50 Books - Vraag 9

We vliegen door de weken en zijn nu bij vraag 9 van de #50Books-Challenge van Petepel die ons wekelijks een nieuwe vraag geeft waarover wij - jij dus ook - een blog kunnen schrijven. De eerdere bijdragen kan je vinden via het label 50books. Nu dus de negende vraag:

Hoe kom jij aan je boeken?

Ik ben zelf een boekkoper en geen -lener. Ik heb geen abonnement bij de bibliotheek en slechts heel zelden leen ik boeken van deze of gene. Dat betekent dus ook dat ik veel boeken op de één of andere manier bij mij thuis moet zien te krijgen. Meestal koop ik ze online, waarna ik ze bij de deur krijg of dat ik ze kan ophalen in de boekhandel.

Nu zijn er in mijn woonplaats best wat boekhandels, alleen de meesten verkopen niet direct alle boeken die ik zoek. Dat is enerzijds erg frustrerend, anderzijds is het alleen maar mooi, want op die manier kom ik wel weer aan nieuwe ideeën voor boeken: online en in de boekhandel kijken mijn ogen goed.
Er is zelfs een tijd geweest dat ik geen boekhandel in kon zonder dat ik er uit liep met een tas met in ieder geval een paar boeken.

Nu is dat ietsje anders. Ik let op wat ik koop en koop ook vooral op eigen interesse en op aanraden van anderen. Maar dan nog veelal via internet.

En jij?

50 Books - Vraag 8

De achtste vraag in de #50books challenge van Petepel:

Hoeveel tijd lees je gemiddeld per week?


Zoals bij alles is elke dag weer een nieuwe dag. De ene dag lees ik meer dan de ander, hetgeen ook wel logisch is gezien mijn werk. De ene dag werk ik, waardoor ik weinig tot geen tijd heb om te lezen - alhoewel ik meestal wel weer op tijd thuis ben. Meestal lees ik in de avond, maar als ik de dag erna weer vroeg op moet, slaap ik liever op tijd.
Als ik niet werk mag ik de keus maken tussen verschillende opties, waar lezen ook één van is. En soms kies ik ervoor om niet altijd te lezen.

Gemiddeld gesproken lees ik tussen de twee en acht uur per week een boek, maar er zijn meer dingen dan alleen boeken te lezen. Artikelen en blogs lees ik ook gewoon als tussendoortjes, dus dat zijn ook wel een tweetal uren per dag.

Er zijn weken geweest dat ik rond de veertig uur gelezen heb, maar evenzo ook de andere kant waar ik niet gelezen heb. Ach. Zo lees je veel, zo lees je even niet.

50 Books - vraag 7

Vraag zeven in de reeks van de #50Books-Challenge van Petepel.

Lees jij alleen in het Nederlands?

Nee. Alhoewel ik de eerste jaren van mijn leven logischerwijs enkel Nederlandse boeken gelezen heb, ben ik sinds in op de middelbare school zat meer talen gaan lezen. Een Duits boekje hier voor Duits - alhoewel ik dat dus nu nooit meer doe omdat mijn Duits abominabel is - en een Frans boekje daar.
Franse boeken lees ik slechts heel zelden.

Engelse boeken daarentegen komen steeds meer in mijn boekenkast voor. Sinds ik ben begonnen met het lezen van Engelse boeken, zo'n drie jaar geleden, komen er meer Engelse boeken dan Nederlandse boeken voorbij. Alhoewel ik nu een Nederlands boek op mijn nachtkastje heb liggen, en er ook één bij de boekhandel heb laten bestellen, heb ik net drie Engelse boeken uitgelezen.

Dit betekent niet dat ik Elke boek in de oorspronkelijke taal wil/moet lezen. Zeker niet. De Engelse boeken die ik kies zijn veelal boeken die makkelijk lezen, zodat het Engelse aspect het voor mij wat leuker maakt. Zoals bijvoorbeeld de boeken van Suzanne Collins (Hunger Games) Stephenie Meyer (Twilight/Host) en Rick Riordan (Percy Jackson).
Toch heb ik vele Griekse mythen in de Engelse versie liggen, omdat ik van mening ben dat het vertalen van een vertaling de tekst niet ten goede komt. Denk maar eens aan de tv-programma's die belachelijk slecht vertaald zijn. Die kijk ik ook liever zonder ondertitels.

