En toen waren we weer thuis

Kia Ora!

Of eigenlijk mag ik nu weer gewoon 'hallo' zeggen, zeker nu ik weer gewoon in Nederland ben. Nadat ik dinsdagochtend in Christchurch ontbeten had ben ik doorgegaan naar het vliegveld waar ik via Singapore naar Amsterdam zou vliegen.

Mijn laatste van de vijf meegebrachte boeken was tijdens die eerste vlucht ook uitgelezen, maar omdat ik met Singapore Airlines vloog, kon ik vouchers ophalen om daarmee op het vliegveld nog wat geld uit te geven. En dat heb ik gedaan ook!

Ik heb een boxset van John Green gekocht, de schrijver van onder andere 'the fault in our stars'. Dat ik ook het boek wat ik tijdens de tweede vlucht bijna in één ruk heb uitgelezen. Ik snap ook direct waarom het al zo'n lange tijd op de nummer 1 plek van de beste boeken van de NewYorkTimes staat. Wat een bijzonder boek! Aanrader eerste klas. U

Tijdens de vluchten heb ik ook nog wel enkele films gezien - tijd zat immers - waaronder Enders Game, Frozen en een actiefilm. Je moet immers wat. 

In Singapore wachtte mijn zus, zwager en neefjes al op mij. Terwijl ik in de kortste rij ging staan, waar je vanzelfsprekend het langste moest wachten, stonden zij bij de arrivals al te wachten. Samen hebben we gegeten en nog wat gedronken aan de waterkant. Ik kan nu in ieder geval zeggen dat ik ook in Singapore geweest ben, ook al was het maar voor even.

Momenteel zit ik in de trein deze blog te schrijven. Het vliegtuig kwam vroeg aan (een half uur eerder dan gepland) en dat zorgde er bij mij voor dat ik ineens de vroegere trein kon pakken, waarbij ik rond negen uur thuis zal zijn.

Mijn volgende reis? Tja. Ik sprak een jongen uit Christchurch die me overtuigde dat ik echt nog het noorderlicht moest zien. En daar ben ik het mee eens. Tromsø in de winter... Lijkt me gaaf. 

Tegelijkertijd ben ik nog niet op twee continenten geweest die daardoor ook hoog op de lijst blijven staan. Afrika en Zuid Amerika komen ook nog aan bod. 

Maar nu eerst maar gewoon weer eens Nederland. Daarna zien we wel weer verder.

Tot de volgende keer.

Een stad in wederopbouw

Kia ora!

De laatste dag van de rondreis door Nieuw Zeeland. Morgen stap ik het vliegtuig in, vertrek naar Singapore waar ik dineer met mijn zus, zwager en neefjes, en daarna door naar Amsterdam. Vandaag echter ben ik Christchurch ingegaan. De stad die afgelopen zaterdag stilstond bij de ramp die er in februari 2011 plaatsvond.

Vanochtend merkte ik op de weg direct al dat er flink verbouwd wordt. Er staan veel borden met 'road closed' en er zijn heel veel werklui bezig. Overal eigenlijk wel. Het ene huis moet nog gesloopt worden, het andere huis wordt weer opgebouwd en een derde wordt flink verbouwd. Het is, ook na drie jaar, nog steeds een klein beetje een chaos, maar wel eentje waar er zonlicht door de wolken komt.

Het mooie van een grote stadsverbouwing is dat je het kan inrichten zoals je zelf wilt. Stadsplanners zijn de afgelopen jaren druk geweest om zoveel mogelijk ideeën van de mensen hier in hun plannen te verwerken. Ik heb het eindresultaat in een maquette gezien, en nu weet ik zeker dat ik hier nog een keer terug ga komen. 

Vanochtend begon ik rond te lopen door verschillend tuinen. Doordat het de afgelopen nacht flink had geregend, waren er nog talloze druppels blijven liggen, hetgeen natuurlijk weer prachtige foto's oplevert.

Prachtige rozen geven een mooi plaatje, zeker met de druppels.

Later die dag ben ik ook nog over het water geweest, even met een gondel, en dan merk je nogmaals hoe bijzonder alles daar is. Je komt langs vele gebouwen, groot en klein. Veel nieuwe gebouwen zijn niet hoger dan vier verdiepingen. 

In deze scheepscontainers hebben ze het nieuwe, tijdelijke winkelcentrum gebouwd, met de mooie - en slim gevonden - naam: re-start. Dit staat tegelijk ook echt teken voor de Kiwi's, ze gaan door en staan samen voor elkaar klaar. Rouwen mag best, maar we kijken wel vooruit. 

