hè? Nog niet? Zie Facebook) omdat ik om twintig over zeven vertrok. Mijn excursie, weet je nog?

Voordat ik daarover begin, wil ik eerst nog eventjes iets vertellen over de dag van gisteren, hetgeen me gisteren gewoon ontschoten was. Tijdens de cruise zagen we namelijk ook dolfijnen. Niet maar eentje, nee, een hele groep. Ik heb geprobeerd enkele foto's daarvan te maken, maar ik zal thuis wel zien of ze gelukt zijn. Gaaf om deze dieren boven het water uit te zien springen en samen plezier hebben.

Vanochtend begon de excursie dus die me via de Ninety Mile beach naar Cape Reinga zou brengen. Op de terugweg was er nog een kleine stop in één van de subtropische regenwouden waar Kauro-bomen stonden.

Nadat we vanaf diverse locaties mensen hadden opgepikt, reden Derek, onze chauffeur flink door. Hij vertelde verschillende dingen over de Maori cultuur en wat we allemaal zouden doen. De excursie duurde namelijk tot ongeveer zes uur. Een volle dag dus.

Nadat we een korte tussenstop maakten bij een cafeetje met een winkeltje begon de chauffeur ons uit te leggen over het 90 miles beach. Daar zouden we overheen gaan rijden. Zoals de naam duidelijk lijkt te maken, zou je denken dat het strand 90 mijlen lang is. Daar is echter niets van waar...

Vroeger liepen handelaren ongeveer drie dagen langs het strand - wat de makkelijkste weg was om hun handel te verkopen - en ze dachten dat ze dagelijks ongeveer dertig mijlen liepen. Driemaal dertig mijl is natuurlijk negentig mijl. Daar komt de naam vandaan.

In werkelijkheid is het strand slechts 55 mijlen lang. Dat is ongeveer 88 kilometer. Natuurlijk nog steeds een flink eind, maar lang geen negentig mijl. "Toch hebben we de naam niet veranderd," aldus Derek, de gids, "omdat de Australiërs een Eighty Miles Beach hebben. Wij wilden toch echt een langer strand hebben..."
Of dat waar is weet ik niet, maar het klinkt patriottisch genoeg...

Scheurend over het strand, soms de golven (hele kleintjes hoor) trotserend, reden we van links naar rechts. Onze chauffeur kon het echt wel: hij reed met ongeveer 95km/u flink door. Hij wilde ook voor zijn collega's aankomen, aangezien vandaag genoeg mensen zich hadden opgegeven voor deze toch dat er wel zes bussen nodig waren! Wij waren echter de gehele dag als eerste!

Op het strand maakten we nog een stop. De schoenen gingen uit mijn broek werd opgestroopt en natuurlijk ga je dan de zee in. Het water van de Abel Tasmanzee stroomde tussen mijn tenen en later zelfs tot aan mijn schenen. Niet dat het me echt deerde, koud was het zeker niet.

Nadat we weer verder waren gereden kwamen we bij een tweede extraatje. We mochten namelijk zandduin-surfen. Snel (lees: langzaam vanwege het mulle zand en de hitte) klom iedereen die mee wilde doen met een bodyboard de duinen op. Het was ongeveer een klim van tachtig meter waarna ik doodop was. Misschien moet ik maar eens aan mijn conditie werken.
Binnen een twintig tellen was ik alweer beneden. Dat ging vele malen sneller.

Vervolgens reden we door een stroompje weer terug naar de gewone weg, waarna we op weg gingen naar Kaap Reinga, het noordelijkste puntje van Nieuw Zeeland. Daar hebben we heerlijk gewandeld. Was de lucht in de ochtend nog wel eens wat vol met wolkjes, in de middag was het een bijna blauwe lucht met flink wat zon. Soms waren er wat schapenwolkjes, maar dat was niets.
Bij de kaap staat een klein vuurtorentje, waarvan ik niet weet of deze actief is. Ik weet wel dat deze Kaap door de Maori als heilige grond wordt gezien, omdat ze zeggen dat de geesten van gestorvenen op deze plek nog eenmaal omdraaien, hun laatste tranen laten vallen (hetgeen direct ook het meer verklaart) en daarna terug gaan naar hun oorspronkelijke thuisland, een plek wiens naam mij nu even ontgaat.