Lees jij ook meer dan alleen Nederlandse boeken?

En de Oscar gaat naar...

Vanavond zijn in Hollywood de Oscar-uitreikingen. Een avond waar door veel filmliefhebbers halsreikend naar wordt uitgekeken en waar ook flink over gespeculeerd wordt, maar gelukkig hoeft u nadat u dit gelezen heeft niet meer te speculeren over de belangrijkste categorieën, want daar zal ik mijn licht even over doen schijnen.

Om even een opsomming te maken over de grootste kanshebbers:

• Lincoln: 12 nominaties [2 Oscars gewonnen]
• Life of Pi: 11 nominaties [4 Oscars gewonnen]
• Les Misérables: acht nominaties [3 Oscars gewonnen]
• Silver Linings Playbook: acht nominaties [2 Oscars gewonnen]
• Argo: zeven nominaties [3 Oscars gewonnen]

Beste Film

Alhoewel Lincoln van tevoren gezien werd als de te kloppen film, ben ik van mening dat de film Argo, net als Lincoln een echte Amerikaans heldenverhaal, de winnaar gaat worden van de beste film. Daarom verwacht ik Argo als winnaar te zien, gevolgd door Lincoln en Silver Linings Playbook. [Winnaar: Argo]

Beste Regisseur

Tja, aangezien de regisseur van Argo niet eens genomineerd is voor deze prijs, zal deze prijs mogelijk in handen vallen van Steven Spielberg (Argo) Maar laten we Ang Lee (Life of Pi) en Michael Haneke (Amour) niet uitvlakken. Zij hebben ook een kans. [Winnaar: Ang Lee]

Beste Mannelijke Hoofdrol

Daniel Day-Lewis (Lincoln) is de te kloppen man. Ik vermoed dat deze de prijs ook wint. Alhoewel Cooper, Jackman, Phoenix en Washington allemaal geweldige namen zijn, wint de hoofdrolspeler uit Lincoln deze Oscar. [Winnaar: Daniel Day-Lewis]

Beste Vrouwelijke Hoofdrol

Dit is een moeilijke: er zijn vijf vrouwen genomineerd waarvan er drie echt super gespeeld hebben in hun film. Emmanuelle Riva (Amour) lijkt een outsider, maar Amour is zeer hoog gewaardeerd. Jessica Chastain (Zero Dark Thirty) heeft een knappe rol te pakken in haar film, maar in mijn mening gaat Jennifer Lawrence (Silver Linings Playbook) deze Oscar pakken. [Winnares: Jennifer Lawrence]

Beste Mannelijke / Vrouwelijke Bijrol

Robert de Niro (Silver Linings Playbook) en Anne Hathaway (Les Misérables) [Winnaars: Waltz en Hathaway]

Beste Originele / Bewerkte Script

Amour en Argo [Winnaars: Django Unchained en Argo]

Beste Animatiefilm

Alhoewel ik denk dat Wreck-it Ralph wint, hoop ik dat Brave het beeldje meeneemt. [Winnaar: Brave]

Beste Buitenlandse Film

Amour. [Winnaar: Amour]

---

Op Maandag 25 februari geüpdatet: de winnaars staan in rood aangegeven

---

Dat zijn mijn ideeën voor vanavond/vannacht in Hollywood. We zullen zien hoeveel ik juist voorspel.

Even het overzichtje:

Laatst Gelezen Boek: The Host - Stephenie Meyer

Laatst Gekochte CD: The Truth About Love - P!nk

Laatst Geziene Films: Resident Evil: Retribution (2012) The Italian Job

Meleager

Het voorlopig laatste verhaal uit deze serie van vijf verhalen uit de Griekse mythologie in de voorjaarsvakantie komt van een jonge held wiens leven wel erg verbonden is met een ander iets.

Voordat ik echter begin, verwijs ik u even weer naar het verhaal van Atalanta, want het leven van Meleager en haar waren verbonden. Door liefde voor haar stierf hij, om het maar hard te zeggen. Om even in het verhaal te komen, lees dit.