185 stoelen, staand voor de 185 doden bij het CCTV gebouw, vlak naast mijn hotel. Grote stoelen en kleine stoelen. Rolstoelen en babyzitjes, allemaal wit gemaakt. Dit is de lokatie van de grote kathedraal die ook ingestort is. 

Dit is het universteitsgebouw. Mogelijk onherstelbaar, maar men heeft hoop. Het torentje staat er al naast, het gebouw in steigers. De gehele fundering is kapot, dus men zal het gebouw omhoog moeten tillen op een nieuwe fundering, wil het behouden blijven...

Een raar einde van een verschrikkelijk mooie reis. Toch wel passend. Het laat de kracht zien van de Nieuw Zeelandse bevolking. Wat er ook gebeurt, wij staan voor iedereen klaar.

Woensdag ben ik weer in Nederland. Dan/ daarna zal de laatste blog van deze vakantie ook volgen.

Tot ziens!

Tussen kapot en nieuw

Kia ora!

Waar de dag vandaag in Omarama begon en langs Mount Cook gereden werd, is de dag nu geëindigd in Christchurch, één van de grootste steden in het land. Waar Auckland absoluut de grootste is, is Christchurch zeker ook aanwezig als stad: het is zelfs al de grootste op het zuidereiland.

Het is echter wel een bijzondere stad, maar daarover later wel iets meer.

Mijn eerste stop van de dag was op een uitkijkpunt vanwaar ik Mount Cook, de hoogste berg van het land, goed kon overzien. Het was helder en er was op dat moment maar een enkel wolkje dat nog rond de top van de berg zweefde. Een mooi punt dus om even foto's te maken.

Zoals je ziet zijn er enkele wolken, maar de punt van de berg was even zichtbaar... De rest van de dag heb ik deze bijna niet gezien. Het werd bewolkt en op het moment van schrijven onweert het ook. Niet dat dit erg is overigens, dan heb ik dat ook eens meegemaakt.

Na de fotostop ben ik doorgereden naar het informatiecentrum van Mount Cook. Dat is in een dorpje met dezelfde naam als de berg, alleen daar is het woord 'village' er nog achteraan geplakt. Daar zag ik dit mooie houtsnijwerk hangen, waar ik ook direct een foto van wilde maken.

Het kunstwerk heet Aoraki and his brothers. Het is misschien slim om te weten dat de Māori naam van Mount Cook Aoraki is, en dat er een paar bergen als broers omheen staan die allemaal ook erg groot zijn, ware het niet dat Aoraki er boven uit torent. Ook Tawhirimatea staat er op, dat is de wind. Een mooi en vooral bijzonder kunstwerk dus, gemaakt door Cliff Whiting in 1988.

Dan ben ik nog niet klaar in dat mooi centrum waar ze allerlei informatie hebben, want buiten stond ook nog een ander soort kunstwerk. Een item dat de volken samen moet brengen, in dit geval de iwi (stammen) van het noordereiland en de iwi (stam) van het zuidereiland. Dat hebben ze daar als volgt gedaan: 

De linkersteen is van vulkanisch gesteente van het noordereiland, de rechter is van Aoraki naar beneden gevallen, van het zuidereiland dus. Het heet Ngā kōhatu, ngā mauka. Vertaald is dat de stenen, de bergen.

Laat ik het stuk van Mount Cook afsluiten met dit gedicht:

Toi te kupu,

Toi te mana,

Toi te whenua.

(Laat de kracht van woorden)

(Ons verleden versterken)

(Ons land versterken)

Dit is de bekende 'Good Sheperd Church' één van de bekenste kerken van Nieuw Zeeland. Althans, dat werd me verteld. En in mijn reisgids staat deze ook aangegeven. Ik weet alleen niet zo de waarde van dit kerkje wat niet alleen zeer klein is, maar ook nog eens een standbeeld van een hond er bij heeft staan. Misschien dat ik thuis maar eens de betekenis kan opzoeken.

Via Lake Tekapo en het plaatsje Geraldine, waar ik even geluncht heb, ben ik doorgereden. Via Rolleston, Templeton en Lyttelton ben ik nu in Christchurch, wat tevens ook het eindpunt van de reis is. Morgen ga ik daar de stad verkennen en dan zal ik dinsdagochtend naar het vliegveld worden gebracht. Dan is mijn reis alweer voorbij. Zucht... Tot morgen.

Dan zal ik ook de titel uitleggen voor diegenen die het nog niet snappen.