We reden via het strand weer terug naar een restaurantje waar de lunch was. Toen vervolgens reden we snel door naar de plek waar we 's ochtends al stopten, omdat de bus wel even schoongespoten moest worden. Zand en zout is vast niet heel goed voor een bus ;)

Later reden we nog naar het bos waarover ik al eerder sprak. De Kauro-bomen groeien in zo'n honderdvijftig jaar naar hun hoogte, tussen de 30 en 50 meter, en worden daarna niet meer hoger. Ze laten hun onderste takken vallen en worden daarna alleen nog maar dikker. In het bos zag ik er eentje die wel vijf meter in omtrek was!
Helaas zijn er nu niet veel van deze bomen meer over. De Europese settlers hebben deze veelal gekapt omdat ze goede masten vormden, goed hout hadden en ook was het sap van de boom goed om hout een beschermende laag te geven. Daardoor stierf de boom bijna helemaal uit, maar gelukkig zijn er dus nog enkele bewaard gebleven. Maori zagen het als een heilige boom, dus kapten deze bijna nooit.
Hun legenden zeggen dat de aardemoeder en de luchtvader (twee van hun belangrijkste goden) veel kinderen kregen, maar dat deze in het donker moesten leven. Eén van hun kinderen duwde daarom met zijn benen zijn vader de lucht in, bij zijn moeder vandaan. De Maori zien in deze boomsoort deze godenzoon: het lichaam geworteld in de grond en de benen als stammen omhoog en houden zo de lucht ook in de... Lucht.

Kia Ora! (Spreek uit: kie-ora)
De traditionele Maori (spreek uit: Maari) groet die zowel hallo als tot ziens betekent, evenals dankjewel.

Tot morgen.

De 'Man-of-war' zonder kanonnen

Vanochtend vroeg ben ik de bus ingestapt om verder te gaan naar het noorden. Auckland, the city of sails, heb ik daarbij ook achter me gelaten. Een aparte stad, zeker als je kijkt naar de wirrewar van architectuur. Het ene gebouw heeft een compleet strak en modern uiterlijk terwijl daarnaast een oud uitziend gebouw staat met bogen en ornamenten overal. En dat wisselt elkaar dus steeds af.

Via de brug ben ik doorgereden naar Waitangi, een kleine twee uur met de bus reizen. Daar heb ik de Treaty grounds bezocht, de plek waar James Busby woonde en waar in 1840 een verdrag werd ondertekend. Een bijzonder verdrag, want het werd daarmee een kolonie van de Engelsen (met natuurlijk voordelen voor de Maori, die weer fout vertaald werden, waardoor er daar zelfs nu nog ruzie zou kunnen ontstaan)

James Busby was een door de Engelsen gestuurde man die moest proberen een verdrag met de Maori te sluiten. Hij kreeg daarvoor echter geen geld of troepen mee, dus moest alles op eigen kracht proberen. En dat lukte hem dus ook! Hij wordt dan ook wel de 'Man-of-war' (oorlogsschip) zonder kanonnen genoemd.

Later die dag ben ik doorgegaan naar Paihia waar ik met een boot de Bay of Islands ben ingevaren. Vele kleine - en grote - eilanden liggen daar en het was heerlijk om het water op te gaan. De zon scheen flink (en ja, ik ben weer verbrand) maar de wind was fel, hetgeen het heerlijk maakte om op het achterdek, in de schaduw, te staan. Heerlijk.

Aan de overkant van Paihia ligt een andere plaats genaamd Russell. Een oord dat vroeger zijn weerga niet kende: het had de bijnaam 'hell of the Pacific'. Piraten en andere zeelui konden hier aan wal gaan en hun soldij uitgeven aan drank en vrouwen en menig matroos was zijn geld ook al kwijt voordat het schip weer wegvoer.
We voeren via Russell naar Motukokako, hetgeen 'Gat in de Rots' betekent. En dat was niet een kleintje ook! De schipper vertelde ons dat, als de wind wat zou gaan liggen, we er wel doorheen konden varen. Helaas waaide de wind gewoon door, maar het was wel een indrukwekkend spektakel.