Het verhaal is beschreven in drie grote werken. Apollodorus, Homerus en Ovidius schreven er over, maar de laatste heeft het leeuwendeel geschreven. Vandaar dat het meeste van het verhaal uit de Metamorphosen van Ovidius komt.

Ovidius

'Meleager'

In de tijd dat koning Oeneus koning was, liep er in zijn stad een jongen rond die werd aangezien als zijn zoon. Zijn naam was Meleager. Zelf dacht hij dat Ares, de god van de oorlog, zijn vader was, maar dat geheel terzijde. Bij zijn geboorte waren er al bijzondere dingen gebeurd.

Zijn moeder kreeg namelijk op het kraambed bezoek van drie vrouwen. Deze drie vrouwen waren de Moirai, de schikgodinnen.

Deze drie dames werden veelal afgebeeld als drie oude vrouwen, waarbij de ene een draad spint, de tweede deze oprolt en de derde deze draad weer afknipt. Ze worden gezien als de godinnen van het lot: de eerste maakt je leven en je daden, de tweede houdt je leven bij elkaar en de derde bepaalt waar het eindigt. Er werd gezegd dat zelfs de goden bang waren voor deze drie vrouwen, want wat zij zeiden kwam uit.

Meleagers' moeder kreeg dus bezoek van deze drie vrouwen op haar kraambed. Ze vertelden haar dat zolang dat ene blok hout in het haardvuur lag, haar zoon zou blijven leven. Maar zodra het blok hout op was, was zijn leven ook voorbij.

Zijn moeder, Althaea, spring uit bed en brandde haar handen bij het weghalen van het blok hout uit het vuur, waarmee ze zo zijn leven redde. Het restje hout bewaarde ze op een veilige plek, waar niemand erbij kon en zeker vuur het niet zou vinden.

Meleager groeide op tot een sterke, jonge man die bij veel van zijn stadsgenoten in hoog aanzien stond. Hij was één van de opvarenden van de Argonaut (mogelijk dat verhaal later nog eens) en beleefde met hen avonturen en kwam als held weer terug.

Nu komt het verhaal van Atalanta erbij, want op een dag vergat koning Oeneus een stuk vlees te offeren aan Artemis, die op haar beurt een groot, verwoestend zwijn stuurde. Voor de rest van dit verhaal verwijs ik door naar het verhaal van Atalanta.

Toen de buit verdeeld was, en Atalanta de huid kreeg, kwamen twee ooms van Meleager in opstand. Een vrouw die de buit won? Schande! Dat mocht niet. Ze waren heimelijk van plan om Atalanta te vermoorden, hetgeen Meleager hoorde en ze afraadde. Hij verbood het hen en toen ze het wel deden, vermoordde hij hen zodat Atalanta zou overleven.

Enkele dagen later, toen Atalanta weer van het toneel was verdwenen kwam Meleager thuis en vertelde tegen zijn vader en moeder wat er gebeurd was. Beiden waren ontzet en zijn moeder liep boos weg. Zijn vader begreep dat hij het had gedaan uit liefde voor de heldin, maar het mocht niet baten.

Die avond, toen Meleager feest aan het vieren was, voelde hij een branderig gevoel van binnen. Het begon smeulend, maar op een gegeven moment leek het net alsof zijn ingewanden van binnenuit aan het opbranden waren. Hij gilde het uit en iedereen keek hem ontzet aan.

Alleen zijn moeder niet. Zij stond met een boos gezicht bij het haardvuur, waar ze een klein stukje van een houtblok door de vlammen zag verteren.

---

Meleager stierf. Zijn moeder was achteraf in shock en vermoordde zichzelf. Zijn vader had geen opvolger meer en werd min of meer verbannen. De gehele familielijn van Meleager schijnt daar ook te stoppen. Spot niet met de Moirai. 

Cupido en Psyche

Het vierde verhaal in deze voorjaarsvakantie haal ik eens direct uit de Romeinse mythologie. De Grieken kenden wel een soortgelijk verhaal rondom Eros (de Griekse Cupido) maar het verhaal zoals Apuleius het in de tweede eeuw na Christus in het Latijns schreef is even leuk om zo te lezen.

