Review: Brooklyn Nine-Nine

Brooklyn Nine-Nine
(seizoen 1; 2014)

Dat er politie-series op tv zijn weten we zo onderhand wel. Je hebt CSI met al zijn spin-offs, Law&Order met evenzo zijn eigen kindjes en zo kan je zelfs doorgaan naar de federale politie. Toch, kijkend naar de hoeveelheid series, zijn de meesten echt 'serieuze' series. Weinig humor of, wanneer er wel humor in zit (Bones, The Mentalist) dan blijft de nadruk liggen op het oplossen van zaken.

In Brooklyn Nine-Nine is dat net anders. Natuurlijk, het gaat over een detective (Jake Peralta; Andy Samberg) van het 99e departement in Brooklyn, maar de nadruk ligt hier niet op het oplossen van zaken - hetgeen natuurlijk wel gebeurt, er zijn weinig series over politiezaken die alles in de soep laten lopen - maar op het komedie-element. En dat maakt deze serie direct ook een stuk grappiger.

In de serie speelt Andy Samberg als Jake Peralta, een detective die samen met zijn collega's Stephanie Beatriz als de 'bitchy' Rosa Diaz, Terry Crews als de 'bange' sergeant Terry Jeffords, Melissa Fumero als de 'nerdy' Amy Santiago, Joe Lo Truglio als de 'sullige' Charles Boyle en tenslotte Andre Braugher als commandant Ray Holt, de zaken oplost. En hoe.

v.l.n.r. Rosa, Charles, Ray, Jake, Amy, Terry en Gina

Stereotypes zijn zeker aanwezig, hetgeen het nog grappiger maakt: Jake en Amy hebben een weddenschap staan over wie de meeste zaken kan oplossen. Wint Jake dan moet Amy met hem uitgaan op de slechtse date ooit en wint Amy dan krijgt zij de auto van Jake. Daarnaast heeft Charles een oogje op Rosa maar dat kan natuurlijk nooit goed gaan. En dan heb je Terry Jeffords nog, een vader van twee dochters die bang is om weer de straat op te gaan omdat er dan mogelijk iets met hem gebeurt en hij niet meer bij zijn dochters kan zijn. En laten we de commandant niet vergeten, een man wier gezichtsuitdrukkingen vrijwel afwezig zijn waardoor je hem onmogelijk kan lezen.
Chelsea Peretti, een Amerikaanse komediante speelt als secretaresse Gina. Zij probeert alles en iedereen op haar manier te helpen, hetgeen vaker neerkomt als saboteren dan helpen.

Nadat ik in een week tijd het gehele eerste seizoen gekeken heb moet ik eerlijk bekennen dat ik wel uitkijk naar het tweede (en derde) seizoen. Het is een serie waar je zo in komt, er is geen moeite om de personage's te leren kennen en je kan je snel inleven in de karakters.
Erg grappig is de manier waarop Jake en Amy omgaan met de komst van de nieuwe commandant. Terwijl Amy alles doet om de man te plezieren en te helpen (ze wil een mentor hebben die haar kan helpen om zelf ook hoger op de ladder te komen) probeert Jake van alles om maar gewoon op de meest simpele manier de zaken op te lossen. En dat leidt natuurlijk tot verschillende clashes.
Ook hoe Charles en Rosa 'dansen' met elkaar en hoe Charles de meest simpele dingen kan laten misgaan. Daar is nog eens een talent dat men niet verwacht.

Ook al is dit zeker niet de eerste politie-serie op tv, wel is het één van de weinige series die als komedie bedoeld zijn. Daarmee zet het zich af van de 'serieuzere' tegenhangers. Qua rating geef ik het 7/10.

#BoekPerWeek 1

Dus. Zat ik afgelopen week even op het internet, lees ik de hashtag #BoekPerWeek. Lijkt me een goed idee, elke week een boek lezen. Tevens ook een uitdaging, elke week weer een nieuw boek uitlezen. Maar het proberen waard, nietwaar?