Later was er een stop bij een onbewoond eiland waar we allemaal van boord konden. Er was genoeg om even te ontspannen - een strand, een wandelroute en ook een uitleg ergens over - maar mijn hoofd zocht koelte. Ik heb dus even heerlijk in de schaduw gezeten bij het strand. Fijn weer was het. Daarna voer het schip terug naar Paihia, waar ik direct mijn excursie voor morgen heb geboekt.

Schoorvoetend over de vulkanen

Daar waar ik weliswaar rond twee uur pas lag te slapen, was ik wel al weer klaarwakker om acht uur. Tijd dus om een mooi dagje rond te gaan huppelen door Auckland, de grootste stad van Nieuw Zeeland. Van de (ongeveer) vier miljoen mensen die in het land wonen, wonen er hier 1.2 miljoen. 'Klein' stadje dus!

Als eerste de Skytower maar eens beklommen. Vanaf grote hoogte kan je genoeg van de omgeving zien, en het eerste wat mij opviel was dat er toch wel veel heuvels zijn. Kijkend naar kleine kaartjes die bij de ramen hangen, zag ik al dat het vulkanen waren. Er zijn hier 'maar' zestig vulkanen, die in theorie gewoon actief zijn. Niet te hard springen dus!

Vanaf de toren zag ik mijn tweede bestemming van de dag al. Het Auckland Memorial Museum was precies wat ik er van verwachtte: een levensgrote spitfire stond op de tweede verdieping. Daarnaast ook veel aandacht aan de troepenmacht van het land, waar het had meegevochten en hoe dat ging. Van de Boerenoorlog tot aan de Tweede wereldoorlog, en allerlei oorlogen tussendoor, Nieuw Zeeland was van de partij. Mooi om te zien dat het plein voor het museum ook daarbij goed gebruikt wordt: wat bij ons op vier mei op de Dam gebeurt, doen ze daar voor het museum.

Vervolgens, om mijn gedachten toch enigszins ergens anders te brengen ben ik gaan kijken in een bijzonder park: het Kelly Tarlton Sea Life Aquarium. Vele pinguïns, haaien, roggen en zeepaardjes leven hier, evenals vele andere vissen. Na het verblijf van de pinguïns was een grappig proefje te vinden: kan jij dertig seconden je handen in ijskoud water houden?
Ik stak mijn hand in het water en tegelijkertijd stak een ander ook zijn hand in het water. Zijn vrienden stonden er om heen en lachten. De tijd tikte door en terwijl mijn 'tegenstander' (klinkt dan toch erg leuk) met zijn hand begon te trekken en in het Indisch tegen zijn vrienden zei dat het zwaarder was dan dat het leek liet ik mijn hand rusten in het water. Ja, het was koud, en ja, mijn hand had er ook wel last van, maar dertig tellen viel wel mee. Ik had wel eens langer met mijn handen in koud water gezeten.
Na de dertigste tel trok de Indiër in een ruk zijn hand terug en ik volgde enkele tellen later ook. Zijn vrienden wilden het ook proberen, maar één daarvan had na vier tellen zijn hand al weer terug gehaald. Ik zeg niets...

In het aquarium werden even later ook de roggen nog gevoederd. Leuk om te zien hoe ze hier een kleine show voor maken, vooral voor de kinderen die er waren, maar ik genoot ook. Er werd veel informatie gegeven over de dieren en er werd duidelijk laten zien hoe het dier er uit zag, van boven en onder. Bijzonder mooi dier!

Na het aquarium ben ik weer de stad in gegaan. Het was ondertussen minder klam geworden hetgeen mijn humeur ophelderde en de temperatuur schoot ineens omhoog. De wandeling die ik in een reisgids heb gezien, die onder andere langs de campus van de universiteit ging, de klokkentoren rond ging en eindigde bij de haven heb ik heerlijk gelopen.
Uiteindelijk heb ik op een terrasje aan de waterkant nog heerlijk wat gedronken.

En nu? Ik sta op het punt weer te gaan slapen. Mijn ogen vallen bijna dicht. Volgens mij is mijn lichaam erachter gekomen dat het een nacht slaap gemist heeft...

Ps. Foto's uploaden gaat wat lastig via deze blog. Na de vakantie zullen er vast wat langs komen.