Deze mythe legt uit hoe de begrippen 'liefde' en 'ziel' één en dezelfde zijn geworden.

Apuleius

'Cupido en Psyche'

Psyche was de dochter van een koning en de mensen vereerden haar. Ze was de mooiste van de drie dochters van de koning en men vergeleek haar zelfs met Venus (Aphrodite, de godin van de liefde) hetgeen de godin natuurlijk niet accepteerde. Zij zou wel even ingrijpen.

Ze stuurde haar zoon, Cupido (Eros, de god van de liefde) wel even om Psyche - haar naam betekent overigens 'ziel' - verliefd te laten worden op een afschuwelijk lelijke man of een monster of iets dergelijks. Aangezien beide goden wel vaker dit spelletje speelden, keek Cupido niet eens op.

Hij ging in het diepste geheim naar haar toe met zijn pijlen en boog, stond achter een muur klaar om te schieten en ademde diep in. Hij zou snel om het hoekje van de muur kijken, het meisje raken met een pijl en samen met zijn moeder lol hebben over welk leeghoofd op het meisje zou vallen.

Het gebeurde echter net ietsje anders: Op het moment dat Cupido zijn hoofd om de muur stak zag hij Psyche en was zo verbaasd over haar schoonheid dat hij de pijl uit zijn handen liet glippen en deze in zijn eigen voet liet vallen. Nu was hopeloos verliefd op Psyche.

Venus begreep maar niet waar Cupido bleef en snapte niet wat er was misgegaan. Er kwamen mannen genoeg om Psyche op te zoeken, te aanbidden om haar schoonheid, maar geen van hen vroeg ook maar om haar hand. Niemand wilde met haar trouwen, alsof iemand de kraan van de liefde had dicht gedraaid.

De ouders van Psyche stonden voor een compleet raadsel. Koningszonen kwamen van heinde en verre om haar te kunnen zien, maar geen van hen viel voor haar, of andersom. Haar ouders waren ten einde raad, totdat haar vader besloot dat hij wel even naar het orakel in Delphi zou gaan om navraag te doen.

Ondertussen was Cupido al lang bij zijn vriend - en medegod - Apollo geweest om hem alles uit te leggen. En toen de vader van Psyche bij het orakel kwam, hadden beide goden al een plan uitgewerkt. Het orakel vertelde de vader het volgende:

'Stuur Psyche in rouwkleding naar de rotsachtige heuvel. Daar zal haar nieuwe echtgenoot op haar wachten. Deze echtgenoot is een gevleugelde slang.'

Haar ouders waren ontzet, maar tegen het oordeel van het orakel in gaan was geen optie, dus ze namen afscheid van hun dochter en zetten haar op de heuvel neer te wachten. Een dag later kwamen ze terug, maar er was geen spoor meer van hun dochter, het was alsof ze was weggenomen.

Psyche was echter in slaap gevallen op de heuvel en toen ze wakker werd, was ze in een prachtig landhuis met talloze (onzichtbare) dienaressen die haar bij alles wilden helpen. Die avond ging ze naar bed, enerzijds benieuwd wie haar echtgenoot was, anderzijds bang voor hem.

Ze ging liggen, blies het vlammetje van de kaars uit en wachtte even alvorens ze merkte dat er iemand bij haar in bed kwam liggen. Ze bedreven de liefde en Psyche wist al gauw zeker dat deze man zeker geen slang of draak was. Toen ze de volgende ochtend zich omdraaide in de hoop haar man te zien, lag er niemand meer in bed.

Elke dag was ze alleen, enkel de onzichtbare dienaren waren er om haar te helpen en elke nacht was ze samen met haar man, die ze dus nog nooit gezien had. Ze vroeg zich wel af hoe hij er uit zag, maar samen hadden ze het goed en dat was voor haar genoeg.

Op een dag hoorde ze een van de dienaren zeggen dat haar zussen op de heuvel bloemen wilden neerleggen voor haar. Die nacht overlegde ze met haar man of ze toch misschien haar zussen gerust mocht stellen, of ze mocht vertellen hoe goed ze het had met hem. Ze was eenzaam, had niemand die ze kon zien en met wie ze kon praten en wilde graag haar zussen weer zien.