Midden in het niets

Kia ora!

Niet te geloven hoe snel de reis nu verloopt. Aan de ene kant heb ik het idee dat ik al weken weg ben omdat ik al zoveel dingen gezien en ervaren heb. Tegelijkertijd is het moeilijk te bevatten dat ik over enkele dagen al weer naar huis vlieg. Komende woensdag zal ik al weer in Nederland zijn. Maar gelukkig zijn er nog wat dagen tussen nu en dan. Zoals bijvoorbeeld vandaag.

Vanochtend vroeg ben ik met de trein vanuit Dunedin vertrokken. We vertrokken in noordelijke richting langs de kust. Zodoende kwamen we bijvoorbeeld langs Docters Point, een punt waar veel dokters van Dunedin gingen wonen omdat er geen telefoon verbinding was. Slimme jongens, die dokters. Als ze alleen nog wat netter gingen schrijven...

Het ziekenhuis en de universiteit van Dunedin zijn namelijk gekoppeld. Veel dokters werden steeds opgebeld of ze weer in het ziekenhuis wilden komen voor een volgend spoedgeval. Ik kan me voorstellen dat dit voor de dokters toch wel een keertje teveel werd, dus ging een dokter verhuizen naar een plek waar (toen) nog geen telefoonkabels waren. We spreken nu over het begin van de vorige eeuw.

Later deze dag reden we langs de Moeraki Boulders.

Deze rotsen zijn vrijwel rond als knikkers, hetgeen ze natuurlijk iets unieks meegeeft. Daar heb ik ook heerlijk gegeten. Iemand raadde me aan de 'blue cod' te proberen, een versgevangen kabeljauw. En die was inderdaad ook erg lekker. Ook helemaal niet zo duur... Mmm.

De rest van de rit ging door de Waitaki vallei, die aan de oostkust het land in loopt. We stopten nog even in een dorp, Oamaru, waar veel van de huizen zijn gebouwd met een lokale, speciale steensoort die dezelfde naam draagt als het stadje. 

Daar staat bijvoorbeeld ook het Steam Punk HQ, waar vele steam punk spullen staan. Het museum ben ik niet ingeweest, daarvoor waren er nog meer dan genoeg andere dingen te zien in het dorp, maar deze trein die buiten stond is natuurlijk het voorbeeld van hoe steam punk eruit hoort te zien.

In dit dorpje staat ook een oude kerk, St. Luke, waar een lief oud dametje binnen zat. Ze vertelde met een flinke Schotse tongval over de kerk en alle zaken die er mee te maken hadden. Volgens mij was ze blij dat ze een gast had. 

Na Oamaru kwam ik langs een van de grotere dammen in de streek die flink wat energie opwekt voor de rest van het land. Momenteel verblijf ik in een motel in Omarama, dat weer meer ligt in de richting waar ik morgen naar toe trek... Tot dan!

Op naar het Schotse Dunedin

Kia Ora!

Ook vandaag was weer een bijzondere dag. Waar de dag begon in Te Anau is de dag geëindigd in Dunedin, een plaats in het zuidoosten van Nieuw Zeeland. Vandaag heb ik ook niet zoveel foto's gemaakt, bedenk ik me net. Dat heeft veel te maken met alles van vandaag...

Vanochtend vroeg zouden we vertrekken in de richting van Dunedin toen het busje, waarmee we zouden gaan rijden, ineens kapot was. Snel werd er een monteur gebeld en samen reden we weer terug naar Te Anau, waar we gelukkig nog dichtbij waren.

Eenmaal bij de garage werd ons verteld dat we maar even een uurtje de stad in moesten. Daarna zou het busje wel weer klaar zijn. Zo gezegd, zo gedaan. Wij gingen een kopje koffie en thee halen bij een van de weinige winkels die al om half negen open was en daar, in Te Anau, is niet zoveel te doen.

Het is een klein plaatsje waar ik gisteravond nog een lange wandeling heb gemaakt. Het was namelijk na etenstijd heerlijk weer. Echt Nederlands zomerweer. Zo'n avond waarbij je tot diep in de nacht buiten kan zitten zonder dat je het koud krijgt...

Maar 's avonds had ik al gezien dat er niets te doen was. Er zijn een viertal Italiaanse restaurants, enkele Chineze restaurants en nog wat andere winkels. Niet echt iets om over naar huis te schrijven dus - alhoewel ik dat dus nu wel doe.