De reis door de nacht

De reis is nu echt begonnen! Donderdagochtend op Schiphol vertrokken, vrijdagavond in Auckland aangekomen. Of eigenlijk moet ik zelfs zaterdagnacht zeggen, gezien het punt dat ik pas rond tweeën in het hotel aankwam.
Het regende en was toch lekker warm, zo midden in de nacht en ik genoot dan ook echt om weer eens buiten te zijn. Want, laten we wel stellen, een reis die zo lang duurt is niet fijn.

Zeker ook als je al niet helemaal lekker bent - hoofdpijn en een flinke verkoudheid helpen in dit geval echt niet. Meer en meer merkte ik dat ik misschien iets langer had moeten nadenken voordat ik zo'n lange reis zou maken. De geur van warm eten in het vliegtuig liet mijn maag al rondjes draaien, dus we hebben het maar rustig aan gedaan.
De eerste vlucht, ongeveer twaalf uur van Amsterdam naar Singapore, was rustig. Ik heb het eerste boek uitgelezen, filmpje gekeken en daarnaast flink wat gelopen. Het merendeel van de vlucht was in het donker - logisch natuurlijk als je deze kant opvliegt.
De tweede vlucht daarentegen, van Singapore naar Auckland, was iets minder fijn. Ik zat naast het raam, hetgeen niet direct een probleem oplevert, maar steeds vragen "mag ik er even langs" is soms ook zo vervelend. Toch kon ik fijn uit het raam kijken en heb zelfs, toen we over Sydney vlogen, het operahuis nog gezien. Van de bovenkant, maar dan nog.

Zoals verwacht weinig gegeten in het vliegtuig, filmpje gekeken, tweede boek uitgelezen... (Ik heb maar vijf boeken mee, gaat dit een probleem vormen?)
En nu? Nu ben ik dus in Auckland. In Nieuw Zeeland. Aan de andere kant van de wereld...

Verder weg van jullie kan ik nu dus echt niet meer! ;)

Hoe mooier het vooruitzicht...

Des te langzamer de tijd lijkt te verstrijken.

Het is nog maar maandag. Wachtend lijkt de tijd langzamer te verstrijken dan als je ergens mee bezig bent. Niet dat ik de hele tijd stil heb gezeten, dat zou - op z'n zachts gezegd - nogal apart zijn. Dat past niet bij mij. Bijna alles wat ik van tevoren heb kunnen regelen is geregeld, slechts enkele losse draadjes mag ik nog vastmaken.

Ik heb zelfs al rekening gehouden met de mogelijkheid dat de trein 's ochtends niet vroeg genoeg op de luchthaven is. Daarom heb ik een goedkoop hotelletje gevonden nabij Schiphol met een uitstekende shuttle-service. Je zou je vlucht maar missen door de NS.

Alhoewel ik graag weer een dagelijkse blog wil bijhouden aan de andere kant van de wereld, heb ik op dit moment nog niet van alle plaatsen een overzicht in hoeverre ik er op het internet kan. Ik ga er van uit dat overal mijn tablet wel verbinding kan maken, maar je weet maar nooit.

Tevens zal ik de blogs weer 's avonds schrijven, net als bij alle andere reizen het geval was. Toch direct maar even een opmerking hierbij: er zit twaalf uur tijdsverschil tussen beide landen dus ze worden in de ochtend of het begin van de middag geplaatst.
Ik schrijf ze wederom op mijn tablet dus eventuele spelling en grammaticale fouten mag je door de vingers zien. :)

De eerste blog zal mogelijk vanuit Singapore komen (mits tijd/ internet) en anders vanuit Auckland. Let wel: daar kom ik pas op 7-2 aan en dan ook nog eens laat in de avond of aan het begin van de nacht. Of ik dan nog puf heb...
Zesendertig uur onderweg met een stop-over in Singapore van 4 uur. Ik geef toe, de reis heen en terug is - voor zover ik het nu kan beoordelen - niet het leukste punt van de reis. Maar gelukkig volgen er enkele mooie weken tussenin, waarin ik heerlijk ga genieten van de zon (weersvoorspelling Auckland komende zaterdag: 22°c) en vanzelfsprekend alles wat er komen gaat.