De man accepteerde haar voorstel, maar stelde wel een voorwaarde: 'Laat je onder geen beding overhalen om uit te vissen wie ik ben,' zei hij.

Die dag erop ging Psyche naar de heuvel en vond haar zussen. Het weerzien was een blije gebeurtenis, maar de beide zussen wilden wel weten wie haar zo mooi kleedde, wie de cadeaus gaf en zeker ook hoe haar man er uit zag.

Psyche vertelde alles wat ze wist, maar haar zussen waren daarmee niet tevreden. Ze lieten haar beloven om die nacht een kaars naast het bed te leggen, evenals een dolk. Slangen stonden er namelijk om bekend om zwangere vrouwen - Psyche was zwanger, zonder dat haar man het wist - op te eten. Haar zussen vertelden de meest gruwelijke verhalen over mannen die lief waren totdat hun vrouw zwanger was, om ze daarna op te eten. Vervuld met de horror ging Psyche weer naar huis, en deed exact wat haar zussen voorstelden.

Die nacht, toen Psyche zeker wist dat haar man sliep, pakte ze de dolk en stak de kaars aan. Ze draaide zich om en bekeek haar man, die absoluut geen monster was. Het was de mooiste man die ze ooit gezien had. Ze schrok een beetje ervan, en door de beweging viel er een druppeltje kaarsvet op haar man, die plots wakker werd en onmiddellijk verdween.

Hij vertelde dat hij Cupido was, dat ze hem verraden had en dat haar gebrek aan vertrouwen hun huwelijk had verprutst.

Cupido ging zo snel als hij kon naar zijn moeder, vertelde alles wat hem was overkomen en vroeg of hij zich over hem wilde bekommeren. Maar Venus liet Cupido achter in pijn omdat ze Psyche een lesje wilde leren.

Ze vond Psyche, zoekend naar Cupido en liet haar allerlei klusjes doen om haar te vernederen. Ze liet haar graankorrels uitzoeken op kleur, er van uitgaande dat dit dagen zou duren, maar Psyche kreeg hulp van mieren en toen Venus die avond terug kwam, was Psyche al klaar.

Venus gooide de korrels in boosheid weer door elkaar en kwam met een andere klus. Doordat ze de hele dag voor Cupido aan het zorgen was, zo zei ze, had ze geen tijd om naar de onderwereld te gaan en een schoonheidszalfje op te halen. Of Psyche dat even wilde doen.

Het lukte Psyche, maar voordat ze het zalfje aan Venus gaf, wilde ze zelf even ruiken hoe het rook en viel prompt in een diepe slaap.

Toen Cupido hoorde wat zijn moeder had gedaan, zocht en vond hij Psyche, maakte haar wakker en nam haar mee naar Olympus. Hij vroeg Jupiter (Zeus, de oppergod) of hij haar een godin wilde maken. Zeus ging akkoord, en bij de huwelijksceremonie op de berg Olympus traden Cupido en Psyche officieel in het huwelijk, Ziel en Liefde waren verenigd.

Prometheus en Pandora

Na de afgelopen dagen het verhaal van Narcissus en Echo te hebben gelezen, evenals het bijzondere verhaal van Bellerophon, gaan we vandaag verder. Toch is hetgeen je straks gaat lezen iets anders, want na epische heldendichten en romantische liefdesverhalen ga ik vandaag weer even terug naar de basis: een deel van het scheppingsverhaal.

Alhoewel het gehele scheppingsverhaal zich moeilijk laat opschrijven - er zijn immers vele, vele versies van het verhaal - zijn de geleerden het over één ding bijna unaniem eens: Prometheus heeft de mensen geholpen.

Het verhaal komt van een aantal mensen - Aeschylus, Ovidius en uit de Homerische hymnen - maar het grootste deel heb ik gehaald uit de werken van Aeschylus, een dichter uit de vijfde eeuw voor Christus.

Aeschylus

'Prometheus en Pandora'

Nadat de titaan Prometheus samen met zijn broer Epimetheus alle levende wezens op de wereld had gezet - waarbij Epimetheus alle dieren gemaakt had en Prometheus de mensen - waren de goden vol lof over hun werk. Ze zagen de mensen namelijk enkel als wezens die hen zouden aanbidden.