Na het uur liepen we terug naar de garage en warempel, het busje was weer klaar! We konden weer. Alhoewel we wel enkele keren tussendoor gestopt zijn om te kijken of alles nog goed zat, toch konden we zonder veel moeite doorrijden. 

We stopten bij een tearoom waar we lunchten. Daar hebben we heerlijk gegeten, maar ook daar was geen echte reden om te fotograferen. Het landschap waar we vandaag doorheen reden leek nogal wat op Nederland. Alleen de bergen waren wat raar.

Eenmaal in Dunedin geariveerd reden we direct door naar een bijzondere straat:

Baldwin street, 's werelds stijlste straat met percentages tot 35%. Niet iets waar je zo even naar boven loopt. Natuurlijk hebben we dat wel gedaan, maar dat voel ik nu nog steeds. Het is bizar stijl. Soms heb je echt het idee dat je naar achter valt. En dan te bedenken dat er dus mensen gewoon aan wonen en aan de straat parkeren!!!

Op de foto zie je de stijlte niet direct, maar deze straat staat niet voor niets in het Guiness Book of World Records. Die rode auto overigens, die je daar midden op de weg (bovenaan) ziet staan, heeft nog even een stuk naar achteren gereden. Hij had vast de verkeerde versnelling te pakken en reed in z'n vrij naar achteren.

In Dunedin ben ik verder even wezen kijken bij de vele kerken en het gemeentehuis. Daarna nog even een terrasje gepakt, al was het jammer dat het begon te regenen. Maar ja, je kan niet alles hebben. Morgen ga ik via dit gebouw weer verder. Tot dan!

Reizend tussen de fjorden

Kia Ora!

Vanochtend begon de dag nog in Queenstown, maar deze had ik al gauw weer achter me gelaten. Jammer, maar het zij zo. De rest van Nieuw Zeeland lonkt natuurlijk ook, en ik kan niet steeds op dezelfde plek blijven...

Vandaag ging ik op weg naar Milford Sound, waar ik een boottocht zou nemen tussen de fjorden. Onderweg ben ik nog wel even gestopt bij twee mooie plekken. Mijn boot zou pas om twee uur in de middag vertrekken en de route daarheen schijnt een van de mooiste routes van NZ te zijn. Zeker een aanrader! Zelfs gisteren werd me nog verteld daar zeker heen te gaan, dus zodoende...

Eerst stopte ik in Te Anau. Daar is mijn hotel en ik heb daar direct ook mijn koffers gedropt. Dat scheelt toch weer een beetje als je verder rijdt, zeker over de stijle berghellingen waar ik langs zou komen.

Vervolgens stopte ik bij de Mirror Lake. Als je goed kijkt, merk je ook echt dat dit meer zijn naam eer aan doet, kijk maar eens:

Dit is allemaal onderdeel van een enorme vlakte die tussen de bergen ligt. Het is zelfs het stuk land wat het verst van de kust af ligt. Dat is me althans verteld. Het meer was inderdaad een spiegel, met een slim geplaatst bord er in, zodat je duidelijk alles kan zien. Ik weet niet zeker of je het op deze foto goed kan zien - de kwaliteit van de foto's op de blog is allemaal slechter, zodat het op de blog kan komen - maar er staat, op de kop dan welteverstaan, Mirror Lake. En met een foto staat het er dan recht op...

Na een korte wandeling bij het meer ben ik door de tunnel gegaan die direct naar Milford Sound gaat. Een twaalfhonderd meter lange tunnel die bijne geheel recht loopt, van oost naar west. Alleen het laatste stukje buigt licht af, maar dat komt omdat je anders midden op een berghelling van zo'n 34% uitkomt. Dat lijkt me lastig rijden...

Op da boot was het, zoals bijna altijd deze trip, mooi weer. De zon scheen, de wind blies en het schip voer langs de fjorden de zee op en daarna weer terug. Het is al weer een tijd geleden dat ik in Noorwegen was, maar dit herinner ik me nog precies van de fjorden: stijle rotswanden die recht omhoog lijken te gaan. Hier was echter één verschil: veel van die stijle hellingen waren begroeid. Dat ziet er apart uit.

Ook zag ik enkele robben heerlijk genieten van de zon. Dat is fijn om te zien: de robben vinden langzaamaan hun plek weer terug in NZ. 

Op de terugweg heb ik nog enkele kea's gezien. Dat is een imheense papegaaisoort. Deze dieren lijken absoluut niet schuw te zijn: ze vliegen op de daken van de auto's en pikken daar het rubber weg. Wel mooie plaatjes dus.