Nee en ja, is mijn directe opmerking. Ja, ik ga het zeker proberen maar ik zou mezelf niet zijn als ik het niet een klein beetje ook aanpas naar mijn eigen idee. Vandaar dat ik elke twee week er iets over zal proberen te schrijven, zodat jullie ook weten wat ik lees.

Ditmaal dus #boekperweek 1, over de eerste twee weken van het nieuwe jaar. Op deze manier komen we op een mooie 25 posts dit jaar met dus de boeken die ik dit jaar gelezen heb.

The House of Hades
Rick Riordan

Dit derde deel van de serie 'Heroes of Olympus' gaat over de hoofdpersonen van de eerdere boeken van Rick Riordan, namelijk Percy en Jason. Ook alle andere helden uit Kamp Halfbloed komen langs, waardoor het erg leuk is.
In dit deel gaat de zoektocht door om Gaia, de aardgodin, te stoppen. Daarvoor moeten ze naar Hades' huis, in de onderwereld dus. En terwijl Percy aan het eind van boek 2 in Tartarus gevallen is, samen met Annabeth, moeten de andere helden proberen door te gaan. Het standbeeld van Athene is ondertussen gevonden, maar een dreigende oorlog tussen de Griekse en de Romeinse helden lijkt onafwendbaar te zijn.

Voordat ik begon te lezen had ik verwacht dat dit het laatste deel was van de serie. Dat alles aan het einde van dit boek netjes afgerond zou zijn. Annabeth en Percy, Frank en Hazel, Leo, Piper en Jason zouden hun avontuur hebben afgerond in Argo II en alles zou weer goed zijn. Helaas kwam ik bedrogen uit: deel 4 is ondertussen onderweg vanuit Amerika om hier hopelijk ergens deze week aan te komen.

Overigens is Rick Riordan een geweldige schrijver. Hij schrijft over de Griekse, Romeinse en Egyptische goden alsof ze nu nog leven en zelfs kinderen krijgen met 'gewone' mensen, waardoor de helden ontstaan. Op dit moment is hij ook bezig met de Noorse mythologie. Het eerste deel daarvan schijnt laat dit jaar uit te komen. Bijzondere boeken!

En dan nog iets
Paulien Cornelisse

Uit tweede deel met columns van Paulien Cornelisse las ik regelmatig een stukje. Het zijn leuke, grappige en soms ook interessante columns van de cabaretière. Zelf schrijft ze deze voor het NRC en de NRC-Next.

Review: Marco Polo

Afgelopen week heb ik op Facebook al een 'thumbs-up' gegeven en bij dezen komt er ook nog een heuse review achteraan.
Het zit namelijk zo. Eenieder die mij kent weet dat ik een klein beetje (understatement) een geschiedenisfreak ben. Dat geldt voor verschillende mythes (Griekse, Romeinse en Egyptische mythen) maar ook voor sommige perioden zoals bijvoorbeeld de eerste wereldoorlog. En toen kwam deze serie uit op Netflix.

Marco Polo
(Netflix, 2014)

Marco Polo gaat over de belevenissen van een jonge Marco Polo aan het hof van Kublai Khan, een kleinzoon van de befaamde en beruchte Dzjengis Khan. Zijn vader laat hem als onderpand achter in een voor hem vreemde wereld en het is aan hem om daarin, als 'gast' van de Khan, te overleven.

In tien afleveringen krijg je een beter beeld van de tijd waarin het zich afspeelt, de 13e eeuw, maar tevens ook een magnifiek uitzicht op de natuur. Alhoewel veel van de scenes zijn opgenomen in Maleisië, zijn er ook enkele beelden vanuit Mongolië zelf. Je ziet paleizen, tuinen en steden, maar ook hoe er in deze gebieden geleefd werd.