Toch dacht Prometheus daar net iets anders over: hij gaf de mensen ook de gift van vuur, waarover de goden, Zeus in het bijzonder, in het geheel niet blij waren. Toch loste Prometheus dit goed op door het vuur ook een functie te geven in het aanbidden - hij gaf de goden dierenoffers. Echter...

'Zeus,' zei Prometheus op een avond, 'De mensen wachten op je. Ze hebben twee stapels gemaakt voor een offer, en jij mag degene kiezen die jij wilt. Dan zullen de mensen altijd dat deel van het dier aan je offeren.'

Zeus, lichtelijk gekalmeerd door de keus die Prometheus hem geeft, bekijkt de twee stapels. Bij de ene stapel lagen de ingewanden op het vel van het dier, terwijl de andere stapel glinsterde van het vet. Voor een man als Zeus was dit geen moeilijke keuze: 'Ik wil die stapel, de glinsterende!'

Prometheus lachte in zijn vuistje, wetende dat hij dit met de mensen al bekokstooft had. De ene stapel had al het lekkere en goede vlees, gewikkeld in de dierenhuid en met de ingewanden er bovenop, terwijl de andere stapel enkel de botten gewikkeld in het vet bevat.

Toen Zeus hierachter kwam, wilde hij wraak op de man die de mensen zoveel had geholpen. Hij verzon een list. Prometheus was hierop al wel bedacht, want hij liet zijn broer weten dat hij absoluut geen cadeau mocht aannemen van de goden. 'Vertrouw ze niet!' zei hij nog.

Prometheus - wat vooraf denkend betekent - en Epimetheus - wat achteraf denkend betekent - verlaten hiermee nog niet het toneel. Zeus zal iets later Prometheus vastketenen op een rots en een adelaar zijn lever elke dag laten opeten - zijn lever groeide elke nacht weer aan - totdat Heracles hem op een dag zal helpen.

Epimetheus kreeg echter een cadeau van de goden, een gift dat hij niet kon afslaan. Hij kreeg een meisje van hen, een meisje zo mooi...

Pandora, had van alle goden en godinnen wel iets meegekregen. Haar schoonheid kwam van Aphrodite, ze kon mensen overreden om dingen te doen (door Hermes) en kon geweldig muziek spelen en zingen (door Apollo) en zo verder. Haar naam vertaalt ook wel naar 'Alle gaven bezittend'.

Epimetheus was dus erg content met haar en liet haar, met al haar cadeaus en dingen die ze bezat, wonen bij de mensen. Eén van de dingen die Pandora bezat was een kruik - of een kist, men is het daar niet over eens, maar voor het verhaal laat ik het een kruik.

De goden zeiden tegen haar dat wat ze ook deed, ze de kruik nooit mocht openen. En dag na dag liep ze er langs, peinzend over wat daar dan nog in kon zitten.

Ze had zoveel mooie dingen van de goden gekregen, het kon haast niet anders of er zat ook iets moois in de kruik. Het moest haast wel. De goden hadden haar zoveel geholpen...

Op een dag kon ze de verleiding niet meer weerstaan. Ze liep naar de kruik en pakte deze vast. Ze schudde er even mee, rook eraan maar kon de inhoud ervan niet ontdekken, tenzij ze deze opende. En dat deed ze dan ook tenslotte.

Ze haalde de stop van de kruik en schrok zich een hoedje: duizenden monsters en geesten vlogen uit de fles, ziekten, natuurrampen, stormwinden en plagen...

Nadat ze van de schrik bekomen was duwde ze snel de stop weer op de kruik. Slechts één ding zat er nu nog in de kruik: hoop. De mensen hadden dus nog enkel hoop...

---

Je kan het eind van dit verhaal op twee manieren interpreteren:

- Alle ziekten en plagen zijn de wereld in gegaan, o nee...

- We hebben nog hoop! Er is nog hoop.

Welke manier je ook kiest, de 'doos van Pandora' wordt nu nog steeds gebruikt. Open deze niet, ook al is de verleiding zo groot...