De koffer mag nog worden ingepakt, maar er gaan sowieso enkele dingen mee. Ik heb een paar boeken klaar liggen (nee, geen e-reader voor mij) en tevens een kleine honderd cd's (op mp3-formaat en -speler natuurlijk) zodat ik altijd wat te doen heb.
Bij al mijn reizen bezoek ik ten minste één museum, waardoor ik ook meer inzicht krijg in de geschiedenis van het land - waar ik momenteel me ook voor aan het inlezen ben. Deze reis zal dat niet anders zijn.
Mijn insteek blijft toch vooral op het ervaren van de andere cultuur: dus niet op het strand liggen voor een dag of langer. Dan was ik wel naar Gran Canaria gegaan (hetgeen goedkoper, warmer(?) en dichterbij is) maar waar je qua geschiedenis toch wel iets minder hebt.

Het is tijd. Donderdag vertrekt mijn vliegtuig, misschien dat er voor deze dag nog een blog volgt (wachtend op Schiphol o.i.d.) maar dat zien we dan wel.

Bon Voyage en tot begin maart!

Het is bijna zo ver...

Nog slechts enkele weken en dan is het zo ver. Dan ga ik op reis naar een land dat me al enkele jaren trekt.
Dat heeft - laat ik heel eerlijk zijn - veel te maken met de films die op deze locatie zijn gemaakt, maar daarnaast ook vanwege de rijke geschiedenis die het land in samenhang met ons eigen land heeft.

Nieuw Zeeland is een land dat door veel Europese landen eens werd gezien als 'de nieuwe wereld'. Het is onderwerp geweest van talloze ontdekkingsreizigers waaronder natuurlijk Abel Tasman en James Cook. Die laatste is iemand door wie ik vroeger gefascineerd was, meer vanwege de verhalen om hem heen dan om het mooie Nieuw Zeeland overigens.

Zes februari hoop ik met het vliegtuig de reis te beginnen. Eerst een enorme tijd vliegen, afgewisseld door een tussenlanding in Singapore, maar daarna ben ik wel aan de andere kant van de wereld. Tevens is het mijn vierde continent dat ik bezoek. Na Azië, Noord Amerika en vanzelfsprekend Europa kom ik eindelijk op het zuidelijk halfrond, hetgeen ook een mijlpaal mag heten.

Mijn reizen zullen natuurlijk niet stoppen na deze reis, mijn 'honger' voor reizen zal misschien slechts tijdelijk even gestild zijn. Maar net als enkele weken nadat ik uit China weerkwam, vermoed ik dat mijn 'thuiswee', zoals het zo mooi genoemd mag worden, weer aanwakkert.

Op zeven februari hoop ik aan te komen in Auckland, waar het op dat moment 's avonds laat is. Ik hoop die nacht goed te slapen, want ik heb een aardige planning staan.
Om niet al op de zaken vooruit te lopen ga ik bij lange na niet alles nu al opschrijven. Op die manier komen jullie niet achter gewijzigde zaken. Zeker ook niet omdat ik nu nog niet weet hoe het daar is als ik aankom. Van een andere reiziger heb ik vernomen dat je rekening mag houden met eventuele overstromingen en aardbevingen, hetgeen ik wel zal zien. Laat het maar komen.
Om toch een kleine voor-impressie te geven zal ik mijn 'pad' even laten langskomen:

Van Auckland ga ik naar het noorden, om vandaar de Bay of Islands te gaan bekijken. Daarna hoop ik het onder andere het pioniersmuseum te bezoeken in Matakohe. Via Rotorua ga ik naar Wellington waar ik mijn bezoek aan het noordereiland afsluit.
Ik neem de ferry naar Picton om via Nelson en Greymouth naar de Fox Glacier te gaan. Daar zal de temperatuur vast iets anders zijn, maar in die regio (plus de dagen erna) ben ik in 'Midden Aarde', het land waar de films van Tolkien zijn gefilmd. Via Te Anau hoop ik naar het 'Schotse' Dunedin te gaan, om vandaar door te gaan naar Omarama en Christchurch. Daarvandaan vlieg ik weer terug.

Hieronder staat een kleine kaart van mijn te maken reis met de stops, zodat je even een beeld krijgt.

View Full Size Travel Map at Travellerspoint

Later deze maand zal nog een update volgen. En daarna... Het is bijna zo ver!