Niet alleen gaat de serie om Marco Polo zelf, ook de strijd van de Mongolen met de Chinezen en de interne strijd binnen het Khanaat staat centraal.
Kublai Khan wil de heerser worden van heel de wereld, te beginnen met het land dat zijn grootvader en grote voorbeeld Dzjengis Khan niet kon veroveren: China. Dat levert een goede strijd op: Jia Sidao, de kanselier van de Chinese Song-dynastie probeert de Mongolen uit zijn rijk te houden en zelf zoveel mogelijk macht te houden, zeker als de Chinese keizer sterft.
Ook intern is absoluut niet alles koek en ei: de broer van Kublai beschuldigd de Khan er zelfs van dat hij meer Chinees is dan Mongools. En misschien heeft hij daar zelfs wel een punt.
Verder kan ik nog veel vertellen over verschillende personage's uit de serie, zoals bijvoorbeeld de blinde monnik 'Honderd Ogen' of de Blauwe Prinses, maar ik wil niet teveel van hun verhalen vertellen. Het zou jammer zijn als ik spoilers geef. Bekijk het zelf!

Over het acteerwerk ben ik zeer tevreden. Er zijn goede acteurs gecast die hun werk uitstekend uitvoeren. Ook de sets en decors zien er uitstekend uit, waardoor het allemaal een stuk realistischer is.
In mijn ogen een zeer goede serie. Natuurlijk is het niet allemaal historisch correct, maar anders zou het verhaal er heel anders uit gezien hebben.

Eindcijfer: 8,5

Wat zou je doen? (2)

Gisteren vroeg ik je iets. (link)
Heb je er over nagedacht?
Wil jij de wereld veranderen?

Als jij volmondig 'JA' zegt,
Als je echt een verschil wilt maken,
De wereld anders wil maken,
Zoek niet verder.

Misschien zeg je 'misschien',
Omdat je niet weet wat je moet doen.
Gelukkig moet niets.
Jij beslist wat je kan en wil doen.

Het antwoord is erg simpel.
Ben je er klaar voor?


Groet de mensen om je heen
Glimlach naar iedereen
Geef geld aan de mensen die het nodig hebben
Bezoek zieken of denk aan hen
Doneer aan goede doelen
Wees eerlijk en open
Help mensen zonder er iets voor terug te verwachten
En zo zijn er nog honderden dingen.

Laat zien dat je een verschil wilt maken.
Inspireer de mensen om je heen.
Een glimlach kan al een verschil maken!
Jouw lach kan het zonnetje in andermans leven zijn.

Geld geven is echt nodig.
'Druppel op een gloeiende plaat'?
Het is in ieder geval een begin!
Jouw 'druppel' is er in ieder geval één.
Samen kunnen we emmers tegelijk geven.

Het is een grote, boze wereld.
Maar zolang jij niets doet,
Blijft de wereld groot en boos.
Laat jij de zon weer schijnen?
Help jij mee de wereld aardig te maken?
Wees lief voor elkaar, heb geduld,
Denk om elkaar, beheers jezelf waar nodig,
Wees goed voor elkaar.

Jij kan immers de wereld veranderen!


(Gal. 5: 22-23)

Wat zou je doen? (1)

Als jij de wereld zou kunnen veranderen...

Het maakt niet uit op wat voor manier...

Wat zou jij dan willen veranderen?

Stop jij afgrijselijke ziekten zodat ze niet meer bestaan.

Zorg jij dat de oorlogen ophouden in de wereld.

Dat er nergens meer honger is.

Of je nu voor gezondheid, vrede of voedsel kiest,

Misschien heb je zelfs een beter idee

Wat als jij de wereld zou kunnen veranderen...

Klinkt als een ideaal, nietwaar?

Een utopie, iets wat nooit werkelijkheid zou kunnen worden.

Maar wat als... 

Wat als ik zeg dat jij die kracht hebt?

Jij! Jij kan de wereld echt veranderen!

Jij kan een verschil maken in de wereld!

Echt waar, ik lieg niet. 

Zou je dan iets veranderen?

Of laat je de wereld zoals deze is...

Aan jou de keus. Wat zou je doen?

Denk er eens over na. Sta er vandaag eens bij stil.

Wil je de wereld anders maken? 

Wat zou je willen veranderen...

Morgen komt het antwoord. 