Vergeet ik nu nog wat? Ik kan natuurlijk schrijven over de stop bij de Chasm of de stop bij Monkeys' Creek, maar daar gebeurde niet zoveel. Of over de vele Aziaten die schijnbaar niet kunnen kijken waar ze de voeten neerzetten en vallen over de drempels in het schip. (Hilarisch om te zien overigens)

Laat ik het zo maar houden, tot de volgende keer zeggen en afsluiten met deze groene foto:

Op naar Midden Aarde

Kia Ora!

Vandaag begint en eindigt de dag weer eens in dezelfde stad. Hier is zoveel moois te doen dat ik maar besloten heb er een volledige dag te blijven. En dat mag ook wel, het was weer een geweldige dag. Vanochtend vroeg begon deze dag en zojuist, 22.30 uur, ben ik terug gekomen. Kijk en lees maar mee:

Vanochtend werd ik om kwart over acht opgehaald bij het hotel. Ik zou met een speciale safari meegaan waarin we langs verschillende plekken zouden komen die een hoofdrol spelen in de films die op de boeken van JRR Tolkien gebaseerd zijn. De Lord of the Rings- trilogie, evenals de drie delen van The Hobbit. 

Wat ik echter niet wist is dat er in Nieuw Zeeland veel meer landen worden nagebootst. Niet alleen het 'Midden-Aarde' uit de boeken dus, maar ook bijvoorbeeld Canada, Mexico, Noord Korea en Amerika hebben hier films vandaan, waarin het verhaal zich afspeelt in dat land. Ook de Milka-koeien komen hier vandaan, althans de reclame's. Niet te vergeten het land Narnia, het land achter de betoverde klerenkast. Ook dat is Nieuw Zeeland.

Ik werd opgehaald door een vrolijke jongeman die onze gids zou zijn deze ochtend. Met mij waren Irena, een Tsjechische, Stephanie, een Zwitserse, en John en Paula, twee Amerikanen. Samen hebben we met de gids een flinke hoeveelheid afgelachen, hetgeen ook wel mag zo in een internationaal gezelschap.

We bezochten vele plaatsen, waaronder Glenorchy en Paradise (ja, ik ben in Paradise geweest) en hebben tussendoor vele stops gemaakt op beroemde plekken. We hebben zelfs een van de beroemdheden ontmoet, alhoewel ik niet heel zeker weer waar in de films hij speelt. Misschien dat jij het raden kan? 

Persoonlijk vind ik het lastig om hem te plaatsen. Wat ik weet is dat hij bij de laatste aanval van de krijgers van de Rohan zit. Wist je trouwens dat bij de 1400 extra's voor deze scene een dikke zevenhonderd soldaten zat? Ze waren in de buurt gelegerd...

Na de 'morningtea' - heel belangrijk - zaten we in het bos waar Frode, Sam en de twee andere Hobbits wier namen mij nu ontschieten, zich verstoppen voor een ripjder van de Uruk'Hai. Ook kwamen we langs het huis van Beorn, de huidverwisselaar uit de Hobbit. Gaaf joh! Isengard kwam langs, evenals de bakens op de bergen... Ik zou dit voor geen goud in de wereld willen missen!

Na de lunch, toen ik weer terug was, ben ik gaan rondkijken in het dorpje Queenstown zelf. Een gaaf dorp, vol met jonge toeristen. Ik heb samen met twee Engelsen op een terrasje gezeten en wen genoten gedrieeën van het weer (25 graden) de zon en natuurlijk de omgeving.

Toen de beide meiden weg waren gegaan besloot ik met een tweede kopje thee heerlijk aan het strand nog een beetje te lezen. Mijn volgende afspraak was toch pas om kwart voor zes. Na nog een stuk over het schiereiland gelopen te hebben, nog een ijsje gehaald te hebben en nog wat rondgeneusd te hebben, was het al bijna zover. Wat me opviel was dat er nergens in de stad ook maar 'echte' Lord of the Rings- ringen te koop waren. Jammer...

Die avond zou ik met een stoomboot naar Walter Peak gaan, waar ik een barbeque had. Heerlijk gegeten en, toen we teruggingen, in de boot ook lekker wat gezongen. Er was een pianist die een boekje had met bijna vijftig meezingers die ook was uitgedeeld. Een leuke afsluiting van de avond. 

Nu ben ik dus weer op mijn hotelkamer, zijn mijn voeten vooral moe - wat wil je na zo'n twaalf kilometer op een dag te lopen - en mag ik morgen weer verder. Queenstown heb ik nu wel gezien. Morgen zien we wel weer!