(reacties zijn welkom)

Egyptische Mythologie - Khnum

Na het afgelopen verhaal over Rhodopis, hetgeen een voorloper was van het 'moderne' Assepoester, gaan we nu verder in Egypte. Er zijn enkele mythen en sagen uit deze tijd overgebleven en de komende geschiedschrijving is een mooi voorbeeld. Het is gevonden op de zogenaamde 'Hongersnoodstele', een blok graniet van zo'n drie meter hoogte. Deze is te vinden op het eilandje Sehel, iets ten zuiden van Aswan.

De steen is gevonden in 1889 door ene meneer Wilbour. Toen de vertaling in 1891 door Brugsch werd uitgegeven zorgde het voor enige commotie. Misschien dat jij dit na het lezen ook wel ziet.

'Khnum en de zeven magere jaren'

Koning Djoser zit met een probleem. Al enkele jaren stroomt de rivier de Nijl niet meer uit zijn oevers en zijn er hongersnoden in het land. Het wordt zelfs zo erg dat hij zelf er last van heeft en dus zoekt hij naar oplossingen. Hij stuurt een brief naar zijn onderbevelhebber in het zuiden van het land, naar het eiland Elefantine, de plek waar volgens sommige mythen de Nijl haar oorsprong heeft.

De onderbevelhebber, Madit, nodigt de koning uit om hem alles te vertellen over de Nijl, haar oorsprong en welke goden daar mee te maken hebben, waaronder de Nijlgod Hapi. Djoser stemt toe en komt naar het zuiden van het land.
Daar aangekomen vertelt Madit hem alles. Over hoe de Nijl haar oorsprong heeft in de borsten van Hapi, maar ook hoe de god Khnum het water ooit heeft laten beginnen te stromen. Hoe hij het slot van de rivier geopend heeft en daarna door te stampen met zijn sandalen de god Hapi heeft laten ontstaan. Madit nam Djoser zelfs mee naar de houten tempel van Khnum.

Daar vertelde Madit ook dat Khnum aan het hoofd stond van een bijzonder gezelschap van goden: Anqet. Shu, Geb, Hapi, Noet, Isis, Osiris, Nephthys en Horus. Toch niet de minste van de goden, want in dit rijtje staan de god van de aarde, de hemel, vruchtbaarheid en ook de eerste farao. Een imposant rijtje dus. En daarvan is Khnum het hoofd.

'Hongersnoodstele'
(bron: Wikipedia)

Djoser ziet direct een fout van zijn kant. In de hoofdstad zijn er tempels voor al die goden. Hij is zelf de vertegenwoordiging van Horus en heeft een groot paleis als tempel. Ook Isis, Osiris, Geb en Noet hebben een tempel in de hoofdstad en nu staat hij in een houten tempel, een hutje in vergelijking met de pracht van de andere tempels, van de god die aan het hoofd staat van al die andere goden.

Nadat hij flinke hoeveelheden offeranden had neergelegd in de tempel, verscheen Khnum aan hem in een visioen. Hij gaf Djoser een standje, want zijn tempel was belachelijk in vergelijking met de andere tempels. Djoser, als rijke koning, kon best een grote tempel bouwen voor Khnum, de man die toch zorgde voor de oogst in het land.

Bij het woord oogst schrok Djoser weer wakker uit zijn visioen en besloot direct aan het werk te gaan. Kosten noch moeiten werden gespaard en bouwvakkers, timmerlieden, smeden en handwerklieden werden aan het werk gezet. Iedereen moest een tiende van de inkomsten geven voor de tempel en ook de handelaren die vanuit andere landen kwamen moesten tol betalen. Zo werd een grote, mooie tempel gebouwd voor Khnum.

Enige tijd later overstroomde de Nijl weer. De rijkdom in het land werd weer groter en de priesters konden hun rituelen uitvoeren in een gloednieuwe, superluxe tempel.

---

Hieronder een vertaling van een deel van de stele die hierboven afgebeeld is:

Mijn hart is bezwaard vanwege de ramp die zich voltrekt, want de Nijl is in zeven jaar niet buiten zijn oevers getreden. Er is geen graan, er zijn geen groentes, er is geen voedsel. Eenieder berooft zijn buurman. Mensen willen lopen maar kunnen zich niet bewegen. De jongeling sleep zijn leden voort, de harten van de ouderen zijn verslagen in wanhoop. Hun benen laten hen in de steek, zij zakken te neer en grijpen hun lichaam vast in pijn. De raadgevers staan verstomd en niets dan wind komt uit de graanopslag als deze geopend wordt. Alles is in staat van verval...

Zoals je misschien al wel doorhebt heeft dit verhaal voor opschudding gezorgd. De wetenschappers plaatsen deze stele uit ongeveer duizend jaar voor Christus. Een tijd waarin waarschijnlijk ook Jozef zou hebben geleefd...

Egyptische Mythologie - Rhodopis

Na een tijdje afwezig te zijn geweest, pakken we de draad weer op. De mythen en sagen van de wereld, oorsprong van vele andere verhalen, zijn weer aan de beurt. Na de afgelopen jaren vooral de Griekse mythen te hebben besproken, gaan we nu verder naar het 'buurland' Egypte.

We starten vandaag met een verhaal dat velen van ons onbekend zal zijn. De schrijver ervan - in dit geval de persoon die het op papier heeft gezet, aangezien het verhaal al veel langer bestond - is Strabo, een Griekse schrijver die leefde rond het jaar nul.

Strabo

'Rhodopis'

Lang geleden in het oude Egypte, waar het groene water van de Nijl het blauwe water van de Middellandse Zee in stroomt, leefde eens een jong meisje dat Rhodopis heette. Ze had een traumatische ervaring gehad: ze was geboren in Griekenland maar werd gekidnapt door piraten en als slaaf verkocht in Egypte. 

De man die haar kocht bleek gelukkig een aardige oude man te zijn. Hij deed niet veel, tuinieren en dutten onder een grote boom in de tuin leek zijn hobby. Omdat hij zo weinig in het huis was, merkte hij niet hoe de andere slavinnen Rhodopis behandelden. Ze pestten haar omdat ze zo anders was als zij. Zij hadden lange zwarte haren terwijl het meisje goudblonde krullen had. Zij hadden bruine ogen en Rhohopis keek met lichtgroene ogen de wereld in. En daarnaast had ze ook nog eens een lichte huid - in tegenstelling tot de andere licht gebruinde slaven - die snel verbrandde in de hete Egyptische zon. Zo kreeg ze de bijnaam 'Rode Rhodopis'. 

Ze kreeg de meest onnozele taken toebedeeld en er werd de hele dag tegen haar geroepen: "Was de kleren in de rivier!" "Maak deze jas!" "Jaag de ganzen uit de tuin!" "Bak het brood!" Ze had geen vrienden behalve de dieren.

Ze had de vogels geleerd om uit haar handen te eten, een aap die op haar schouder zat en een oud nijlpaard kwam met regelmaat uit de Nijl om haar gezelschap te houden. Aan het einde van een lange dag, wanneer ze nog energie over had, ging ze naar de rivier om bij haar dierenvrienden te zijn. Ze zong hen toe en danste voor hen. 

Op een avond, terwijl ze aan het dansen was voor de dieren, werd de oude man wakker en keek toe. Hij zag hoe ze gracieus bewoog, hoe haar voeten lichtjes de aarde raakten tijdens het dansen en genoot met volle teugen. Hij dacht bij zichzelf: Iemand die zo getalenteerd is, zou niet mogen dansen zonder goede schoenen. Daarom ging hij de volgende dag naar de markt en kocht een paar schoenen voor haar. Rode slippers met gouden accenten en een goede, leren zool. 

Toen Rhodopis deze van haar meester kreeg waren de andere slavinnen nog jaloerser dan dat ze al waren.

Op een dag arriveerde er nieuws over een banket dat de Farao in zijn paleis zou houden. Rhodopis fantaseerde erover hoe gaaf het zou zijn om op dat feest te mogen zijn. Er zouden dansers zijn, zangers en zangeressen en natuurlijk heerlijk eten.

Ook haar meester kreeg een uitnodiging. Hij moest zelfs wat slavinnen meenemen als diensters. Zij konden de andere gasten eten en drinken aanbieden.

Rhodopis voelde de bui al hangen en kreeg geheel gelijk. Zij mocht niet mee. 

Terwijl de andere slavinnen zich klaarmaakten voor het feest, hun mooiste kleren aantrokken en hun haar mooi opstaken, was Rhodopis bij de rivier. Ze moest kleren wassen en had nog een waslijst aan andere taken gekregen die ze moest doen. Ze had er zelfs een klein liedje van gemaakt wat ze steeds maar weer zong. "Was het linnen, haal het onkruid uit de tuin..." Het was een droevig lied van een meisje dat liever ergens anders zou willen zijn.

Het nijlpaard, dat toen ze aankwam naar de kant was gekomen om haar te horen zingen, vertrok weer van de kant van de rivier. Zijn bewegingen zorgden voor een flinke golf water, die de nieuwe slippers van Rhodopis nat maakten. Snel en behendig ontdeed ze zich van de slippers, maakte ze schoon en legde deze in de zon om ze te laten drogen.

Terwijl ze verder ging met haar taken merkte ze dat het wat donkerder werd. Ze keek omhoog en zag daar een valk vliegen. Hij kwam met een razende snelheid naar beneden gevlogen, pakte één van haar slippers op en vloog weer weg. Haar slipper was weg. 

Ondertussen op het feest zat de Farao verveeld op zijn troon. De mensen leken zich wel te vermaken, maar de Farao zou veel liever in zijn strijdwagen zitten, reizend door de woestijn. In gedachten verzonken keek hij omhoog en zag daar een valk komen aanvliegen. Het dier kwam steeds dichterbij.

Ook anderen begonnen het dier op te merken. Velen van hen keken van de Farao naar de valk en weer terug. De Farao was immers Horus, de Valkgod.

Het dier kwam razendsnel naderbij. Het had iets in zijn klauwen dat het, toen het dier bij de Farao was, losliet. Zo viel de goud-roden slipper in de schoot van de Farao die het direct snapte. Het was een teken van de goden!

Direct vertrok hij van het feest en liet zijn knechten door het land gaan om te verkondigen dat degene van wie de slipper was zijn koningin zou worden. Alle meisjes in het hele land moesten deze slipper aandoen om te kijken of deze past. 

Hij reisde stad en land af en kwam uiteindelijk ook bij het huis waar Rhodopis woonde. Ze had zich verstopt in de bosjes, bang om meegenomen te worden. De andere slavinnen hadden namelijk een heel ander verhaal verteld, namelijk dat de Farao boos was op de eigenares van de slipper.

Eén voor één probeerden de slavinnen de slipper aan, wetend dat deze niet van hen was. Het paste niet. De Farao schudde zijn hoofd en wilde weer weggaan toen het ineens een klein vogeltje zag vliegen. Het leek een doelbewuste koers te hebben, recht naar enkele bosjes. 

Hij volgde het diertje en vond zo Rhodopis, schuilend in de bosjes. Hij glimlachte naar haar en vroeg of het haar vogeltje was. Rhodopis antwoordde schuchter dat geen vogel eigendom zou moeten zijn van iemand. De Farao lachte en nam haar mee naar zijn knechten. Daar moest zij ook de slipper proberen.

Natuurlijk paste het en Rhodopis haalde zelfs de andere slipper uit haar gewaad. De Farao riep: "Dit is mijn nieuwe koningin!"

De andere slavinnen begonnen te jammeren: "Maar ze is een slaaf" en "Ze is niet eens Egyptisch"

Farao's antwoord was duidelijk: "Dit is het meest Egyptische meisje van allemaal! Ze heeft groene ogen als de Nijl zelf. Haar haren zijn zo krullend als het papyrus en haar huid is zo roze als dat van de lotusbloem! Zij is Egypte. Zij wordt mijn nieuwe koningin."

---

Natuurlijk herkennen we direct het verhaal van Assepoester in Rhodopis. Perrault schreef Assepoester - in het boek Sprookjes van moeder de gans - gebaseerd op dit verhaal (en op de versie van Basile uit 1634). Verder hebben ook de gebroeders Grimm een versie hiervan gemaakt en staat het zelfs in de verhalen van Duizend-en-een-nacht.